Volledig scherm
Groepsfoto! © Paola van Gilst

Spoorzoeken

blogSeptember is begonnen en iedereen stond weer op zijn/haar post. Niet alleen waren de trainers er weer, maar de groep hardlopers van de recreantentraining van AV'56 was ook een derde groter dan de weken daarvoor. 

Het was weer gezellig druk op de baan. Ik was een paar minuten verlaat en zag in eerste instantie niet bij welke groepje ik nu moest aansluiten. Er liepen twee grote roepen op de baan, een groepje was bezig op de plek waar we normaliter loopoefeningen doen en op het veld waren ook allerlei mensen bezig. Nadat ik de mensenmassa even geobserveerd had, zag ik mijn groep en sloot aan.

Het eerste rondje van de warming-up had ik gemist. Dan maar anderhalve ronde joggen. Na skipping- en andere loopoefeningen was het tijd voor de kern. Die was dit keer tweehonderd - vierhonderd- en duizend meter joggen, met telkens twee- of vierhonderd meter rust. "Pfoeh, duizend meter", puften er een aantal in groepje vijf. "Geef jij het tempo maar aan dan Addy", grapte ik. "Nou jij kunt dat ook prima hoor", was haar respons.

Subgroepje

Toch liep Addy voorop, gevolgd door nog vier recreanten, waaronder ikzelf. We werden het kopgroepje, de rest van groep vijf liep die avond een behoorlijk stuk achter ons. Maar groep vier hebben we ook weer niet bijgehouden. (Het was ook niet per se ons doel, maar toch.)

Met de rust waren we telkens weer eigenwijs. We wandelden flink door, in plaats van met zo'n 5 km/u te joggen. "Ik vind dat gewoon prettiger, dat langzame joggen vind ik echt niet fijn", zei groepsgenote Marian. Mij beviel het vorige week wel, maar ik liep toch maar gezellig mee.

Over de streep

"Het is wel al donker hè", merkte er een op. Nou, dat was het zeker. "Komt door de bewolking", zei iemand. Dat zou best eens kunnen. Maar de zon gaat inmiddels ook alweer midden in onze training onder. De dagen worden weer korter en de trainingen koeler.

Bij de laatste tweehonderd meter haakte er een van ons kopgroepje af. Toen begonnen ook anderen te twijfelen. "Nee joh, die laatste meters kunnen we ook gewoon: buiten lopen we vijf kilometer aan een stuk", zei ik. Ik haalde nog eens diep adem en zette het tempo voort. De andere vier bleven toch ook maar joggen. We kwamen gewoon samen over de streep. Zo, de training zat er weer op. Even uitwandelen was wel lekker. Rekken, strekken en naar huis. Tijd voor een warme douche.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
© Marjoleine Kramer

Rondje boulevard

Mijn duurloopje besloot ik deze week over de boulevard van Vlissingen te doen. Mijn vriend ging gezellig mee op zijn BMX. We begonnen bij de rode brug, aan de Prins Hendrikweg. Vanaf daar liep ik richting het station, terwijl mijn vriend stuntend om mij heen cirkelde. Bij het haventerrein stonden boeien op de kant. Wat zijn die groot zeg! Daar heb je helemaal geen erg in als je ze in het water ziet dobberen.

Toen we voorbij het station waren, liepen we het sluizencomplex over richting de Piet Heinkade. Daar sloeg ik links af en ging via het parkeerterrein van De Punt langs het begin van de dijk. "Best fris", vond de BMX'er. Ik vond het wel lekker, eens niet zo warm. Zuurstof werd mijn longen in geblazen, ik hoefde er niet eens moeite voor te doen. ;-) We gingen langs het water richting de Oranjemolen. Halverwege merkte ik dat het wel even werken was, zo met de tegenwind.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
© Marjoleine Kramer

Entertainment

Die dijkweg was nog best een eindje. We kwamen wandelaars tegen die zich kostelijk vermaakten om die jongen op zijn kleine fiets die de gekste capriolen uithaalde en dan 'rustig' joggende meid ernaast. "Leuk dat jullie zo gezellig samen op pad zijn", zei de vrouw met een grijns toen ik langs kwam. De schapen vonden het iets minder leuk. Die stoven de dijk over toen mijn vriend een truc probeerde vlak bij het hek waar zij stonden.

We kwamen langs verschillende monumenten. "Nooit geweten dat die hier stonden", merkte mijn vriend op. Ik had ze al wel eens gezien, maar het waren er inderdaad best een aantal. We namen alleen niet de tijd om ze eens goed te bekijken. Een stuk verderop werden we getrakteerd op een loodsboot die uitvoer. Mooi gezicht, vind ik dat altijd.

De tekst gaat verder onder de foto's

Volledig scherm
© Marjoleine Kramer
Volledig scherm
© Marjoleine Kramer

Miriam

Wat je misschien niet weet, is dat dit het standaard rondje was van mijn collega Miriam die tot een paar maanden geleden ook blogde over hardlopen op Hardlopen in Zeeland en PZC.nl/Hardlopen-in-Zeeland. (Waar mijn blogs ook worden doorgeplaatst.) Inmiddels heeft ze haar hardloopschoenen aan de wilgen gehangen. Toen ik haar vroeg of ze geen leuke route wist voor hardlopen in Vlissingen, legde ze me dus deze voor.

Ik vind hem mooi. Langs vele bezienswaardige en sfeervolle plekken van de stad. Als je in Vlissingen woont kan ik me dan ook goed voorstellen dat dit al gauw je favoriete rondje wordt. Ik had dan gezelschap, maar zonder kijk je ook je ogen uit op deze route. Wandelaars, een loodsboot die uitvaart, de skyline, een vissersboot, een kijkje op het Bellamypark, etc.

Hoogste hellingsgraad

Na de Oranjemolen en de monumenten liepen we voorzichtig het sluisje voor de Vissershaven over, langs brasserie Evertsen en de muurtjes rond de loodsboten. "Dit is toch een beetje te stijl voor met de fiets", concludeerde mijn vriend. Ik stemde in, terwijl ik goed oplette dat ik zelf geen traptreden miste. We werden getrakteerd op een snelle kijk op het Bellamypark en gingen daarna de hoek weer om langs het Beursplein. Daarna jogde ik naar boven. Dit was volgens Runkeeper mijn hoogste hellingsgraad tot nu toe.

Boven liep ik een 'ererondje', waarna we onze weg vervolgden over Boulevard de Ruyter. Het eerste stuk kreeg ik nog flink de wind van voren. (Letterlijk.) Het mooie van deze route is volgens Miriam: waar je ook wil afhaken als je eenmaal op de boulevard bent, het is allemaal even kort naar je beginpunt. Ik besloot ter hoogte van de Coosje Buskenstraat dat het wel mooi geweest was en begon met uitwandelen. We waren precies voor de bui binnen.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
© Marjoleine Kramer

Mispoes

Omdat ik vanuit Vlissingen moest komen en het op de snelweg niet harder ging dan 100 km/u in plaats van de gebruikelijke 130, was ik zaterdag nét te laat voor het bootcampen bij de Lopers Company in Goes. Ik stuurde één minuut voor aanvang nog in de groepsapp: "Ik ben er bijna, nog even geld in de automaat gooien", maar het mocht niet baten. Ze waren al vertrokken. Het regende verschrikkelijk. Dikke druppels spatte op van de straat. Ondanks dat het maar honderd meter was, liep ik met paarse paraplu naar de winkel. Daar kwam ik er dus achter dat iedereen al weg was. Jammer zeg.

Ik kon twee dingen doen. Terug naar huis (zonde!!) of de groep proberen te vinden. Ik koos uiteraard voor het laatste. Ik borg mijn telefoon droog op en zette Runkeeper aan: op naar het sportpark! Dat deed ik, hoe een gek gezicht het ook was, met paraplu. Trainer Laurent opperde die gewoon mee te nemen. En ach waarom ook niet. Daar was ik het eerste half uur héél blij mee. Want het bleef nog wel even door hozen.

Uitgekamd 

Een stukje joggen, een stukje wandelen, een stukje joggen en weer een stukje wandelen. Zo speurde ik het hele sportpark af. Maar van trainer Kelney en de rest van de groep ontbrak ieder spoor. Na een half uur had ik toch wel alle hoeken van het park gezien. Waar záten ze toch? Ik zuchtte. Weer kon ik twee dingen doen: terug naar mijn auto, of zelf een rondje joggen. Nou daar gingen we dan, met de ingeklapte paraplu in de hand als een soort nat gewichtje. (De lucht was inmiddels opgeklaard.) Deed ik toch nog een beetje aan 'krachttraining' die ochtend. ;-) Vanaf het zwembad jogde ik door Mannee naar de voet van de dijk.

Het viel me op dat het nieuwe Mannee best een leuke wijk is geworden. Ik was er nog nooit geweest. Toen ik de dijk op jogde (tweede hoogste hellingsgraad, aldus Runkeeper) werd ik voorbij gelopen door een hardlopende man. "Gaatie lekker?" "Zeker, zeker", antwoordde ik. Al lag zijn tempo twee keer zo hoog als dat van mij. Het begon inmiddels behoorlijk broeierig te worden. Dat vest kon uit! Toen ik over de dijk liep, achter de andere hardloper aan, keek ik links naar de grote nieuwbouwhuizen aan het water. Daar zaten een paar leuke tussen zeg!

De rest

Volledig scherm
Wachten op taart met mijn paarse paraplu © Marjoleine Kramer

Aan het einde van de dijk maakte ik nog even bovenstaand filmpje. Ik had inmiddels iets meer dan zes kilometer afgelegd. Het weer was volledig opgeklaard. Ik zette mijn run door tot het fietstunneltje naast het sportpunt en begon vanaf daar met uitwandelen richting de Lopers Company.

"Waar heb je de rest gelaten?" Trainer Laurent keek me verbaasd aan toen ik een kwartier voor het einde van de training weer in de winkel stond. Ik legde uit wat er gebeurd was. Nou, onbegrijpelijk vond hij het. Waar waren ze dan naartoe? Tsjah, als ik dat wist... "Jammer hoor." Daar was ik al een beetje overheen, maar inderdaad. Ik keek op mijn mobiel. Toch nog 7,59 kilometer afgelegd (waarvan 4,59 joggend aan een stuk). Nu was het wachten op taart..!

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Volledig scherm
Geen geweldige tijd, maar nog wel een mooie afstand afgelegd © Marjoleine Kramer

TAART

Paola kwam niet veel later binnen met een grote tas. Ze stalde haar zelfgebakken lekkernijen uit. Ook zij vond het zonde dat ik de training had gemist. "Nam Kelney niet op dan?" Daar had ik eigenlijk helemaal niet aan gedacht. Het is wel even door mijn hoofd geschoten, maar ik ging ervan uit dat hij zijn mobiel op stil zou zetten als hij training gaf. Dus heb het niet meer geprobeerd.

Weer een kwartiertje later kwam de groep afgepeigerde bootcampers binnen. "Heeee!" "Heb je ons gemist?" "Ah wat zonde!" "Jammer zeg!" "Je had Kelney moeten bellen!" "Gelukkig heb je nog wel lekker gelopen." En zo is het maar net. Wat bleek nou? De groep had geprobeerd zo droog mogelijk te blijven en is daarna naar het nieuwe trainingsveld met attributen naast Fitland gegaan. Aha! Daar had ik niet aan gedacht. We waren er ook nog nooit geweest als ik training had, dus ergens was dat ook wel logisch. Voortaan bel ik dus maar gewoon als ik de groep kwijt ben.

Volledig scherm
Taart, home made by Paola! Deze traktatie hadden we te danken aan de prestaties van groepsgenoten tijdens de Obstacle Run. © Paola van Gilst

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs