Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme. © Joost Hoving

Het Ledel is het mooiste theater van Zeeland

Column Jan van DammeHet is donker als we aankomen. Vrijdagavond in Oostburg. Achter de toegangsdeuren van het Ledeltheater brandt licht. ‘Open’, een lamp schrijft het woord in rode letters naast de ingang. Op het Ledelplein is het verder stil. Kwart voor acht. Langs het oude belastingkantoor aan de andere kant van het plein schuifelt een hondenuitlater voorbij. We zijn aan de vroege kant voor de film.

Binnen is het welkom warm. De kaartverkoopster haast zich in haar houten hok. 'We hebben drie kaartjes gereserveerd, ik heb gebeld vanochtend’. Er zijn vandaag niet meer reserveringen doorgekomen, laat ze weten. Van Damme, zegt ze vriendelijk, dat kan niet missen. 

  1. Zo uitgerekt zag ik mijzelf zelden
    PREMIUM
    COLUMN JAN VAN DAMME

    Zo uitgerekt zag ik mijzelf zelden

    Boven me was het voor het eerst in dagen strak blauw. In het verre oosten lag een wolkenband die voorlopig van geen wijken wist. De opkomende zon zat er om een uur of acht ‘s morgens nog achter verscholen. Tot ik op het Brigdamse padje mijn dagelijkse uitje eindig verklaarde en met onze viervoeter op huis aan stevende. Zonnestralen piepten over de wolkenband heen en opeens liep ik achter mijn eigen schaduw aan. Een donker silhouet van zo'n drie meter lang. Zo uitgerekt zag ik mezelf zelden.
  2. Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje
    PREMIUM
    column jan van damme

    Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje

    En ik maar denken dat we vandaag wel uitgewaaid zouden zijn. Leuk hoor, zo'n negen of tien Beaufort. Golvende rietkragen langs mijn Brigdamse Padje, meeuwen dwarrelen als snippers papier richting Westkapelle, je krijgt een ontiegelijke por in je rug als je de hoek van de Noordweg en het Ooststraatje rondt. Allemaal amusant, voor even. Zeker als je meeleeft met de tegenwindfietsers op de Oosterscheldekering. Zonder versnelling en met een speciale kots-zone. Heroïsch.

Columns