Volledig scherm
Bijna terug bij de Lopers Company, hier bij de ophaalbrug voor de jachthaven in het centrum van Goes. © Marjoleine Kramer

Kilometer extra in mijn zak

blogVoor het eerst in lange tijd had ik zaterdag weer tijd om een tweede week op rij naar running bootcamp van de Loperscompany in Goes te gaan. Maar het was wel weer vermoeiend hee, pfoeh! Al toen we net begonnen waren, voelde ik de spieren en pezen in mijn onderbenen nog van mijn verste afstandloop ooit afgelopen donderdag. Wat rennen betreft maar even rustig aan dus, daar was trainer Kelney het mee eens.

Vanuit het centrum vertrokken we weer in noordelijke richting naar het trainingsveld bij sportpark het Schenge. (Ik moet nog steeds eens een foto maken daar.) Ik herkende iemand van de middelbare school (alweer bijna 10 jaar terug, aiaiai) en kletste onderweg bij met haar. Toen we bij het trainingsveld waren aangekomen zei Kelney: "Twintig, onthoud dat maar voor vandaag. Dat is hier het magische getal." Nou daar gingen we dan: krachttraining in the circle of doom. Hard werken: trillende spieren, verzuring, maar voor het goede doel.

Korrels

Daarna deden we een circuitje. In de banden stappen, een sprintje trekken (dat sloeg ik over i.v.m. de vermoeidheid, ik jogde gewoon), over de balkjes springen, optrekken terwijl we aan een stang hingen, opdrukken op tractorbanden en weer opnieuw. Vijf keer, zei Kelney. De eerste paar keer ging het vol enthousiasme in een razende tempo, maar dat ebde al snel weg. Hoewel, een aantal in de groep is het maar liefst zeven keer gelukt! Toen gingen we naar de klimmuur. Eroverheen, optrekken aan de fietsenrekken (au, au, au), achteruit naar de bosjes joggen en spreid-sluit huppend (goed opletten dat je af en toe van kant wisselt) weer terug naar het klimrek. We deden een stuk of vijf herhalingen.

Toen was de energie wel een beetje op bij de meesten. Maar we deden nog een laatste aantal oefeningen in de voetbalkooi. Muurzitten tegen het hek (kende ik nog van skigym), burpees en een sprintje naar de overkant en terug. Toen nog even om de beurt met de 'kruiwagen' heen en weer van het midden van het veld naar een doel. Meerdere trainingsgenoten vonden mijn sporthandschoentjes een top idee: het zand dat in de voetbalkooi lag was best scherp. Daarna jogden we weer terug naar het centrum. Daar wachtte ons beschuit met roze muisjes want Dennis is papa geworden!

Volledig scherm
Beschuit met muisjes: Dennis is papa geworden! Nogmaals gefeliciteerd en veel plezier en geluk met je kleine meid! © trainer Kelney

Nieuwe route

Maandag twijfelde ik even omdat ik mijn onderbenen opnieuw nog voelde, maar het was zulk lekker weer dat ik besloot toch een korte intervaltraining te doen. 's Avonds kon ik niet naar de training bij AV'56, dus besloot ik de Interval Timer app weer eens aan te zetten. Eén van de laatste trainingen van de beginnerscursus stond er nog op: zes keer vijf minuten joggen en vijf minuten in- en uitwandelen van tevoren. Tijd voor een rustig rondje waarin ik mij concentreerde op de techniek van Chi Running.

Ik had even geen zin om langs het kanaal te lopen. Al een tijd was ik nieuwsgierig naar hoe de dijk ten noorden van de Goese Polder verder zou lopen richting het westen. Tijd om die route eens te verkennen. De Oude Zeedijk en het park bleek een populaire honden uitlaatroute. Ik kwam verschillende eigenaren met hun viervoeters tegen. Bijna alle baasjes glimlachten me vriendelijk toe en de hondjes bleven braaf staan. Geen gespring of geblaf.

Volledig scherm
De dijk ten noorden van de Goese Polder. © Marjoleine Kramer

Tips 

De dijk bleek verderop een landbouwweg te worden. Door de onverharde ondergrond op sommig stukken (slalommen tussen de plassen door), alle heuveltjes (op en af) en korte draaien was ik blij dat ik af en toe een minuut adempauze had. Kon ik mooi een fotootje maken van het zonnige park. Ik deed ook inspiratie op voor een ander rondje, als ik weer eens voor de 7,5 kilometer aan een stuk wil trainen.

In totaal was mijn rondje 5,5 kilometer lang en gemiddeld heb ik zo'n 8 km/u gejogd. Zeker een kilometer van de route was de warming-up en cooling-down. Dus het was braaf een kort rondje, zoals Jan Roose tipte. En wie weet volg ik nog wel een tip van hem op: meedoen aan de Kapellecross halverwege februari. Het is nog ver weg, maar ik houd het zeker in gedachten! Voorlopig staan de Warande by Night in Tilburg en de Zakloop in Nisse op het programma. Eerst maar eens zien hoe ik het er daar van afbreng.

De tekst gaat verder onder de foto's

Volledig scherm
© Marjoleine Kramer
Volledig scherm
De 'IJsbaan' © Marjoleine Kramer

Verkennen

Donderdagmiddag had ik met Chantal, die bij de Kleine Zakloop in Nisse voor mij wil hazen, afgesproken vast een rondje te lopen. Het plan was dan ook vast de route van de Kleine Zakloop te verkennen en een beetje op elkaar in te spelen. We begonnen op het Dorpsplein met een stuk wandelen. Wat een gezellig dorpje is dat Nisse toch. Echt mooi wonen daar aan het Dorpsplein lijkt me. In de Paul Krügerstraat begonnen we met joggen.

Chantal had een routebeschrijving opgeschreven. Toen we bij de eerste splitsing kwamen sloegen we linksaf, de Notenboomdijk op. Maar dat bleek niet goed. Net toen de weg omhoog ging lopen, kwam Chantal erachter dat we verkeerd zaten: we hadden rechtsaf gemoeten. Terug, richting de Grotedijk. Die herkende ik van het motorrijden: heerlijk stuk om te rijden! Het is sowieso prachtig motorrijden (en joggen en wielrennen en wandelen en...) in 'de Zak'.

Not sure about this picture but I posted it anyways 🦆 #ducky #pond #rijger #nature #picoftheday #zeeland #grass #cute

Een foto die is geplaatst door Anouk van Noorden (@anoukkrullenbol) op

Beestjes

Iets verderop sloegen we wel linksaf, naar de Nissezandweg. Daar kwamen we een man met zijn pony tegen. Het dier trok de kar waar de man op zat. "Dit vind ik nou zo leuk aan de Zak hè, dat je dit hier allemaal tegenkomt", zei ik tegen Chantal. Aan het einde van de weg zagen we een zwarte gedaante in de berm zitten bij de sloot. "Is dat een hond? Leeft hij, of is het een standbeeld?" Het dier bleef doodstil zitten. Tot we in de buurt kwamen. We besloten maar een stukje te wandelen. Kwispelend kwam de hond op ons af. Geen kwaad in de zin, zo leek het. Toch hadden we liever dat hij terug zijn erf op ging. Wat zo'n beest doet als je van hem weg rent weet je natuurlijk niet.

Toen we de bocht om gingen bij de Zuidzaksedijk leek hij achter ons aan te komen. Maar het was niet de bedoeling dat hij 'gezellig' met ons mee zou lopen. "Blijf! Naar je baas", beval Chantal hem. Dat leek hij te snappen: ietwat teleurgesteld bleef hij staan. We liepen nog een stukje door, tot we er zeker van waren dat hij niet achter ons aan zou komen, en zetten daarna weer aan. Op naar de Oudekamersedijk. Daar lag behoorlijk wat modder. Even voorzichtig maar, op sommige stukken. Oudekamersedijk... Oudekamersedijk... Die naam had ik eerder gehoord, maar waar?

De tekst gaat verder onder de foto's

Volledig scherm
De Schouwersweel aan de Oudekamerseweg bij Nisse. © Marjoleine Kramer
Volledig scherm
Bij de Schouwersweel kwam een man met zijn pony de hoek om, we hadden het duo eerder op de route al voorbij zien komen. © Marjoleine Kramer

Aan het einde van de weg werd het me duidelijk. Toen ik nog freelance voor de Bevelander werkte, heb ik ooit een verhaal geschreven over schaapsherders en hun bordercollies. Dat interview had ik op de Oudekamersedijk gedaan! Ik vertelde Chantal over de jonge hond in opleiding die maar niet wilde zitten of liggen, maar steeds langs de schapen heen en weer blééf lopen, over de Oudekamersedijk. Inmiddels liepen we op de Oudekamerseweg. Toen we langs de Schouwersweel liepen, kwam de man en zijn pony de hoek weer om. "Die zijn sneller dan ons", merkte ik op.

We liepen de Oudekamerseweg helemaal af, tot hij overging in de Zandweg. "Volgens mij staat hier om de hoek wel eens een pony. Als ik het juist heb, herken ik dit stuk van het motorrijden", zei ik. We liepen omhoog en maakten een bocht, de weg ging over in de Notenboomdijk. Maar de pony stond er niet, al was het wel de wei die ik bedoelde. (Voor de aardigheid heb ik even een foto van de pony opgezocht.) Nadat we de routebeschrijving hadden gecheckt, volgden we de Notenboomdijk verder. Dit was de vierde keer dat we een kleine break hadden.

#Herfst in Zeeland! Een tapijt van bladeren in Nisse. #pzcfoto van Piet Grim. #zeeland #herfst #pony #autumn

Een foto die is geplaatst door De PZC (@pzcredactie) op

Verkeerd gelopen

Ik herkende het stuk in de verte waar we in het begin rechts in plaats van links waren gegaan. Maar voordat we daar waren, gingen we aan de zuidkant van de dijk een schelpenpad op. Dat bleek best zwaar. Chantal is dit soort weggetjes gewend, maar ik niet. Ze liep voor me en gaf fijn aan waar er gaten of hobbels in de weg waren, of er plassen lagen en dergelijke. Toen we op een kruising met de Akkerweg kwamen, wisten we het niet meer. Moesten we nu links of rechts? We bekeken aanwijzingen op het briefje, maar dat was niet duidelijk genoeg. Ik besloot het een local te vragen, die aan het wandelen was. De beste man dacht dat we links moesten, dus deden we dat.

De Akkerweg bleek die naam niet voor niks te hebben: het was er lekker hobbelig, er lagen flink wat plassen en er was nog steeds geen asfalt te bekennen. Chantal loodste me weer veilig de weg over. "Glad! Even wandelen", zei ze op het einde. Het was maar goed dat we dat deden, anders was ik waarschijnlijk op mijn snufferd gegaan. Toen we in het dorp aankwamen zei Chantal dat ze dit stukje niet herkende... We gingen een woonwijk in, maar dat kon niet goed zijn. We zaten nog maar op zes kilometer en moesten dus zeker nog 1,3 kilometer. Hmmm... We liepen terug naar de Van der Poest Clementstraat en gingen via die weg weer terug de polder in.

Toen we een stuk verderop van rechts een voetpad zagen, herinnerde Chantal zich dat we over dat pad hadden moeten komen. "Volgens mij hebben we die man eerder gezien", zei ik over een wandelaar die van het voetpad kwam. En inderdaad. We groetten hem en liepen de bocht om naar de Vernoyen en Sluishoekwegeling. Op de driesprong gingen we links/rechtdoor naar de Zwaakweg. Nu begon ik toch wel de vermoeidheid te voelen. "Nog een klein stukje, je zit al over de zeven kilometer", moedigde Chantal me aan.

Volledig scherm
Rondje Nisse oefenen voor de Kleine Zakloop © Marjoleine Kramer

PR, again!

Toen we op acht kilometer zaten, wilde ik toch gaan uitwandelen. Het grootste gedeelte van de Zuidweg hebben we gelopen, tot het laatste stukje voor we weer op het Dorpsplein kwamen. "Je wil niet wandelend de finish over toch", zei Chantal met een knipoog. Dus jogden we tot de muziektent. Een stukje wandelen tussendoor was volgens haar trouwens echt geen ramp. Dat hadden we nu zo'n acht keer gedaan. "Hoe denk je dat die marathonlopers dat doen? Die wandelen ook wel eens hoor", vertelde ze me. Voor mij was het nieuw en ik moest even aan het idee wennen maar het is zeker een geruststellende gedachte.

Toen we bij de muziektent waren, was Runkeeper trots op mij. Ik had namelijk mijn langste training ooit voltooid en had ook nog eens de verste afstand tot dan toe gelopen. Namelijk 8,54! Gewoon een kilometer meer dan de Kleine Zakloop zelf én 640 meter verder dan vorige week. Whoop whoop! Mijn dag kon verder niet meer stuk!

Plan

"Die Zakloop kan je binnen een uur hoor", Chantal was er zeker van. Ik moet het nog zien, je kan natuurlijk net dan je dag niet hebben. We spraken af dat ik volgende week mijn mond houd (als je zoals die donderdag met zijn tweetjes loopt kun je moeilijk meer dan een uur niks zeggen, toch?) en dat Chantal een tempo van zo'n 8,3 kilometer per uur probeert aan te houden. Dan moet het helemaal goed komen.

Toen ik de route achteraf thuis bestudeerde, bleek dat we van de vijf kilometer op het kaartje van Runkeeper eigenlijk rechtstreeks naar het punt van de zeven kilometer hadden moeten lopen, over het zandpad. Maar goed, die kilometer extra heb ik toch maar mooi in mijn zak! ;-)

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs