Jan van Damme
Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme © Joost Hoving

Er zit weer een meeuw op mijn kop

COLUMN JAN VAN DAMMEEr zit wéér een meeuw op mijn kop. Weg, scheer je weg jij! Je bezoedelt me met je witte drab. Kijk, daar dobbert de HMM Algeciras voorbij. Wat een drijvende blokkendoos. We lopen er massaal voor uit, onze mobieltjes hoog geheven. Het grootste containerschip ter wereld, wordt er gezegd. Handel, winsten, gewin, daar draait het om. Nog een wonder dat zo’n ding blijft drijven.

  1. Het is windstil, we zien de sterren, horen in de verte de laatste trein naar Goes vertrekken
    PREMIUM
    column jan van damme

    Het is windstil, we zien de sterren, horen in de verte de laatste trein naar Goes vertrekken

    Het was bij slaaptip nummer negen op de PZC-site dat ik wakker werd. ‘Vrijen, ja voor mannen, nee voor vrouwen’. Dat leek me wat al te voortvarend. Temperaturen waarbij je te loom bent om een vlieg van je lip te blazen, nodigen niet uit tot strapatsen. Een koude douche wordt ook al afgeraden. Niet bewegen en wel goed ademhalen, zei mijn vader altijd. Daar houd ik me in de huidige tropennachten aan.
  1. Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje
    PREMIUM
    column jan van damme

    Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje

    En ik maar denken dat we vandaag wel uitgewaaid zouden zijn. Leuk hoor, zo'n negen of tien Beaufort. Golvende rietkragen langs mijn Brigdamse Padje, meeuwen dwarrelen als snippers papier richting Westkapelle, je krijgt een ontiegelijke por in je rug als je de hoek van de Noordweg en het Ooststraatje rondt. Allemaal amusant, voor even. Zeker als je meeleeft met de tegenwindfietsers op de Oosterscheldekering. Zonder versnelling en met een speciale kots-zone. Heroïsch.
  2. Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten
    PREMIUM

    Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten

    Het grote wachten is begonnen. Bomen op de binnendijken zijn half, bijna heel van hun blad ontdaan. Beneden op de akkers brommen bietenrooiers van einder naar einder en laten verpulverd groen achter. De aardappelvelden bieden met het afgestorven loof al een doodse aanblik. Mais wordt met veel kabaal van het land gereden. Eindelijk, afgelopen maand is het grondwater weer enigszins op peil gekomen. Borden met ‘slik’ en 'modder’ geven aan waar je je op glad ijs begeeft.
  3. Geduld, als je dat nou eens kon bestellen
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Geduld, als je dat nou eens kon bestellen

    Dat was nog eens een opbeurend begin van de dag. Ze kwam even aan mijn bureau staan. De laatste dikke pil van Oek de Jong in de hand. Ze had 'm uit. Er klonk enige teleurstelling door in haar stem. Maar dat moest ik niet verkeerd opvatten. Ze had de zwaar in Zeeland gewortelde 'Zwarte schuur’ zo mooi gevonden dat ze het uitlezen steeds had uitgesteld. De laatste week had ze zichzelf op een rantsoen gezet van maximaal tien pagina's per dag. Om het maar te rekken.

Columns