Volledig scherm
De start van de Warandeloop by Night © Warandeloop Tilburg

PR bij coopertest en Warandeloop by Night

blogHet bootcampen zaterdag was weer als vanouds. Van trainer Laurent kregen we een workout die meer op hardlopen dan op krachttraining gericht was. We gingen naar de Hollandsche Hoeve. Ik vond het weer heerlijk zo, trainen in het sportpark. Vanuit de Lopers Company jogden we richting het oosten, in plaats van het bruggetje bij de jachthaven. Bij het fietstunneltje stopten we niet, en ook ‘the circle of doom’ voor het Cios liepen we voorbij. Er ging een golf van lichte verbazing door de groep.

Bij het parkeerterrein voor Eethuis De Vierlinden stopten we wel. Tijd voor loopoefeningen. De meeste herkende ik van het trainen bij AV’56 op de maandagavond. Na knie liften, kleine korte pasjes en nog een reeks bekende oefeningen werd ons het begin van een nieuwe geleerd. Het was een soort knie liften met een dubbele pas. Na een eerste keer oefenen werd ik door Laurent bij hem geroepen. Ik mocht de oefening zoals ik hem deed voordoen. Het ging vooral om het ritme. Daarna mocht de rest dit in een laatste oefening proberen na te doen.

Autobanden

We liepen door om de autobanden op te halen. In tweetallen liepen we een rondje door het park, tot we voor de speeltuin stonden. Tijd voor een circuitje! We kregen als groep de opdracht om een rondje door het heuvelige gedeelte van het park te rennen, de band moest mee. We liepen vier keer, telkens moest de tijd die we de ronde daarvoor hadden gezet verbeterd worden. Dat wisten we de eerste ronde alleen nog niet… Dus gingen er, vooral in de voorhoede, een aantal in flink tempo het park door.

Toen we terug bij de start waren, kwam de leuke boodschap: we moesten onze tijd verbeteren. De volgende rondes wisselden we het lopen met de band af. De sterke mannen namen de band op de schouder en de dames die overbleven wisselden af met het lopen met de band. De laatste rondes werd ik, maar ook een aantal andere dames totaal ontzien van een autoband.

Volle kaart

Toen Laurent zei dat de vierde onze laatste ronde zou zijn, zorgde ik dat ik vooraan stond. Met een fiks tempo ging ik ervandoor. “Je gaat erg hard hoor, de rest van de ronde moet ook nog”, riep iemand me toe. Maar dat deerde niet; ik zag mijzelf als ‘zwakste’ van de groep, dus als ik snel zou finishen zonder hen in de weg te zitten, zouden zij ook snel binnen zijn. Ik racete de heuvels op en liet me in rap tempo naar beneden vallen. Zo, dat had ik vast binnen. Toen was het nog een stukje door joggen over vlakke ondergrond naar het einde. Ik was er als eerste terug bij Laurent. Huh? Daar snapte ik niks van, maar het was wel een keer leuk.

We namen de banden mee naar de speeltuin. Daar deden we een reeks oefeningen, de band moest weer telkens gebruikt worden. Opdrukken, planken, burpees, squatten, etc. Het was nog even doorzetten. Daarna legden we ze weer terug op hun plekje en was het langzaam aan tijd om terug te gaan naar de Lopers Company. Daar aangekomen bleek dat ik eindelijk een volle kaart had! Dit was mijn tiende keer bootcamp, na zes en een halve maand… ’t is erg hè. 5 mei was mijn eerste keer bootcampen… Druk leven, zullen we maar zeggen. Hopelijk heb ik mijn volgende kaart wel voor de eerstvolgende 5 mei vol. ;-)

Volledig scherm
De atletiekbaan van AV’56 in Goes © Marjoleine Kramer

Coopertest

Bij de recreantentraining van AV’56 was het maandagavond tijd voor de halfjaarlijkse coopertest! We begonnen met een gezamenlijke warming-up en drie keer drie minuten joggen. Het onderwerp van de avond was de Zakloop. Sommigen twijfelden, anderen hadden zich net als ik al vrij vroeg ingeschreven. Het was me al snel duidelijk dat ik zeker niet de enige van de atletiekvereniging ben die meedoet.

De klok sloeg half negen en we verzamelden bij het startpunt. Trainer Birgen legde uit dat we twaalf minuten aan een stuk zouden lopen. Bij elf minuten zou hij de eerste keer fluiten. Dan moesten we niet gaan wandelen, maar juist nog even versnellen en zien of er nog meer uit te halen was. Duidelijk. We gingen met onze tenen net achter de startlijn staan en het fluitje klonk.

Hoofdrekenen

Omdat ik vrij ver naar buiten stond en bijna iedereen aan de binnenkant sneller van start ging, duurde het een halve ronde voordat ook ik aan de binnenkant van de baan liep. Tweehonderd meter en een beetje dus, dat begon al lekker… De eerste twee rondes jogde ik met de anderen van groepje vijf mee.

Ik was aan het rekenen. 12 minuten…. De vorige keer haalde ik meer dan vier rondes, maar hoeveel meter extra wist ik niet meer. Over een ronde deed ik zo’n tweeënhalve minuut, meldde trainer Laurent toen ik de eerste keer langs kwam. 12 minuten : 2,5 minuut per ronde = 4,8 rondes lopen. Als ik ietsje sneller zou gaan, zou ik vijf rondes kunnen halen. De tweede keer dat ik langs kwam zat ik op vijf minuten, volgens schema. Maar als ik zo door ging zou ik de vijf rondes net niet halen. Die vijf rondes: dat werd mijn doel. Ik zag mijn kans schoon en versnelde wat om langs de groep te komen die voor me liep.

2000 meter

De eerstvolgende keer dat ik langs het startpunt kwam, was ik aanzienlijk sneller. Zeven minuten en twintig seconden. Dat ging goed! Nog even volhouden. De vierde keer liep ik weer tien seconden in. Toen ik op vierenhalve ronde zag, floot Birgen de eerste keer. We zaten op elf minuten. Ik wilde wel versnellen, maar merkte dat dat me zwaar viel. Nog een klein stukje, kom op! Ik werd ingehaald door dames uit groep vier, die ik eerder had ingehaald. Ik zette de achtervolging in. Als ik maar voorbij dat derde pionnetje zou komen, zou ik mijn doel behalen. Ik perste alles eruit, passeerde het derde pionnetje en een paar seconden later floot Birgen voor de tweede keer. Twaalf minuten.

De race was gelopen. De startlijn was het eerstvolgende punt. Met andere woorden: ik had voor het eerst de vijf rondes gehaald! 2000 meter: check! Ik was trots op mijzelf. Dat voelde goed! De vorige keren, in maart en mei kwam ik tot 1900 meter. We schreven onze resultaten op in de kantine. Met een voldaan gevoel ging ik naar huis.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
In het startvak voor de Warandeloop by Night. © Sabine Tanis

Lichtshow

Vrijdagavond was het proberen ondanks de spits zo snel mogelijk in Hilvarenbeek te komen. Ik deed samen met mijn vriend, zijn drie zussen en hun vriendjes mee aan de Warandeloop by Night. Zodra we uit de auto kwamen, werden we door de anderen gelijk uitgedost met een snoer lichtjes, een lichtgevende staaf en een hoofdlampje. Ik had me al dik aangekleed: shirt, dun vest met lange mouwen, windjasje voor de zomer, bodywarmer en daar kwam het shirt van de Warandeloop nog overheen. (En toch had ik het na afloop koud.)

We verzamelden voor de start en vergaapten ons aan alle leuke uitdossingen om ons heen. Het was al helemaal donker, dus alle lichtjes vielen goed op. Het leek wel carnaval! Het thema van de avond was Alice in Wonderland. En voor de start om 19.00 uur was een lichtshow. Dat was een mooie opwarmer!

De lichtshow wordt spectaculair vanaf minuut 3 min. Beeld: Sabine Tanis

Acts

Het parcours was een ronde van een kilometer. In een uur tijd mocht je er zoveel lopen als je wilde. Wat al gelijk opviel, was dat het op sommige stukken erg modderig was op het parcours. Dikke plassen en soms geen droog stuk aan de zijkant om erlangs te komen. Daar baalde ik een beetje van; ik had mijn goede schoenen aan, die ik twee dagen later bij de Zakloop ook aan moet. Als ik dat had geweten had ik mijn oude hardloopschoenen aangetrokken… Nou ja eigen schuld, dikke bult. Had ik me maar beter moeten voorbereiden.

Volledig scherm
Die waren ook mooi uitgedost! © Marjoleine Kramer

Het was wel even wat anders dan de loopjes die ik tot nu toe gedaan heb. Er waren behoorlijk wat offroad heuvels op het parcours, maar ook stukjes asfalt om op te lopen. Langs de route waren acts opgesteld in het thema van Alice in Wonderland. Een hulpeloos konijn, een vrouw die je de verkeerde kant op stuurde, de waarzegster met waterpijp (die het helaas niet deed), een tafel met feestmaal, een drumband en ga zo maar door. Hartstikke leuk! Wat die acts betreft leek het wel een beetje op de Nightrun in Goes.

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Feestmaal met stroopwafels onderweg! © Sabine Tanis

Finish

Gedurende de loop probeerden we bij elkaar te blijven; wel zo gezellig. Een tijd werd toch niet geregistreerd. De andere deelnemers waren erg divers. Ouders met kinderen, studenten, mensen die serieus zoveel mogelijk rondes wilden lopen, mensen die lekker wandelden, giechelden, kwebbelden en zoveel mogelijk acts wilden bekijken; er zat van alles bij.

De blubber werd wel steeds meer en dieper. Na zo’n drie kwartier en vier rondes vonden de meesten van ons het wel mooi geweest. We finishten gezamenlijk en wachtten op een aantal dat toch nog een laatste ronde wilde doen. Ik zat daar niet tussen, ik was al lang blij dat ik geen blessure had opgelopen. Met een beslagen bril in het donker lopen met diepe plassen en licht dat af en toe recht in je giechel schijnt leek het bijna een wonder dat ik mijn enkel niet verzwikt had en/of onderuit was gegaan op een van de steile modderige hellingen. Toen de anderen ook terug waren, was het tijd voor wat fris, een frietje en de afterparty!

Volledig scherm
Groepsfoto! © Sabine Tanis
Volledig scherm
Het terrein van de afterparty (nadat die al zo goed als klaar was.) © Marjoleine Kramer

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs