Jan van Damme
Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme © Joost Hoving

En zo kwam de waterput terug in beeld

Column Jan van DammeHet sluimerde al jaren. Sinds de berichten kwamen over watertekort, wateroverlast, wateropvang borrelde het in mijn achterhoofd. 

  1. Met een vulpen kun je fantastische punten zetten
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Met een vulpen kun je fantasti­sche punten zetten

    Weken ben ik er al mee bezig. In mijn hoofd dan toch. Mijn laatste column. Die moet knallen, schitteren, spetteren, enthousiasmeren, lang herinnerd worden. De overstap naar het pensionadoschap vraagt immers iets heel bijzonders. Maar nu ik een beetje koortsig en wiebelig achter mijn toetsenbord zit, moet ik vooral aan een plumpudding denken. Past wel bij kerst overigens, maar het gaat me om het in elkaar zakken. Al die vooraf verzonnen maar niet opgeschreven afscheidscolumns, ze bleken geen goed fundament te hebben. Helaas.
  1. Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten
    PREMIUM

    Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten

    Het grote wachten is begonnen. Bomen op de binnendijken zijn half, bijna heel van hun blad ontdaan. Beneden op de akkers brommen bietenrooiers van einder naar einder en laten verpulverd groen achter. De aardappelvelden bieden met het afgestorven loof al een doodse aanblik. Mais wordt met veel kabaal van het land gereden. Eindelijk, afgelopen maand is het grondwater weer enigszins op peil gekomen. Borden met ‘slik’ en 'modder’ geven aan waar je je op glad ijs begeeft.
  2. De met veel zorg opgetaste lading moest droog bij de koeienboer in de Achterhoek arriveren
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    De met veel zorg opgetaste lading moest droog bij de koeienboer in de Achterhoek arriveren

    We noemden het repen. Of het een echt werkwoord is, weet ik nog steeds niet. Maar we deden het. We klommen met zijn tweeën bovenop een met balen stro volgeladen vrachtwagen. Eerst hadden we voor en achter de dikke touwen bevestigd die de lading bij elkaar moesten gaan houden. Bovenop lag de reep te wachten: een dubbele katrol waaraan de voor en achter bevestigde touwen werden vastgemaakt. We moesten ons eerst schrap zetten, met onze hielen goed klem tussen twee strobalen. Dan hé hup en trekken, hé hup en trekken. De eerste keren haalde je wel een halve meter touw door de katrollen die meteen ook klemmen waren. Met de laatste halen waren er centimeters te winnen. Als de touwen strak als snaren stonden, gromde de vrachtwagenchauffeur tevreden. Zo ingesnoerd kon hij de weg wel op.