Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

Alsof mijn jongste zus zich hier heeft teruggetrokken

Column Jan van DammeDibbe heeft een pruimbaar takje gevonden. Van de notenboom. Of de olijf. Ze heeft het houtje tussen haar voorpoten geklemd en scherpt er haar tanden op. Het heeft even geduurd, maar ze begint zich thuis te voelen.

  1. Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten
    PREMIUM

    Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten

    Het grote wachten is begonnen. Bomen op de binnendijken zijn half, bijna heel van hun blad ontdaan. Beneden op de akkers brommen bietenrooiers van einder naar einder en laten verpulverd groen achter. De aardappelvelden bieden met het afgestorven loof al een doodse aanblik. Mais wordt met veel kabaal van het land gereden. Eindelijk, afgelopen maand is het grondwater weer enigszins op peil gekomen. Borden met ‘slik’ en 'modder’ geven aan waar je je op glad ijs begeeft.
  2. Het is windstil, we zien de sterren, horen in de verte de laatste trein naar Goes vertrekken
    PREMIUM
    column jan van damme

    Het is windstil, we zien de sterren, horen in de verte de laatste trein naar Goes vertrekken

    Het was bij slaaptip nummer negen op de PZC-site dat ik wakker werd. ‘Vrijen, ja voor mannen, nee voor vrouwen’. Dat leek me wat al te voortvarend. Temperaturen waarbij je te loom bent om een vlieg van je lip te blazen, nodigen niet uit tot strapatsen. Een koude douche wordt ook al afgeraden. Niet bewegen en wel goed ademhalen, zei mijn vader altijd. Daar houd ik me in de huidige tropennachten aan.
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Columns