Volledig scherm
De atletiekbaan van AV’56 in Goes. © Marjoleine Kramer

Kleine overwinning

blog“Jij wist je de Nightrun wel goed te herinneren”, merkte een groepsgenote maandagavond op toen ik voor de recreantentraining bij AV’56 verscheen. Ze doelde op mijn laatste blog. We hadden de Goese city trail met nog een aantal dames uit groepje vijf gelopen. Toen zij thuiskwamen en de vraag: ‘wat heb je allemaal gezien”, moesten beantwoorden wisten ze het zo snel niet te benoemen. Ik ook niet direct, moet ik bekennen. Veel te veel indrukken. Later op de avond kwam het allemaal terug. Terwijl we de warming-up deden, herbeleefden we de route die we vrijdagavond door Goes hadden gelopen. Er kwamen ook weer dingen naar boven die ik me eerder niet herinnerd had.

Daarna was het tijd voor de loopscholing met trainer Frank. Ik stond voor het eerst vooraan bij de pionnetjes. Tijd om de nieuwe ingewikkelde hink-stap-sprong (hij heet anders, maar laten we hem nu zo noemen) weer te oefenen. Ik hoorde gezucht en gesteun achter me. De danslessen die ik in mijn middelbare schooltijd heb gevolgd bleken van pas te komen; met een beetje nadenken ging de oefening prima. Als je als eerste gaat, is het voor de anderen achter je wel zo fijn als jij de oefening correct uitvoert.

Beslagen bril

Ik was blij dat ik me die avond vlak voor ik vertrok toch nog wat warmer had aangekleed. Het was maar tien graden en er stond een kil windje. Brrrr! In plaats van mijn dunne vestje koos ik voor een dikkere en een winddicht jack. Vooral op de fiets was dat heel prettig. Ik had gewoon koude handen. Ik heb die dikkere kleding dan ook de hele training aan gehouden. Mijn bril was permanent beslagen door de kou.

Bij de kern van de training bleek het de warme kleding ook fijn: het was tijd voor de piramide. Regelmatig wandelen/afkoelen dus tussendoor. We begonnen met honderd meter joggen, daarna tweehonderd, driehonderd, vierhonderd, vijfhonderd en telkens honderd meter pauze/wandelen. Daarna mochten we een heel rondje rust en was het tijd voor de zeshonderd meter aan een stuk. Vervolgens gingen we weer afbouwen van vijfhonderd naar de honderd meter.

Wedstrijden

Addy trok die avond de kar voor groepje vijf. We bleken telkens een tempo van zo’n 9,5 kilometer per uur te hebben gejogd. Dat is behoorlijk voor ons. Aan het einde van de training hadden we 7,5 kilometer afgelegd. Kijk aan, nu nog aan een stuk met een steady tempo. ;P Dat ga ik volgende maand proberen bij de Zakloop in Nisse. Misschien dat groepsgenote Nadine ook nog van de partij is. Gezellig!

Ook kwam ik dinsdag nog een mooi verhaal tegen in de PZC van Paola van de Lopers Company in Goes en trainer Frank. Met twee andere atleten van AV’56 hebben zij de marathon van Brabant gelopen, met een geweldig resultaat: Paola werd eerste van de vrouwen! Trainer Frank was haas en het doel was de marathon in 3 uur en tien minuten te volbrengen. En dat is gelukt! Ondanks een aantal gekke tegenslagen…

Nieuwe ronde

Ik besloot donderdagavond een nieuwe route te proberen voor mijn duurloopje. Het werd een rondje om het centrum van Goes. Hoe lang het precies was, wist ik nog niet. Maar dat zou ik vanzelf merken. De eerste vierhonderd meter wandelde ik. Daarna wisselde ik korte stukjes joggen en wandelden af om warm te worden en mijn spieren te laten weten dat we weer aan de slag gingen. Het was die avond ook maar 12 graden, dus had ik een wat dikker lange mouwenshirt aan met een bodywarmer. Die bleek achteraf wellicht wat te warm.

Toen ik een druk kruispunt over was, begon ik dan echt met joggen. Ik had inmiddels al een kilometer afgelegd. Het was wel even opletten met stoeptegels die scheef lagen. Ik moest telkens bedenken waar het het handigst was om te lopen: op het fietspad (fijn, want egale weg), op of naast de stoep op de weg. Ik raakte weer niet makkelijk in mijn ‘hardloopzen’. Er waren best veel prikkels onderweg. Het was maar goed dat ik mijn reflecterende hesje aan had, want ik werd bij het gemeentehuis bijna over het hoofd gezien. Ook van het aan ééns stuk lopen kwam het niet. Mijn kuiten voelde soms wat trekkerig, of ik moest bij het oversteken van een weg wachten op een auto die passeerde.

Uiteindelijk heb ik de 7,9 kilometer het in tien kortere stukjes joggen afgelegd. Waarvan 1,4 kilometer wandelen. Dus eigenlijk heb ik zo’n 6,5 kilometer gejogd. In eerste instantie was ik daarom niet zo tevreden. Maar ik ben weer gegaan, heb toch wel genoten en de ronde was een stuk langer dan de 5,8 kilometer van normaal. Dus wat dat betreft was het toch zeker een kleine overwinning. Volgens Runkeeper was het zelfs mijn langste hardlooptraining ooit.

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs