Volledig scherm
© Joost Hoving

Een hartverwarmende gedachte in een ijzige wereld

column jan van dammeHet is nog geen maatschappij-ontwrichtende kou. De collega zegt het met een dikke grijns. Behaaglijk verscholen achter zijn tekstverwerker kan hem de winter gestolen worden.

Ik kom net van buiten, een wandeling door het schone stadje Veere. Er reed een pakketbezorgauto, er waren mannen bezig het bruggetje over de jachthaven in oude glorie te herstellen. Zij liever dan ik. Handschoenen vergeten, mijn vingers op het toetsenbord voelen nu nog alsof ze zo uit de vriezer komen. Een muts was op de tochtige hoeken van de Veerse kaai geen overbodige luxe geweest.

Over het weer is het aangenaam praten. Jammer genoeg hebben we het tegenwoordig bijna alleen nog maar over de gevoelstemperatuur, een begrip dat in elk geval in kringen van weervoorspellers razend populair is. Als het waait, berg je dan maar, min vijf wordt voor je het weet min vijftien, of min twintig.

Nu heb ik zelden tropische onderwerpen in mijn schrijfpakket. Maar uitgerekend gisteren had ik een afspraak met een Zeeuwse lerares, die een jaar of twaalf in Mozambique heeft gewoond. Léonie. In december was ze teruggekomen, naar Veere, voorlopig. Ze vertelde over Afrikaanse hitte en vochtigheid, de noodzaak om minstens een keer per dag schone kleren aan te trekken, de overvolle en niet geventileerde klaslokalen, het stof, het lawaai, haar fiets waarmee ze vol bepakt naar school reed. En het gevoel dat ze met haar werk niet de hele wereld kon veranderen, maar misschien wel de hele wereld van één meisje of één jongen in de havenstad Beira, waar ze woonde.

Léonie heeft nu een tijdelijk onderkomen in wat ze een gastenhuis noemt, in een tuin net achter de Veerse kaai. Ze kan het schuurtje gerieflijk warm stoken. Een geruststellende gedachte voor iemand die toch echt hele andere gevoelstemperaturen gewend is.

Ze heeft vast niet de hele wereld veranderd, op dat donkere continent. Misschien wel het leven van één Mozambikaanse man of vrouw. Als dat geen hartverwarmende gedachte is.

Op de terugweg naar de parkeerplaats zie ik ijs drijven in de jachthaven. 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Columns