De Friezen hadden lange linten

Column Jan van DammeHet waren houtjes met een krul vooraan. Het plaatje ijzer eronder was nog geen drie centimeter hoog. Ik kon er niet op schaatsen. Lopen daarentegen wel, als je je voeten maar een beetje naar buiten flapte krabbelde je op de houten zijkanten vooruit.

Dat het een feest was, nee. Mijn schaatsen waren voorzien van lange linten, die je volgens een bepaald patroon rond je voet en enkel aan moest trekken. Tegen de tijd dat ik daaraan toe was, waren mijn vingers al half bevroren en had ik alleen nog maar visioenen van hete chocolademelk met slagroom bij een open haard. Bij de oliekachel, beter gezegd, want we hadden geen open haard.

De ijsbaan was een ondergelopen stukje akker net buiten Groede, achter de Schuitvlotstraat. Bulldozers en graafmachines hadden voor de vorst inviel voorbereidingen getroffen voor de bouw van wat we 'de nieuwe wijk' noemden. Er was een ondiepe put ontstaan van enkele tientallen meters lang. Daar waren we Ard en Keessie en heya Jan Bols. Nou ja, de anderen dan. Na één rondje op m'n te los gestrikte Friezen was ik starter en finishwaarnemer. Een verantwoordelijke taak, we zagen het afgelopen week in Pyeongchang.

Volledig scherm
© Joost Hoving

Pioenroos

Gisteren ging het opeens over de Russische Beer. Kou uit Siberië in aantocht, horrorwinter, min tien en misschien nog erger. Bij ons hier in het zuidwesten zal het meevallen. Maar ik heb het er niet op. Vriesnachten als de heggemus, pimpelmees en specht al lente zingen, zijn funest voor alles wat ontloken is. Dat weet ik van onze pioenroos in de achtertuin. Aan de uiteinden wenken haar rode blaadjes nu al vrolijk. Sufferd, denk ik, je bent te vroeg, die vriezen er straks af. En we hebben toch al zo'n haat-liefde verhouding met die roos. Het duurde jaren voor er eindelijk bloemen in kwamen. Nu dat sinds een jaar of twee lukt, blijken de geopende knoppen binnen de kortste keren verwaaide, verdorde bloemrozen.

Mijn wanten zijn aan vervanging toe. Waarschijnlijk ben ik mijn ijskrabber voor de autoruiten weer kwijt. Het wintert. En het wintert.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Uw stem telt
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Uw stem telt

    Nog twee dagen. Vooruit, twee en een beetje. Dan weten we welke schrijver dit jaar het populairste Zeeuwse boek van het seizoen 2017-2018 in de lucht mag houden. De verkiezing voor de PZC-Publieksprijs is deze keer ongemeen spannend. Wordt het Neeltje 'De meid’ Lokerse, of bouwen we een nieuw Versailles aan de Schelde in Ellewoutsdijk? Gisteren was het verschil tussen die twee titels te verwaarlozen. Of - dat is eerder gebeurd - komt een tot nu toe in de coulissen geparkeerde auteur op het laatste moment met duizend stembiljetten aanzetten?

Columns