Volledig scherm
Rondje joggen in de polder met vriendin Eline © Marjoleine Kramer

Reünie

blogAfgelopen weekend had ik eindelijk weer tijd voor het bootcampen vanuit de Lopers Company in Goes. Nou, dat heb ik geweten. Vier dagen later had ik nog spierpijn. De laatste bootcamples was inmiddels alweer zeven weken geleden. Tussendoor was ik wel geweest, maar toen was ik te laat en ben ik zelf een rondje gaan lopen omdat ik de groep niet kon vinden in het sportpark bij de Hollandsche Hoeve.

Terug naar zaterdag. Spierpijn dus. Maandag nog steeds, vooral in mijn armen, schouders en romp. Met een klein groepje (een man en vijf vrouwen) gingen we zaterdag met trainer Laurent naar een nieuwe trainingsveld met allerlei sportattributen bij sportpark het Schenge. We gingen eerst drie keer over een een klimmuur van touwen heen. Vervolgens jogden we een stukje verder over het natte veld naar autobanden waar we links-rechts instappend over gingen. Daarna kwam het onder buizen door tijgeren en planken en opdrukken met onze voeten op die buizen. Ik pakte de laagste, aangezien mijn arm- en rompspieren niet veel voorstellen. Dit circuitje herhaalden we drie keer.

Bijna terug

We jogden een stuk verder over het veld en kwamen weer terug bij de attributen. Tijd voor het volgende circuitje. En nog een. We trokken en duwden ons op aan verschillende stangen (met hulp van Laurent die het zweet inmiddels ook op zijn voorhoofd had staan), verplaatsten een trekkerband, plankten, deden nog wat push-ups en dippings en renden het veld nog een keer rond. Ik voelde mijn armen: ze in een hoek van 90 graden houden tijdens het joggen werd op een gegeven moment zelfs zwaar. Na ongeveer een uur besloot Laurent dat we het veld weer af gingen, richting het centrum.

Toen we bij het bruggetje bij de jachthaven waren (bijna terug bij de Lopers Company, dat dachten er meer), gingen we daar niet over maar sloegen we rechtsaf naar de Smallegangebuurt. Ik had al last van steken in mijn zij, maar ging nu toch echt even wandelen. Pfff. Niks bijna terug dus. Terwijl ik me zo lang mogelijk maakte, ging de groep het Bastion rond. De trap af naar beneden, rond de drooggevallen vijver joggen en met oefeningen de trap weer naar boven.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Het Bastion in Goes © Google Streetview

Gesloopt

Volledig scherm
Het Bastion in Goes © Google Streetview

Toen de anderen één rondje hadden gedaan, ging het bij mij ook wel weer en deed ik de overige rondes weer mee. Eén been stijf houden en met de andere telkens een traptrede hoger omhoog stappen. Datzelfde met het andere been, naar boven squatten. Vervolgens deden we nog steps op het pleintje (op de plaats en terwijl we van rechts naar links met onze voeten over het randje gingen) en was het wel tijd om terug naar de winkel te gaan. Iedereen was moe maar voldaan. Tijd voor een groot glas koel water, of meerdere. Dat ene glas omhoog houden, voelde ik al aan mijn armspieren. Dat beloofde wat…

Toen ik maandagavond naar de recreantentraining van AV’56 ging, had ik nog spierpijn. Ik voelde mijn armen, schouders en buikspieren vooral. De warming-up van drie rondjes joggen bleek al pittig met een tempo van zo’n 9,5 kilometer per uur gemiddeld. Trainer Frank greep dan ook in vooraan, het moest even een tikkie langzamer. Dat scheelde weer.

Stabiliteit

Na drie rondes over de baan inlopen, was het tijd voor wat loopoefeningen. Groep vier en vijf mochten mee met Frank. We begonnen met een soort skipping waarbij we onze hakken vooral goed ‘in’ de grond moesten zetten. Daarna gingen we zijwaarts huppend langs de pionnen, halverwege wisselden we van kant. En ook de hoge en lage skipping kwam weer voorbij. Toen kwam de kern: drie keer twaalfhonderd ‘metertjes’ met vierhonderd meter pauze tussendoor. Pfff, lekker met die spierpijn. Maar natuurlijk konden we dat. We liepen naar het startpunt en begonnen aan onze eerste keer drie rondes joggen.

Een aantal ging gelijk fanatiek van start. Ik besloot gewoon in de achterhoede te blijven met een constant tempo. Omdat ik nog spierpijn had bleek het joggen extra vermoeiend; de stabiliteit door het aanspannen van de rompspieren was wat minder dan normaal zegmaar… Toen ik in de tweede ronde op mijn mobiel keek, zag ik dat we volgens Runkeeper een tempo van maar liefst 9,5 kilometer per uur liepen! Nou ja, normaal probeer ik het op 8,5 te houden.

Terwijl de rest gezellig aan het kletsen was, probeerde ik me vooral op de techniek van Chi Running te concentreren; dan zou het een stuk makkelijker worden. En inderdaad, mijn tempo ging vanzelf weer iets omhoog. Bij de laatste 1200-meters voelde ik mijn linkerknie een beetje. Gek, dat heb ik nog nooit gehad. Ik nam me voor om hierna zeker twee dagen rust te houden. De spierpijn in mijn schouders en rug leek aan het einde van de training aardig opgelost. Alleen mijn armen en buik voelde ik nu toch wel.

Nightrun met groep 5

Volledig scherm
De baan van AV’56 was al donker voor de training maandagavond begon. © Marjoleine Kramer

“Laatste ronde”, riep Frank ons toe. “Jaaaaaa”, reageerde ik. “Zo, die is blij”, merkte hij op. “Heb nog spierpijn van zaterdag”, riep ik hem toe. Niet veel lager jogde hij naast me. “Spierpijn van zaterdag”, vroeg hij. Ik legde hem uit hoe het zat. Tsjah, ik had het er wel een beetje zelf naar gemaakt door zeven weken niet mee te doen. Daar had hij een punt. Het uitwandelen een ronde later en rekken en strekken was dan ook heel fijn.

Ik heb nog leuk nieuws, we gaan met groepje vijf van de recreantentraining meedoen aan de 
Nightrun Goes van vijf kilometer. Die is volgende week vrijdag al. Ik had het plan weken geleden voorgesteld, maar vervolgens was ik er twee keer niet en had ik dus geen idee of en wie zich had ingeschreven. Dat bleek iedereen behalve ikzelf te zijn. Ik heb me diezelfde avond dus nog gauw ingeschreven. Ik heb er zin in!

Volledig scherm
De hond van Eline ging gezellig mee joggen. Hij is laatst speciaal op conditiecursus geweest zodat hij rennen naast de fiets en mee gaan hardlopen beter vol kan houden. © Marjoleine Kramer

Jetlag

Mijn duurloopje heb ik donderdag gezellig samen gedaan met vriendin Eline, die een paar dagen terug was gekomen uit Amerika. Zij had een jetlag en wilde ook sporten zodat ze zich weer wat actiever zou voelen, dus deden we dat gezellig samen. We liepen haar standaard rondje en zijn meer dan een uur weg geweest.

Ik hoor je denken: ‘goedzo! Die 7,5 kilometer aan een stuk eens proberen met de support van een vriendin.’ Maar ik moet je teleurstellen… We hadden genoeg stof om bij te kletsen en moesten de hond nog een paar keer uit de sloot trekken en/of bij ons houden omdat er iemand passeerde. Je begrijpt dat het geen echte duurloop meer is geworden. Maar een gezellig ontspannen rondje was het wel. We hebben de route van zo’n 6,5 kilometer het in zes etappes volbracht. En daarvan zeker een kilometer gewandeld. Daarna was het tijd voor een warme kop thee.

Volledig scherm
Het water bij de sluis van het Goese Sas. © Marjoleine Kramer
Volledig scherm
De schaapkooi © Marjoleine Kramer

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs