Volledig scherm
Donkere wolken richting Wilhelminadorp © Marjoleine Kramer

Sinterklaasavond en hagel

blogNa meer dan een week rust in verband met een hardnekkige flinke verkoudheid na de Zakloop vond ik het op Sinterklaasavond maar weer eens tijd om een rondje te doen. Mijn neus en keel voelden inmiddels weer een stuk beter. Mijn vriend ging gezellig mee op zijn mountainbike. Ik wilde mijn grotere rondje rond het centrum doen, maar hij wilde graag langs het kanaal zodat hij op het rechte fietspad mooi stunts kon oefenen. Ook goed.

Ik had me goed aangekleed: geen bodywarmer, maar wel een lekker warm vest en een reflectiehesje zodat ik te zien was in het donker. Het eerste stuk wandelde en dribbelde ik even om warm te worden. Na een halve kilometer begon ik dan echt met joggen. Mijn trainingsrondje van zes kilometer (met zeker een kilometer warm- en uitwandelen) zou een makkie moeten worden na die 7,5 kilometer van de week ervoor. Daarnaast hadden mijn spieren, pezen en gewrichten een week rust gehad.

Sinterklaasavond

Mijn vriend schoot al stuntend het fietspad en de weg over. Als een dartelend hertje reed hij de hele weg om me heen. Waar mensen ons normaal maar een gek duo vinden, kwamen we die avond praktisch niemand tegen. Iedereen leek thuis gedichtjes voor te lezen en surprises uit te pakken. Wij gluurden af en toe stiekem naar binnen. “Toch wel jammer dat wij dit jaar niet aan Sinterklaas doen”, vond mijn vriend. Ik was het met hem eens.

Ik jogde in één tempo naar de brug van Wilhelminadorp. Mijn tempo zat eerst hoog, zo rond de 9 km/u, maar zakte al snel weer naar de gebruikelijke 8 tot 8,5 km/u. Het voelde goed weer te joggen. En misschien dat mijn verkoudheid hierna eindelijk eens écht over zou zijn. Bij de brug wandelde ik een stukje en keerde om. Daarna gingen we weer in hetzelfde tempo richting huis.

Tegenliggers

Onderweg kwamen we een groepje hardlopers tegen dat iets minder blij met ons was. Ik liep links op het fietspad (zodat je het tegemoetkomend verkeer aan kan zien komen), maar mijn vriend fietste rechts, zoals het hoort voor fietsers. “Kom dan ook even aan deze kant fietsen”, zei ik tegen mijn vriend. Hij keek me wazig aan. En daar was de groep al.

“LOPER”, riep de voorste van het groepje naar de andere dames. De meeste gingen aan de kant, maar een aantal zat niet op te letten. We kwamen nog net niet in botsing. Ik hoorde een dame mopperen over het feit dat ik geen lampjes droeg. Een ander vond dat we maar beide aan één kant van de weg moesten lopen/fietsen. Dat was ik met haar eens als er tegenliggers aankomen. Toen ik mijn vriend daarover aansprak haalde hij zijn schouders op. “Moeten ze maar opletten en niet zo kletsen”, was hij van mening.

We vervolgden onze weg. De tweede helft wandelde ik een helling even naar boven. En ook ter hoogte van AV’56 was het fijn even een paar meter te wandelen voor ik aan de laatste kilometer zou beginnen. Ik versnelde nog wat tot zo’n 9,5 km/u tot het punt waar ik wilde gaan uitlopen. Toen zat de workout erop. Op naar de pepernoten!

Volledig scherm
Hagelwolken in de verte. © Marjoleine Kramer

Frisse tegenzin

Later die week ging ik een tweede keer een rondje joggen. Maar het kostte me wel moeite me ertoe te zetten. Ik had mijn dag niet helemaal, maar besloot toch gewoon zoals gepland (tip: schrijf wanneer je wil joggen in je agenda) een rondje te doen. Ik deed was niet in de stemming om een nieuwe route te proberen, dus deed ik hetzelfde als eerder die week. Gewoon recht toe recht aan naar de brug in Wilhelminadorp en terug.

Toen ik aan het inlopen was, kwam ik Paola van de Lopers Company nog tegen. Ze was op de fiets. “Héé, trainingsrondje?” Ik knikte instemmend. Ze was op weg naar een afspraak, dus gingen we beiden door. Niet veel later begon ik met hardlopen. En weer een halve kilometer verder begon het te… hagelen! Getverdemme. Gelukkig had ik een vestje aan met capuchon. Dus trok ik die over mijn hoofd. Alleen waaide hij snel af als je beweegt, dus moest ik hem vasthouden. En dat liep niet zo lekker.

Hagel

Hoe kon dit nou? Het was zo zonnig toen ik van huis ging! Mijn eerste kilometer moest ik mijn capuchon telkens vasthouden. Ik besloot dat als ik bij het fietstunneltje kwam, ik daar even zou wachten tot de hagel over was. Maar je raadt het al, toen ik daar aankwam stopte het met hagelen. Ook goed, ik liep door. Toen ik de fietskuil uit was, ergens halverwege Wilhelminadorp, begon het weer met hagelen. Tjonge jonge. Liep ik weer met de capuchon in de hand.

Ik wandelde een stukje, en zette weer aan. Hardlopen zonder dat je armen mee kunnen bewegen is dan misschien niet lekker, maar het was koud en ik was ten slotte buiten om te joggen. Even om Over de Kook heen en weer terug richting Goes. Ik keek op mijn telefoon. Mijn moeder had drie keer gebeld, maar niet geappt. Zou er iets ergs aan de hand zijn? Ik probeerde haar terug te bellen, maar ze was in gesprek. Hmmm. Dat zat me niet lekker. Ik appte haar met de vraag wat er was en ging maar weer verder met joggen. Waarschijnlijk was er niks.

Bikkels

Na nog een stuk wandelen-joggen-wandelen-joggen kwam ik drie oudere dames tegen bij het fietstunneltje. Zij liepen net de helling op naar boven. “Koud hè”, zei een van hen opgewekt. “Nou, zeg dat wel.” Ze vonden me een bikkel. Ik hen ook.
Toen ik ter hoogte van AV’56 kwam, moest ik weer even wandelen. Ik zat die ochtend duidelijk niet in mijn hardloopzen. Ik zag dat mijn moeder terug had geappt, hoe het met met mijn kitten was. Oh, ging het daar over. Dat was tocht niet zo dringend? Ze zat te wachten tot haar auto klaar was met een servicebeurt en verveelde zich, vandaar dat ze even wilde bellen. Aha.

Ik jogde nog een stukje, toen was het tijd om uit te wandelen. Een erg voldaan gevoel had ik niet: veel te veel gewandeld naar mijn zin. Eigenlijk had ik alles aan een stuk willen doen. Ik besloot daarom maar dat dinsdag dan maar mijn ‘duurloopje’ van deze week was en vandaag mijn ‘intervaltraining’. Leek het nog productief. ;-) En het was nog altijd beter dan op de bank zitten.
Toen ik thuis was, bekeek ik mijn rondje op Runkeeper. Zal wel om te huilen zijn. Twee minuten sneller dan mijn gebruikelijke tijd voor deze afstand. Hoe kon dit nu weer? Nou ja, eind goed al goed.

Volledig scherm
De hagelwolken dreven weg over Goes. © Marjoleine Kramer

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs