Volledig scherm
Medailles met haas Chantal! © Bert Kramer

PR bij Kleine Zakloop

blogZondag heb ik voor het eerst meegedaan aan de Kleine Zakloop in Nisse. En dat ging boven verwachting! Ik hoopte binnen een uur te finishen (slag om de arm), maar mijn tijd was 48 minuten en 37 seconden! Het was een hartstikke mooi rondje met Chantal die voor mij wilde hazen. Zij zou ons tempo op 8,3 km/u gemiddeld houden, maar het werd gemiddeld toch 8,9 km/u.

We hadden geluk met het weer zondag. Er stond wat wind, maar de zon scheen, het was droog en zo’n 8 graden. (Al moest het volgens anderen het aanvoelen als -2.) De parkeerplaats op het bedrijventerrein dat was aangewezen op de site en in de mail, stond al vol toen ik aankwam. Het werd een plekje in de berm langs de weg. Met mijn sporttas liep ik naar het dorpshuis, eens zien waar Chantal en de anderen waren.

Boek

Vlak voor het dorpshuis sprak een man me aan. “Jij moet Marjoleine zijn, niet?” Ik keek de man vragend aan. Dat klopte. Het bleek Jan Roose te zijn, de fervent reaguurder op Hardlopen in Zeeland! Zag ik die ook eens in levenden lijve. Hij verontschuldigde zich voor de kritische doch opbouwende reacties (geeft niets, worden we alleen maar beter van).

Hij had een presentje voor me: zijn boek over hardlopen! Ik hoop dat ik daar binnenkort aan toe kom. (De laatste tijd lees ik niet zo veel. Mijn tijdschriften krijg ik niet eens uit voor de volgende op de mat valt.) Mijn haas Chantal was ook geïnteresseerd als ik het uit heb. We kunnen er vast nog een hoop van opsteken.

Verzamelen

Voor het dorpshuis trof ik ook glamrunner Nathalie Sinke, een collega van de krant en wat dames van AV’56. Alleen van Maurice ontbrak ieder spoor… Chantal en de anderen zaten voor het dorpshuis bij een tafel. Mijn startnummer kon ik binnen ophalen. Ik zette mijn tas bij hen en haalde mijn persoonlijke papiertje met chip op. Nummer 660.

De magneetjes om startnummers aan je shirt te maken, kwamen goed van pas. Dit was een cadeautje dat ik na een vervelend fladderend startnummer bij de Ladiesrun in Goes van Janneke heb gehad. Het was even puzzelen, maar mijn startnummer zou niet zomaar meer loskomen.

Start

Volledig scherm
© Freek Zuiddam

We liepen richting het Dorpsplein om de start van de 21,1 kilometer te aanschouwen. Onder andere Mark van het bootcampen deed daaraan mee. We gingen ook nog even snel naar de wc voordat we zelf van start gingen: die kou sloeg op je blaas! Ik was blij met mijn bodywarmer en twijfelde enorm of ik hem aan zou houden. Van tevoren was ik van plan dat niet te doen, maar het was toch wel erg fris.

Toen we zelf naar het startvak moesten, besloot ik hem toch uit te trekken. Anders had ik er niks aan als ik over de finish kwam. Chantal en ik stonden redelijk achteraan in het startvak. Ik zette mijn hardloopapps vast aan, voor het geval ik het zou vergeten. Om 13.15 uur klonk het startschot: daar gingen we!

Chantal en ik kwamen vanaf 0.30 seconden voorbij. Video: Freek Zuiddam

Drie hazen

Ondanks dat we redelijk achteraan startten, werden we de eerste vijfhonderd meter ingehaald. “Niet te snel hè, laat je niet gek maken door het tempo van anderen”, zei Chantal. Ik knikte. Bij het bord met 1 kilometer stond Jan Roose in de bocht. “Goed zo dames”, riep hij ons toe. Ik zwaaide naar hem. Daarna kwam de eerste helling omhoog. Chi Running, dacht ik en ik zette mijn armen extra in. Zo, dat scheelde weer wat.

Toen we boven op de dijk liepen, hadden we wind tegen. Gelukkig waren we in die eerste kilometer al iets opgewarmd. Addy en Piet van de recreantentraining van AV’56 op de maandagavond liepen voor ons. Zo had ik mooi drie hazen het eerste stuk. Toen we bijna bij bocht numero twee waren, zagen we dat er mensen voor de boerderij stonden. “Kijk, de baasjes van die hond van de vorige keer”, merkte Chantal op.

Pony

Toen we de heuvel op waren, meldde Chantal dat we op de twee kilometer zaten. “Ga je niet te hard, je zit het hele stuk al op 9 km/u.” Eigenlijk ging het nog wel. Ik besloot dit tempo nog even vol te houden. Heuveltje af, de Schouwersweel rond, een stukje omhoog, onverharde weg en weer een stuk langs boomgaarden. “Je zit nu op een derde, je kunt een stukje wandelen”, stelde Chantal voor. Maar dat vond ik nog niet nodig.

Op zo’n 3,5 kilometer besloot ik Addy en Piet en nog twee anderen toch maar in te halen. Langzaam lieten Chantal en ik ze achter ons. Toen we bij de dijk aankwamen, we zaten toen op zo’n vier kilometer, zag Chantal de pony in de wei staan die ik de vorige keer miste. Hij stond op zijn gemakje al die felgekleurde mensen te bekijken die langs kwamen hollen. “Zij liever dan ik”, leek hij te denken terwijl hij het schouwspel geamuseerd volgde.

Verzuring

De dijk liep een stuk omhoog en ik concentreerde me weer op de techniek van mijn armen. Toen we boven waren, kregen we de wind in de rug. Eindelijk, lekker hoor! Het bleek toch nog een eindje langer dan ik me kon herinneren tot de start van het schelpenpad. Toen we daar waren, voelde ik wel wat verzuring in mijn benen. “Naar beneden wil ik even lopen hoor”, zei ik tegen Chantal. Optimale zuurstof terug in de benen, dacht ik. De rest van het schelpenpaadje viel me toch zwaar. Ik ben alleen asfalt of de atletiekbaan gewend. Toen we iets over de vijf kilometer zaten, wil de ik nog een stukje wandelen. Dit keer liep de onverharde weg iets naar boven.

Toen kregen we het stukje van het parcours dat we eerder tijdens het oefenen van de route gemist hadden. Het was nog even doorzetten. We haalden nog wat dames in. Toen kwam het bord dat we nog maar een kilometer moesten. “We zijn er bijna, nog even volhouden”, moedigde Chantal me aan. Ook zij had door dat ik het inmiddels wel echt zwaar begon te krijgen.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Volledig scherm
© Runkeeper

Finish

Ik jogde nog wat meters door, maar op zo’n zessenhalve kilometer moest ik toch weer even een stukje wandelen. “Even de lengte van het erf en dan ga ik weer joggen hoor”, zei ik. Een meisje dat we eerder hadden ingehaald en ons volgde deed hetzelfde. Net voor de bocht bij de zeven kilometer begon ik weer te joggen. Omstanders moedigden ons aan. Nog een klein stukje. “Binnenbocht”, zei ik, toen we de bocht van de Zuidweg met het Dorpsplein naderden. Ook daar stonden toeschouwers in de bocht te klappen.

Een klein stukje verder begonnen de afzetlinten. En daar zag ik mijn ouders en vrienden uit Groningen staan. Ze moedigden ons aan. Ik zette nog een laatste eindsprint in en finishte. Pfff, ik voelde mijn longen tintelen. DONE. Ik pakte water, liep heen en weer tussen Chantal en mijn ouders, pakte nog een bouillonnetje. “Nou, binnen een uur is wel gelukt hè”, merkte mijn vader op. “Ja ik hoop rond de vijftig minuten”, zei ik. Zelf had ik niet meer op het bord bij de finish met de tijd gekeken. “Volgens mij wel hoor, ik denk wel onder de vijftig minuten”, antwoordde hij. Dat bleef nog even onzeker. Volgens mijn Runkeeper app was het 51,41 minuten, maar die had ik ook iets eerder aangezet toen we in het starblok stonden te wachten…

De tekst gaat verder onder de foto’s en video

Volledig scherm
Marjoleine komt over de finish van de Kleine Zakloop © Freek Zuiddam
Volledig scherm
Marjoleine komt over de finish van de Kleine Zakloop © Freek Zuiddam

Het meisje dat we op zo’n 6 km hadden ingehaald, finishte vlak achter Chantal en mij. 

Napraten

Niet veel later dan Chantal en ik kwamen ook Addy en Piet binnen. Ik praatte nog wat met hen, maakte een foto en liep rond om met andere deelnemers te kletsen. Maurice kwam ik niet meer tegen, al had hij wel meegedaan. Laurent (mijn trainer) zag ik ook finishen. Hij werd derde voor de afstand van 21.1 kilometer (1.19.58). Knap hoor!

Toen ik Jos Den Hollander trof, zocht hij gelijk even op wat mijn tijd was volgens de chipregistratie. 48,37 dus. Hij vond het een mooie vooruitgang na de Ladiesrun. Voorafgaande aan die wedstrijd had ik meegedaan aan de beginnerscursus die hij gaf. Toen was mijn tijd 34 minuten en 35 seconden. Maar de afstand was wel vijf kilometer in plaats van de 7,3 van de Kleine Zakloop. Toen was mijn gemiddelde tempo dus zo’n 8.7 km/u.

Ik liep verder en wachtte tot Mark van het bootcampen finishte voor de Grote Zakloop. Hij kwam op 1 uur en 44 minuten binnen. Topper! Inmiddels had ik het wel koud gekregen, alleen die bodywarmer bleek niet genoeg. Maar het was toch wel erg gezellig. De volgende dagen was ik flink verkouden, helaas. Ik heb mijn lesje wel geleerd: als ik weer meedoe aan een wedstrijd in de kou kleed ik me om en/of zorg ik dat ik een dikke winterjas heb voor als ik gefinisht ben. Chantal, mijn haas, bleek trouwens ook een PR te hebben gelopen!

Volledig scherm
Mijn medaille en startnummer © Marjoleine Kramer

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs