Jan van Damme
Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme © Joost Hoving

Die tienduizend stappen per dag zijn bepaald geen sinecure

Column Jan van DammeTienduizend stappen. Als ik die binnen een etmaal haal, trilt en zoemt mijn polshorloge. Inderdaad, zo’n fitbit-apparaatje. Natuurlijk cadeau gekregen van gezinsleden die zich zorgen maken om een van te veel kilo’s voorziene Jan die vastgeplakt zit aan zijn bureaustoel. Het horloge geeft een waarschuwingssignaal als ik na een uur achter mijn beeldscherm nog geen nieuwe stappen heb gezet.

  1. De tijdloosheid: we hebben het hier in Zeeland zomaar voor het oprapen
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    De tijdloos­heid: we hebben het hier in Zeeland zomaar voor het oprapen

    We liepen samen op vanochtend. Mijn bijna-buurman met zijn Helena. Ik met ons Friese zwart-witje, Dibbe, een paar slagen ieler dan de al goed in haar wintervacht gestoken herder van een paar huizen verderop. We keken met een lichte vertedering naar het duo dat daar voor ons uit of achter ons aan scharrelde. Gezellig, een beetje Jut en Jul. Helena kleurde goed tussen de herfstbladeren.
  2. Hooguit complotdenkers worden vrolijk van een verdwijngat
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Hooguit complotden­kers worden vrolijk van een verdwijn­gat

    Zaterdag eind van de middag, vanuit Middelburg op weg naar Oostburg. Een noodzakelijk maar daarom niet minder vrolijk familiebezoekje, dat is het. We zitten nog ruim voor de avondklok. In de buurt van Biervliet staat er een eerste melding langs de weg: N61 richting Schoondijke afgesloten in verband met asfaltschade. We kijken elkaar aan. Asfaltschade? Heeft het zo hard gevroren dat je nu een complete autoweg moet afsluiten?
  1. De met veel zorg opgetaste lading moest droog bij de koeienboer in de Achterhoek arriveren
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    De met veel zorg opgetaste lading moest droog bij de koeienboer in de Achterhoek arriveren

    We noemden het repen. Of het een echt werkwoord is, weet ik nog steeds niet. Maar we deden het. We klommen met zijn tweeën bovenop een met balen stro volgeladen vrachtwagen. Eerst hadden we voor en achter de dikke touwen bevestigd die de lading bij elkaar moesten gaan houden. Bovenop lag de reep te wachten: een dubbele katrol waaraan de voor en achter bevestigde touwen werden vastgemaakt. We moesten ons eerst schrap zetten, met onze hielen goed klem tussen twee strobalen. Dan hé hup en trekken, hé hup en trekken. De eerste keren haalde je wel een halve meter touw door de katrollen die meteen ook klemmen waren. Met de laatste halen waren er centimeters te winnen. Als de touwen strak als snaren stonden, gromde de vrachtwagenchauffeur tevreden. Zo ingesnoerd kon hij de weg wel op.

Columns