Volledig scherm
Bootcampen met Frank op het veld bij het zwembad © Marjoleine Kramer

Vakantie

blogDe afgelopen twee weken had ik vakantie. Vlak voor ik een paar dagen wegging, ben ik nog naar de baantraining bij AV’56 gegaan. Even de inpakstress van me af lopen. De dagen daarna zou ik fysiek stilzitten met mijn benen, op de motor welteverstaan, dus kon ik ze nog best even wat beweging geven.

Er kwam wat minder volk dan normaal op de recreantentraining af. Ook waren trainers Laurent en Birgen er niet. Frank mocht ons die avond afmatten. We begonnen met wat loopoefeningen. We liepen met onze armen in onze zij, recht omhoog in de lucht of alsof we een dienblad ver van ons af hielden. Wat we ook deden, die schouders moesten zo stil mogelijk blijven. Toen we deze en andere techniekoefeningen volbracht hadden, werd het tijd voor de kern van de training.

We liepen die avond afstanden die we op- en afbouwden. Telkens met vijftig meter rustig joggen. Business as usual. Al probeerde ik deze keer wel zoveel mogelijk écht rustig te joggen in plaats van te gaan wandelen. Het leek die avond minder zwaar te voelen dan normaal. “Dat komt omdat je niet teveel in rust komt”, legde Frank uit. Hoe meer je écht gaat wandelen, hoe meer je weer op moet starten en dat kost energie. Meer energie blijkbaar dan héél rustig joggen, want ik voelde me er goed bij.

Automatische piloot uit

Toen ik nog maar net terug was van mijn motortrip, kreeg ik opnieuw training van Frank. Dit keer bij het bootcampen van de Lopers Company in Goes. Ook daar waren beide reguliere trainers op vakantie. Maar dit deerde niet: we hadden Frank. De groep vertrok, met een voor mij fiks tempo, richting de Hollandsche Hoeve. Niet via de gebruikelijke route, maar via de Albert Joachimikade en De Zouterij en dan via het fietspad naar beneden. Het speeltuintje en de fietstunnel, maar ook de betonblokken voor het CIOS sloegen we over. De automatische piloot stond nu bij iedereen echt uit.

We liepen langs het zwembad en schoten toen het sportpark in. Na een reeks oefeningen en stukjes joggen haalden we de autobanden op en gingen daarmee naar een voetbalveldje. Daar werden we pas echt moe gemaakt. Opdrukken en planken blijken nog steeds erg pittig. De friet en schnitzels van de dagen daarvoor leken niet echt te helpen. Het zonnetje brandde ook fel op onze hoofden.

Zere enkel

We deden oefeningen in paartjes, stokken sprintjes en deden een circuitje. Ook deed Frank voor hoe je het makkelijkst over een voetbaldoel met vierkante balken komt, voor diegenen die een week later mee zouden doen aan de Zeeuwse Obstacle Run. Tijdens één van de sprintjes op het veld ben ik in een kuil gaan staan. In eerste instantie had ik daar geen last van, maar een minuut of tien later begon mijn enkel te zeuren. Mijn voet afrollen tijdens het lopen deed zeer, maar op mijn voorvoet of hiel staan bleek wel pijnloos te gaan. Zodoende kon ik wel joggen, maar niet normaal wandelen. Vreemd…

We waren gelukkig, na een uur en drie kwartier, bijna klaar. “Twee uur sporten voor de prijs van anderhalf”, grapte ik. Nadat we de banden hadden opgeruimd, liepen we naar het sportveldje naast Ringbaan Oost voor de cooling down. Daar hebben we geleerd hoe de zonnegroet écht moet, volgens Frank dan. ;-) 

Toen we terug liepen naar de winkel, kwam ik wat achterop. Deels omdat het tempo voor mij weer hoog lag, maar ook omdat ik voorzichtig aan wilde doen voor mijn enkel. “Ik vind het ook wat snel gaan hoor”, stelde een Chantal met gerust. Frank stuurde de (letterlijk) hardlopers over de Grote Markt en nam ons via een kortere route mee naar de Lopers Company.

Volledig scherm
Een onderdeel van de Zeeuwse Obstacle Run © Marjoleine Kramer

Slalom

Ik heb een week rust gehouden vanwege die zere enkel. Het nare gevoel bleef als ik stijf uit bed kwam, maar verdween weer zodra ik een beetje warm werd. Eigenlijk wilde ik afwachten tot het ook ’s ochtends bij het opstaan weg zou zijn, maar zaterdag kon ik me toch niet inhouden. Ik besloot een recreatief loopje te doen.

Al snel leek het of ik met een wedstrijd meedeed. Ter hoogte van Fitland moest ik tussen de rood-witte linten door slalommen. “Goed bezig meid”, riep iemand die langs de weg stond me toe. Euh, oké bedankt! Toen ik het hoekje om liep, over het fietspad richting Wilhelminadorp bleek het erg druk op het fietspad. Wandelende gezinnen, fietsers, ik kwam van alles tegen. Ook daar was het slalommen geblazen.

Geen nat pak

Halverwege het fietspad kwam ik een groepsgenote van het bootcampen tegen, zij kwam me tegemoet gefietst. “Hé, doe jij ook mee? Wat leuk!” “Nee joh, ik loop zelf een stukje”, antwoordde ik, aannemend dat het om een of andere lange hardloopwedstrijd ging. Toen ik ter hoogte van AV’56 kwam, werd me duidelijk welke. Daar lag een reeks geschakelde pallets in het water waar deelnemers overheen moesten naar de overkant (zie foto). Natuurlijk: de Zeeuwse Obstacle Run. Sjongejonge, ik had lekker onder een steen geleefd zeg in mijn vakantie. Totaal niet aan gedacht.

Al snel werd ik ingehaald door een échte deelnemer. Ik jogde rustig verder, terwijl ik geamuseerd toekeek hoe men over de pallets de overkant probeerde te bereiken. Toen ik bij één van de mensen van de organisatie kwam, werd ik bijna tegengehouden. De man keek me een beetje verward aan terwijl hij zijn armen spreidde, het was toch duidelijk dat de route over de pallets liep? Een fractie van een seconde overwoog ik gewoon mee te gaan. Maar als de echte deelnemers daarom een mindere tijd zouden krijgen of ik zou ze te veel ophouden, zou het wel lullig zijn. Bovendien had ik geen zin in een nat pak. “Ik loop een recreatief rondje”, zei ik daarom met een glimlach. Dat verklaarde een hoop, de man ontspande en liet me doorhollen richting Wilhelminadorp.

Walk of fame

Onderweg kwam ik nog een aantal mensen tegen die me een knipoog gaven, zeiden dat ik een bikkel was, of me met een brede glimlach bemoedigend aankeken. Maar ik doe helemaal niet mee lieve mensen, dacht ik nog. Nou ja, die extra aandacht was best eens leuk. Bij de brug keerde ik om, terug naar Goes. Toen ik de man van de pallets weer tegenkwam schonk ook hij me een glimlach, net als een aantal toeschouwers op dat punt in de route. Yess mensen, de ‘gewone’ recreatieve loop bestaat ook. :-)

Toen ik rechtsaf sloeg, richting de Oude Zeedijk zag ik rechts in de sloot ook deelnemers van de Obstacle Run. Ze stapten moeizaam over planken die in de V-vormige sloot lagen. Ik zag iemand van het bootcampen voorbij gaan, net te laat om hem succes te wensen. Niet veel later zag ik ook Chantal van het bootcampen, de sloothindernis betreden. “Goed bezig”, brulde ik haar toe. “Volgend jaar doe jij ook mee hé”, riep ze terug. Nou… Dat wist ik zo net nog niet. Ik wenste haar in ieder geval veel plezier en succes.

Al met al was het een fijne ronde. Ik had genoeg afleiding, pas nieuwe muziek geluisterd en ik merkte dat ik veel energie had. Die enkel heb ik tijdens het lopen niet eens gevoeld. Maandag ga ik maar weer gewoon naar de recreantentraining bij AV’56.

Zakloop Nisse

Ook heb ik een leuk nieuwtje; ik heb me ingeschreven voor de Kleine Zakloop in Nisse eind november. Tegen die tijd moet ik dus 7,5 kilometer aan een stuk kunnen joggen. Tot nu toe doe ik maximaal vijf, dus ik zal nog even moeten trainen.

Frank tipte me al mijn duurloop elke twee weken met een halve kilometer te verlengen zodat ik de afstand tegen die tijd een beetje gewend ben. We zullen zien of ik hem volledig joggend (en niet stukjes wandelend) ga volbrengen. Ik ben erg benieuwd! Als ik van mijn huidige tempo (8,5 km/u) uitga, zal ik er naar verwachting iets minder dan een uur over doen. Ik heb de komende weken in ieder geval een nieuw trainingsdoel. To be continued…

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs