Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme. © Joost Hoving

Broek in de sokken

We hadden ons tot de tanden toe bewapend. Een grote aardappelriek, om de onverlaat de weg te versperren. En om hem een doodsklap te verkopen. Een paar juten graanzakken. Daarmee dachten we hem ook te kunnen overrompelen. Ik zag nog een paar mannen met hamers, nijptangen en ander gereedschap dat ze in de gauwigheid van de werkbank hadden meegenomen.

Het was duidelijk: zijn laatste uur had geslagen.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje
    PREMIUM
    column jan van damme

    Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje

    En ik maar denken dat we vandaag wel uitgewaaid zouden zijn. Leuk hoor, zo'n negen of tien Beaufort. Golvende rietkragen langs mijn Brigdamse Padje, meeuwen dwarrelen als snippers papier richting Westkapelle, je krijgt een ontiegelijke por in je rug als je de hoek van de Noordweg en het Ooststraatje rondt. Allemaal amusant, voor even. Zeker als je meeleeft met de tegenwindfietsers op de Oosterscheldekering. Zonder versnelling en met een speciale kots-zone. Heroïsch.

Columns