1. Ze rijden zo de vouwen uit je broek
    PREMIUM
    column jan van damme

    Ze rijden zo de vouwen uit je broek

    Ja, driewerf ja knikte ik gisteren bij het lezen van de ingezonden brief. Er wordt inderdaad veel te hard gereden op de doorgaande weg in Sint Laurens. Verkeersborden, matrixborden, afwisseling van asfalt en klinkers, het is allemaal verspilde moeite. Ook de sinds de herinrichting veranderde voorrangsregel wil niet landen. Binnen de bebouwde kom gaat rechts voor. Maar pas op als je vanaf rechts de weg opdraait, je loopt het gevaar midscheeps te worden geramd.
  2. Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren
    PREMIUM
    COLUMN JAN VAN DAMME

    Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren

    Het was en is mijn vaste loopje. ’s Avonds om een uur of 10, 11 even snel naar buiten omdat huisgenoot Dibbe zo nodig nog eens moet. Zonder er erg in te hebben stapte ik elke keer in een kooi van omgevingsgeluiden. Vliegtuigen hoog boven mijn hoofd brommend op weg naar zonniger oorden, in de verte op de rondweg opschakelende vrachtwagens met containers uit de haven van Rotterdam, op mijn Noordweg late feestgangers en familiebezoekers.
  1. Naast mijn boterham met hagelslag: 'Plunderingen, zwaar vuurwerk en branden’
    PREMIUM
    column jan van damme

    Naast mijn boterham met hagelslag: 'Plunderin­gen, zwaar vuurwerk en branden’

    Een zuurdesemboterham deze ochtend. Speciaal opgelet bij aankoop in de super. Zuurdesem levert een lekker verende structuur op. Heel geschikt om mijn margarine - piep, ik mag geen merk noemen maar ik let op mijn cholestrol - op uit te smeren zodat de hagelslag in een zacht bedje valt. Het restje margarine aan mijn mes gebruik ik om het chocoladebed af te toppen. Een taartje, zeiden we vroeger thuis.
  2. Ik zou graag nog eens een ouderwetse bak vertellen
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Ik zou graag nog eens een ouderwetse bak vertellen

    De lach is weg. Ja, ik voel mee met René Diekstra, de man met de expressieve bretellen. Gisteren constateerde hij in de krant dat het lachen ons vergaan is sinds het uitbreken van de coronapandemie bijna een jaar geleden. De hele godganse dag sijpelt het virus in ons dagelijkse leven door. De angst voor het ontstaan van nog veel besmettelijkere varianten, de onrust creërende dagcijfers, het geneuzel over een avondklok. Als we al naar een winkel gaan, zien we alleen elkaars ogen, een minzame of een uitnodigende glimlach blijft verborgen achter onze mondkapjes.
  1. Onze op onderduik ingerichte achterkamer oogt volstrekt overbodig
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Onze op onderduik ingerichte achterka­mer oogt volstrekt overbodig

    We hadden onze achterkamer al ingericht. Of tuinkamer, of studeerkamer, in elk geval, de ruimte in ons huis die het verst van de straatkant af ligt. De eindejaarsopstelling, zo was de gangbare benaming geworden. Dat wil zeggen: een gerieflijke mand, een berg gezonde kauwkluifjes, een waterbak en een voorraad brokken voor minstens twee dagen. En, misschien nog wel het belangrijkst van al, de geluidsinstallatie met een stapel kerst- en wintercd’s.
  2. Je bent al gauw een boomer als je niet altijd begripvol bent
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Je bent al gauw een boomer als je niet altijd begripvol bent

    Nog geen licht aan de horizon. Shit, de bieten zijn pas gisteren van het land gereden. Het bordje 'Slik’ staat uit het lood gewaaid in de berm. De klei metselt zich robuust tussen achterwiel en spatbord. Trappen, harder, bij Scherpbier klimt het nog ook. Uitpuilende schooltas op de bagagedrager, de broodtrommel past er niet in, die heb ik er los bovenop bevestigd onder de snelbinders. Bruin brood met gebakken ei, dat is nog iets om naar uit te kijken vandaag.
  1. Een klap op de schouder, een seksistische grap en hij kon weer in zijn Volvo klimmen
    PREMIUM
    column jan van damme

    Een klap op de schouder, een seksisti­sche grap en hij kon weer in zijn Volvo klimmen

    Het was in de tijd dat ik wel eens meereed in een van onze vrachtwagens. Hoog in de Volvo F89, met een grommende dieselmotor onder mijn voeten, ik droom er nog wel eens van. Na een klein half uurtje stonden we bij de grensovergang van Sluis. Geüniformeerde douaniers wilden formulieren zien, veel papier waarop ze stempels konden knallen. Transito, hoefijzerverkeer, ik leerde er allerlei nieuwe termen.
  2. Bij Biervliet zag ik al dat het in het westen niet pluis was
    PREMIUM

    Bij Biervliet zag ik al dat het in het westen niet pluis was

    Het wordt vandaag weer zo'n dag. Amerika van vroeg tot laat. En denk maar niet dat we dan zeker weten of de witgekuifde twitteraar met pensioen kan. Dat gaat nog dagen duren. Als ik zo mijn krant doorblader, is er weinig om vrolijk van te worden. Vooruit, een meisje gered uit het puin van Izmir. Maar dat maakt die aardbeving niet minder erg. Verder corona voor en corona na. Opnamestops van ziekenhuizen, illegale dancefeesten, geruzie over coronaregels, het kabinet dat er nog een tandje bij zet.
  1. Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten
    PREMIUM

    Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten

    Het grote wachten is begonnen. Bomen op de binnendijken zijn half, bijna heel van hun blad ontdaan. Beneden op de akkers brommen bietenrooiers van einder naar einder en laten verpulverd groen achter. De aardappelvelden bieden met het afgestorven loof al een doodse aanblik. Mais wordt met veel kabaal van het land gereden. Eindelijk, afgelopen maand is het grondwater weer enigszins op peil gekomen. Borden met ‘slik’ en 'modder’ geven aan waar je je op glad ijs begeeft.