Jan van Damme
Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme © Joost Hoving

Dankjewel, Johan

Paasmaandag. De frisse neus begon met een zonnetje. Een schrale, vlagerige wind, dat wel. Gewaarschuwd voor een graad of vijf hadden we onze winterjassen weer uit de kast gehaald. Maar, zoals gezegd, een zonnetje. Hoe bedrieglijk. Nog voor we halverwege waren gewandeld, trok er een grijze winterlucht boven onze hoofden samen en liepen we voor we er erg in hadden in een sneeuwjacht. Als halve sneeuwpoppen kwamen we thuis.

  1. Een klap op de schouder, een seksistische grap en hij kon weer in zijn Volvo klimmen
    PREMIUM
    column jan van damme

    Een klap op de schouder, een seksisti­sche grap en hij kon weer in zijn Volvo klimmen

    Het was in de tijd dat ik wel eens meereed in een van onze vrachtwagens. Hoog in de Volvo F89, met een grommende dieselmotor onder mijn voeten, ik droom er nog wel eens van. Na een klein half uurtje stonden we bij de grensovergang van Sluis. Geüniformeerde douaniers wilden formulieren zien, veel papier waarop ze stempels konden knallen. Transito, hoefijzerverkeer, ik leerde er allerlei nieuwe termen.

Columns