Jan van Dammme.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Dammme. © Joost Hoving

Daar staat ‘play’, oma, in grote letters

Column Jan van DammeZe loopt naar de regenbak. Een emmer putten. Opa heeft water nodig voor zijn pas geplante aardbeien. Fraisen noemt hij ze. Oma sloft een beetje. Het zware werk, zie je haar denken, is voor mij. Opa zit op zijn gammele tuinbank onder het keukenraam. Een ‘pupje stoppen’. Ik hoor het hengsel van de emmer rammelen. De jonge plantjes komen niets tekort.

0 reacties

  1. Ik zou graag nog eens een ouderwetse bak vertellen
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Ik zou graag nog eens een ouderwetse bak vertellen

    De lach is weg. Ja, ik voel mee met René Diekstra, de man met de expressieve bretellen. Gisteren constateerde hij in de krant dat het lachen ons vergaan is sinds het uitbreken van de coronapandemie bijna een jaar geleden. De hele godganse dag sijpelt het virus in ons dagelijkse leven door. De angst voor het ontstaan van nog veel besmettelijkere varianten, de onrust creërende dagcijfers, het geneuzel over een avondklok. Als we al naar een winkel gaan, zien we alleen elkaars ogen, een minzame of een uitnodigende glimlach blijft verborgen achter onze mondkapjes.
  1. Je snakt naar avontuur - andere werelden, andere continenten
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Je snakt naar avontuur - andere werelden, andere continen­ten

    Lieve Matthijs, vandaag is de dag waarvan we wisten dat die zou komen. Je slaat je vleugels uit, je hebt het aangekondigd. Zuid-Amerika moet het worden, Zuid-Amerika zal het zijn. We zwaaien je uit in Brussel. Voor hoe lang? Wij weten het niet, jij houdt alle mogelijkheden open. Een maand, een paar maanden, een half jaar. Mijn kalender reikt niet verder. Jij doet er het zwijgen toe. Met een glimlach.
  2. Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had

    Het is anders deze dagen. Drastisch anders. Blij zijn met de lente lijkt taboe. Wandelend loeren we achterdochtig naar elkaar, je moet op anderhalve meter afstand blijven hoor. De voordeurbel. Als ik opendoe staat de postbode al tien meter verder op straat te zwaaien dat hij een pakketje heeft neergelegd. De boekwinkel is open, nog wel. Ook daar waan ik me een melaatse. Geen kip, bijna geen kip te zien. Het lijkt of er iemand met een gifspuit door de wereld is getrokken om elk spoortje levendigheid de kop in te drukken.
  1. Inwoners van Ritthem willen gevangenis verder weg
    Play

    Inwoners van Ritthem willen gevangenis verder weg

  2. Goese scholieren eindelijk weer samen om te sporten
    Play

    Goese scholieren eindelijk weer samen om te sporten

Columns