Volledig scherm

Koorts

Ook last van verkiezingskoorts? Ik probeer de Trumps en Clintons een beetje op afstand te houden. Zoals ik het land via alle media in de huiskamer krijg, is het niet helemaal mijn 'piece of cake'. 'Triggerhappy', een raar idee van vrijheid, en vooral ook heel erg luidruchtig overtuigd van hun eigen waarden en gelijk.

Toen ik gisterochtend de herfstvorst instapte was Middelburg stil. Geen wind, dan liggen we buiten het geruis van stad en omliggende wegen. Er moest gekrabd worden, voor het eerst dit najaar. Ik condoleerde de boer even verderop. Zijn vader was overleden, diep in de tachtig, maar daarom niet minder droevig. We spraken over haperende gezondheid en falende zorg.

In de auto op weg naar mijn werk in Vlissingen schetterde de radio tussen het geraas van de ruitenblazer door. Trump hier, Clinton daar. Het zal toch niet dat die losgeslagen miljardair wint? U weet inmiddels hoe de vlag erbij hangt.

Straks mogen we zelf weer. Onze eigenste premier was al zomergast bij de VPRO en schiet nu bijna dagelijks voorbij in een popi-jopi reclameblokje. ‘Ik, nee wij...’ Het is me even ontschoten wat hij met mij samen wil doen.
Met verkiezingen moet ik altijd terugdenken aan het verhaal van mijn vader. Hij zat voor de KVP in de gemeenteraad van Groede.

KVP, in de tijd van de verzuiling was dat de Katholieke Volkspartij. Op de markt van ons dorp stond een groot bord, waarop de politieke partijen hun affiches konden plakken. Liberalen, roden en christelijken namen alle ruimte in beslag. Mijn vader twijfelde. Als gerespecteerd burger kon hij zich toch niet op klaarlichte dag met een trapje, een emmer behangselplak en een affiche op straat vertonen? Tegen middernacht heeft hij de stoute schoenen aangetrokken, als een dief in de nacht.

Hij werd herkozen.

  1. In 't Zeeuws-Vlaams
    column Jan van Damme

    In 't Zeeuws-Vlaams

    Dat overkomt me nou zelden. Als je iemand niet goed kent, dan houd je het aan de telefoon over het algemeen veilig in net Nederlands. Of wat daarvoor doorgaat. Gisteren belde ik Zeeuws-Vlamingen, die bij de première van de film 'Weg van jou' in Amsterdam waren geweest. Elke keer was het hetzelfde liedje. 'Ha Jan, oe is't?' Alsof we elkaar dagelijks, wekelijks, in elk geval vaak aan de toog treffen. Bij mij gaat er met zo'n openingszinnetje een knop om en zit ik een half uur in het West-Zeeuws-Vlaams te praten.
  2. Zeeuws-Vlaanderen met net dat beetje strijklicht
    Column Jan van Damme

    Zeeuws-Vlaan­de­ren met net dat beetje strijklicht

    We zien een oude Saab. Het type waarin mannen met pijp graag worden gespot. De bestuurster rijdt de tunnel in onder de Westerschelde, richting Terneuzen. Het ritme van de voorbij schietende lampen, de buis die steeds smaller lijkt te worden. Het geheel krijgt iets claustrofobisch. Happend naar adem haalt de vrouw haar inhaler tevoorschijn. Meteen na de tunnel belandt ze met haar Saab in de stromende regen op een landweg. De berm één grote modderpoel. Ze geeft gas. Ze rijdt zich vast.

Columns