Volledig scherm
Op de foto lijkt het nog mee te vallen, maar het goot hier echt hard © Marjoleine Kramer

Waterballet

blogNa het bootcampen zaterdag bleef het weer dagen buiig. Toen ik maandagavond voor de recreantentraining van AV’56 op de weerapps keek, leek het wel mee te vallen. We zouden wel nat worden, maar het zou overwegend droog blijven. Ik besloot dus de auto in te stappen en naar Goes te rijden.

Voor de training begon, had iedereen het al over de buien. “Houden jullie de lucht ook in de gaten? Als het begint te flitsen gaan we direct van de baan af”, was de instructie van trainer Laurent. We knikten instemmend. Groep één, twee en drie mochten met hem mee voor de loopoefeningen. Groep vier en vijf zouden die met Birgen doen. We oefenden de looptechniek van Chi Running.

Nat pak

Tijdens de loopoefeningen ging het al mis. Birgen had een minder flatteus trainingspak aan, dacht ik. Zo eentje uit de jaren negentig leek het. Ik vond het best amusant. Maar van dichtbij bleek het een regenpak. Nog geen vijf minuten later was ik jaloers op dat regenpak. Want er kwam me toch een stortbui over…. Meer dan verschrikkelijk.

Toen het begon te spetteren werd er nog gezegd: “Tsjah, was te verwachten.” Maar het werd erger en erger. “Ik ben even naar het toilet hoor”, zei Marian. Ik lag in een deuk. Anderen hadden niet door dat ze ging schuilen. Toen we klaar waren met het oefenen van techniek was het weer droog geworden. Marian stond net weer buiten toen we aan de kern zouden beginnen. Goed getimed. ;-) 

Afgelast

“Twee keer tweehonderd meter, dan een keer vierhonderd meter met telkens tweehonderd meter rust tussendoor. En dat vijf keer”, praatte ik Marian bij over de kern. We begonnen braaf. Maar het werd steeds donkerder en het begon geleidelijk aan weer steeds harder te regenen. Toen we aan de tweede set begonnen, merkten we dat alle groepen een beetje uit elkaar liepen. Van groep vijf was op een gegeven moment niks meer over. Iedereen liep bij andere groepen over de baan verspreid, of was al afgehaakt. Een groepsgenote en ik leken als laatsten overgebleven van groep vijf. Maar we gaven niet op.

FLITS! Het rommelde verderop. Een halve ronde later bleek het aantal mensen op de baan flink uitgedund. Trainer Laurent kwam ons tegemoet gelopen. “Komen jullie met mij mee naar het beginpunt? De training is afgelast.” We volgden. Toen ik onder het afdak stond nam ik nog een foto van het treurige tafereel. Trainer Laurent vertelde dat het voor hem die dag de derde keer was dat hij compleet verregend was met een groep. Het was echt bar en boos.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Uitzicht vanaf de Boulevard © Marjoleine Kramer

Afleiding

Vrijdag was het weer een stuk verbeterd. Tijd voor een duurloopje! Ik besloot de route van vorige week over de Boulevard van Vlissingen andersom te lopen. En hem een stukje langer te maken. Via een omweg (bleek achteraf) liep ik naar de boulevard. Zodra ik daar boven was en een beetje bekomen was van de Leeuwentrap begon ik met joggen.

Over het algemeen kon ik lekker doorlopen, maar soms moest ik even wachten tot ik een groepje wandelaars kon passeren. De meeste mensen die over de boulevard struinden, lachten me vriendelijk toe. Ik merkte wel dat ik een beetje afgeleid raakte omdat er zoveel te zien was. Hondje hier, mooi uitzicht daar, kindje op een fiets, mensen op het terras, motor, het ging maar door met de prikkels. Ik ging er harder door lopen dan het tempo dat ik gewend ben. Toen ik bij brasserie Evertsen kwam, was ik blij dat ik even voorzichtig aan het sluisje over moest wandelen.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Uncle Beach © Marjoleine Kramer

Tempo houden

Ik maakte me op voor het langste stuk rechtdoor van mijn route. Toen ik op de dijk op was, vervolgde ik mijn weg weer joggend. Ik had lekker de wind in de rug. Het was dit keer veel drukker op de dijk dan de week ervoor met het slechte weer. Verschillende mensen haalden een frisse neus, terwijl ik probeerde niet automatisch tegen de dijk aan te gaan lopen (waar de weg schuin afloopt), maar op het rechte gedeelte van de dijk te blijven. Geen hardloopzen voor mij.

Toen ik bij het sluizencomplex was, had ik het toch wel een beetje gehad. Mijn tempo was weer te hoog. Misschien is een rustige route waar ik wat minder word afgeleid toch meer iets voor mij. Of moet ik gewoon leren op mijzelf te letten in plaats van op alles om me heen. Op zo’n manier ga ik natuurlijk nooit rustig van start bij een wedstrijd. Dan moet je er juist goed op letten dat je niet te snel begint.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Uitzicht bij het sluizencomplex © Marjoleine Kramer

Over rustige routes gesproken, ze gaan (alweer) bomen rooien op de route die ik bij ‘s-Gravenpolder graag liep. ‘Neeeeee! Wat ongelofelijk zonde!’ Schoot me gelijk door het hoofd. Maar ja, niks aan te doen… Ik ben benieuwd hoe kaal het rondje ervan wordt. Geen beschutting en/of schaduw meer. Minder genieten van de Zak van Zuid-Beveland. Gelukkig heb ik de Zakloop bij Nisse straks nog. Ik ben benieuwd of ik die uit kan lopen, als ik vrijdagmiddag al niet aan één stuk kon joggen. Wordt vervolgd…

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs