Joggen op wolkjes

blogMan man man, wat had ik weer een spierpijn na het bootcampen. Mijn linkerbil, bovenbenen, buik, schouders, heupen. Ik voelde alles zondag. Ik leek wel zestig jaar ouder. Na maar liefst vier weken kon ik weer eens een keer naar running bootcamp. En het zou zo maar eens kunnen dat ik weer pas over een maand weer tijd heb voor de volgende les. De zomer is toch altijd een drukke periode. Het is goed dat ze met een strippenkaart werken…

Maar goed, bootcampen dus. Het begon al met een fikse tegenwind en wat spetters op de fiets richting de Lopers Company in Goes. We moesten nog even wachten, drie deelnemers waren verlaat. (Niet ik, dit keer.) Mijn nieuwe sporthandschoentjes, die dus al een maand in de kast lagen, had ik bij me. Net op het moment dat we uit de winkel wilden vertrekken, kwam ik erachter dat mijn mobiel nog in mijn tas zat. Oeps. Ik snelde terug: als ik dan weer eens train, mag Runkeeper dat wel even registreren natuurlijk. 😉

Onbeschadigde handjes

Toen we compleet waren, gingen we richting de Hollandse Hoeve. Het fietstunneltje lieten we dit keer voor wat het was. Huh? Nou, dan zou er wel en volgende kans komen om mijn handschoentjes uit te testen. En inderdaad, we liepen door naar de betonblokken voor het CIOS. Daar hebben we acht verschillende oefeningen gedaan. Opdrukken, optrekken aan de fietsboog, op de blokken springen (in mijn geval stappen), triceps dips, etc. Mijn poezelige kantoorhandjes bleven onbeschadigd. De koude of ruwe ondergrond (met losse steentjes) was geen irritatiefactor en/of excuus meer. En met warme/klamme handjes viel het ook enorm mee. Top!

We gingen door naar de trap bij de schapenweide. We deden lunges terwijl we met twee treden tegelijk naar boven liepen en sprongen met twee voeten tegelijk de trap op. Daarna namen we een korte video op voor Johan. Net nu zijn favoriete onderdeel aan bod kwam, had hij besloten die ochtend uit te slapen.

JOHAN!! Net nu we gingen trainen op de trap, zijn favoriete onderdeel, was hij er niet. Beelden: Laurent van Nieuwenhuijze

Mijn rug op!

We liepen door. Toen we het sportpark bereikt hadden, deden we een spelletje. De groep splitste op in drie teams. De opdracht: één groepslid moest het einde van het parcours halen zonder de grond te raken. De route ging onder de slagboom en fietsbogen/rekken door, slalommend langs bomen en door de speeltuin (inclusief grindbak en heuvel).

We besloten mijn lichtgewicht vriendin Eline, a.k.a. Bambi, als lijdend voorwerp te nemen. Nadat we haar onder de slagboom door hadden gewurmd, werd ze over de fietsboogjes gehesen. “Voorzichtig, haar billen mogen de eindstreep ook halen”, trainer Laurent vond dat we niet zo hoefden te haasten. Op de rug van Marcel volbrachten we de slalom. Daarna werd ze op de rug van de volgende groepsgenote gehesen en werd de grindbak getrotseerd. Tot slot mocht ik Eline op mijn rug nemen. “Je bent veilig hoor, mijn vriend kan ook wel eens mijn rug op”, stelde ik haar gerust. Heuvel op, heuvel af, ik wilde al naar het begin van het parcours lopen, maar dat hoefde niet. Net buiten de speeltuin bleek voldoende.

Daarna jogden we een paar rondjes en liepen we naar het grasveldje. Tijd voor de volgende reeks killer-oefeningen. Tien keer opdrukken (ik kan er hooguit twee netjes achter elkaar, haha) en heen en weer over het veld rennen. Burpees en weer heen en weer over het veld rennen. Daarna kwamen de buikspieroefeningen waarbij je op je rug ligt, met je benen rechtop in de lucht en een trainingsgenoot die wegduwt, naar achteren of opzij. “Kunnen we niet gewoon gaan joggen”, verzuchtte ik. Ja het was pittig. Toch blijft het een heerlijke start van het weekend: sporten op zaterdagochtend.

Nieuwe patta’s

En… ik heb nieuwe hardloopschoenen! Mijn oude waren zeker vier jaar oud, misschien wel zes. Ze stonden al een tijdje op de nominatie, maar na het bootcampen was het zo ver. Het loon was binnen en na die irritatie in mijn kuit laatst vond ik dat het toch echt tijd was om ze te vervangen.

Laurent hielp met uitzoeken in de Lopers Company in Goes. Eerst mocht ik over het hardloopbaanje in de winkel joggen. Een camera nam op hoe mijn voeten neerkwamen. Zo konden we goed zien of een schoen wel genoeg steun zou geven. Na verschillende keren over de baan te hebben gejogd (met oude schoenen, op blote voeten, met schoenen zonder- en met extra steun) hadden we mijn nieuwe fluwelen muiltjes gevonden hoor: Brooks Adrenaline GTS 17.

Lopen op nieuwe schoenen bleek echt een wereld van verschil. Hádden mijn oude hardloopschoenen überhaupt wel demping? (Ja is het antwoord, dat blijkt als je weer alledaagse schoenen aandoet.) Dit liep écht héérlijk zeg! Laurent legde met uit hoe ik mijn nieuwe aanwinsten het beste kon strikken en verbood me mijn hardloopschoenen ooit nog uit te trappen zonder de veters los te maken.

Volledig scherm
Hardloopschoenen, Brooks Adrenaline GTS 17 © Marjoleine Kramer

Inlopen als een trein

Maandag was het dan tijd om mijn nieuwe stappers uit te testen. Trots showde ik ze aan wie het maar wilde zien/horen op de atletiekbaan bij AV’56. Een groepsgenote had pas geleden ook nieuwe hardloopschoenen gehaald en kwam toen op hetzelfde merk uit. Toevallig!

We begonnen de training zoals gewoonlijk met tweeënhalve ronde inlopen. Eline en ik liepen bijna vooraan, achter twee andere trainingsgenoten. “Niet zo snel hoor”, zei de trainer nog. We deden ons best, maar toen we verzamelden bij de loopoefeningen, hoorden we toch verschillende mensen zeggen dat het wel twee heel snelle ‘inloop’ rondjes waren. Oepsie. Ik liep echt op wolkjes blijkbaar.

Opleving van spierpijn

Deze keer geen gekke paardensprongen; we deden een aantal krachttraining oefeningen op het veld. We zouden een bilat training doen. De spierpijn van zaterdag was net wat afgenomen, maar daar gingen we weer: lunges, buikspieroefeningen op de rug, opdrukken en planken. De zeurende pijn leefde weer op.

Daarna was het tijd voor een opbouw- en afbouwrondje. Ons groepje en groep 4 liep vierhonderd meter waarin we het tempo tot de helft geleidelijk opbouwde en daarna waar zouden afbouwen. De groepen 1, 2 en 3 mochten twee rondes (800 meter) lopen. Toen zouden we twintig minuten aan één stuk lopen. Dertig seconden goed op tempo, gevolgd door dertig seconden wat minder rap. Deze keer hebben Eline en ik helemaal niet gewandeld. En het was eigenlijk prima vol te houden. Na deze twintig minuten liepen we nog een opbouw- en afbouwronde en zat de training er weer op.

Stromende regen

Twee dagen later zou er een spatje kunnen vallen, gaf de weerapp aan. Nou ja, aangezien ik nog een hoop in de planning had, besloot ik toch te gaan. Niet z’n heel lang rondje dan, misschien dat ik toch nog enigszinds droog thuis zou komen. De eerst helft liep ik droog. Maar daarna begon het toch licht te spetteren. Lekker verkoelend! Een aantal mensen op de fiets en in de auto glimlachten me vriendelijk toe. ‘Tsjah, het kan altijd erger”, of ‘wat een doorzetter’, zullen die wel gedacht hebben. Ik glimlachte vrolijk terug. Of misschien wisten ze wat er komen zou…

Want het laatste stuk ging het echt plenzen. Mijn bril hielt het water toen ook niet meer uit mijn ogen. Extra zuurstof in de lucht me hoela, nu begon het toch eerder op zwemmen te lijken. ‘Always look on the bright side of life.’ Even doorzetten maar. Ik bedacht koortsachtig de snelste weg naar huis en liet het uitwandelen die keer voor wat het was. Zo had ik toch nog vijf kilometer gejogd. Tijd voor een warme douche!

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs