Volledig scherm
Mijn nicht verdween langzaam uit beeld op de Vrachelse Heide bij Oosterhout. © Marjoleine Kramer

Eikelregen

blogTijdens de laatste baantraining bij AV'56 had ik in de laatste rondes een blaar opgelopen. Donderdag trok ik hoopvol mijn hardloopschoenen aan, maar toen ik een paar meter liep voelde ik de blaar alweer. Ai... dit ging hem niet worden. Ik verwisselde mijn hardlooptenue maar weer voor mijn gewone kloffie. Geen duurloopje die dag. 

Mijn hardloopspullen nam ik aan het einde van de week wel mee op familieweekend. Mijn nicht had gevraagd wie er allemaal met haar wilde joggen. Nou, dat leek me best gezellig! Zaterdag regende het pijpenstelen, maar zondag bleef het droog. Ook voelde ik mijn blaar niet. We besloten de Vrachelse Heide op te gaan en daar eens een rondje van 7,5 kilometer in het bos te doen. "Mijn tempo ligt waarschijnlijk wel een stuk lager dan dat van jou hoor", excuseerde ik me. Dat deerde niet, ze zou een stukje met me meelopen en dan later een stukje door joggen op eigen tempo. 

Halve marathon

Mijn nicht heeft al meerdere keren wedstrijden van 10 kilometer voltooid en loopt ook wel eens zo'n afstand in haar trainingsronde. Ook is haar gemiddelde tempo zo'n 10 kilometer per uur. Mijn niveau is bekend; een trainingsronde van 5 kilometer aan een stuk met een gemiddeld tempo van zo'n 8 - 8.5 kilometer per uur... Toch vond ze het fijn eens minder snel dan haar standaard tempo te lopen. Ze speelt namelijk met de gedachte om voor de halve marathon te trainen. En hoe langer je het wil volhouden, hoe meer je erop moet letten dat je niet te hard gaat. Door met mij mee te lopen kon ze eens ervaren hoe het voor haar voelt een stuk 8,5 kilometer per uur te joggen. 

Toen we het terrein van de Katjeskelder af waren, begonnen we met joggen. Voor mij lag het tempo meteen vrij hoog; zo'n 9 kilometer per uur. Eigenlijk had ik meteen een stapje terug moeten doen. Maar ja, dat is achteraf. Ik heb zo weer eens ervaren hoe het is als je te hard van start gaat. Niet zo prettig, de rest van je ronde. Ik moet echt proberen me niet meer mee laten slepen in het tempo van een ander. Zo'n 2 kilometer later merkte ik dat ik het tempo toch wel wel pittig vond. "Ik ga anders wel even een stuk door, tot we op de helft zijn en dan kom ik wel weer naar je terug gejogd," stelde mijn nicht voor. Prima. 

Uit zicht

Ik liep door met een tempo van zo'n 8 kilometer per uur en maakte nog een foto van mijn nicht die langzaam uit beeld verdween. Dat tempo was een stuk beter vol te houden. Het was heerlijk eens een ronde in het bos te lopen. Mooie omgeving die Vrachelse Heide.  En lekker veel zuurstof met alle bomen om je heen. Het enige jammerlijke waren de heuveltjes, waardoor het lastiger werd één tempo aan te houden. Doordat je telkens moet inspelen op het 'klimmen' en 'dalen' is het toch een stuk vermoeiender. Ik denk er toch serieus over om mee te doen aan een heuveltraining wanneer die weer zijn. 

Toen ik mijn nicht weet trof, draaiden we om: terug naar het huisje. Toen er een flinke windvlaag kwam, werden we bekogeld door eikels die uit de bomen vielen. "De eekhoorntjes zijn niet blij met ons", merkt ik op. Mijn nicht knikte instemmend. Toen we op zo'n 4,5 kilometer waren, kreeg ik weer last van mijn blaar. Verdorie zeg. Ik wandelde een stukje en begon weer met joggen; ik moest toch terug zien te komen.

Mijn nicht liep nog een stukje met me op, maar besloot na ongeveer een kilometer weer haar eigen tempo te lopen. Ze zou tot het einde gaan en dan terug komen joggen om het laatste stukje samen te lopen. Zo gezegd zo gedaan, ze verdween langzaam weer uit beeld en ik ploeterde rustig verder. Toen ik er zo'n 5 kilometer op had zitten, vond ik het toch wel zwaar worden. Hoe lang was die ronde nog?!? Voor me liep een groepje mensen, even hen voorbij joggen en dan mocht ik misschien weer even een stukje lopen van mezelf. 

Nare praat

"Wist je dat hardlopen een onnatuurlijke sport is, heel slecht voor een mens", zei een jongen van een jaar of twintig toen ik ter hoogte van het groepje luidruchtige wandelaars kwam. Hij zei het tegen de mensen waar hij mee liep, maar wel op zo'n volume dat ik het precies kon horen. Een aantal van zijn groepsgenoten grinnikte dom. Ik besloot me er niks van aan te trekken en nog even vol te houden tot ik uit zicht was met wandelen. Bijdehand mannetje. 

"Je krijgt er natuurlijk wel een lekkere kont van", zei hij toen ik de groep bijna voorbij was. Hmpf. Ik dacht er nog even over om een opmerking over chips, de bank en de derrière van een van de meiden die bij het groepje liep te maken, maar besloot dat die jongen met zijn sociale onhandigheid geen reactie waardig was. Toen ik iets verder langs een groepsgenoot kwam die voorop liep, begon die giechelend te snelwandelen toen ik langs hem kwam, maar lang bleef hij natuurlijk niet naast me. Heb jij ook wel zo'n actie van eikeltjes meegemaakt op je hardlooprondje? Voor mij was dit de eerste keer. Meestal krijg ik een glimlach van de mensen die ik tegenkom. 

Sneller dan verwacht

Ik jogde stug door tot ik een heel eind uit zicht was. Toen mocht ik even wandelen van mijzelf. Hè hè. Gelukkig kwamen er al mensen mijn kant op gewandeld in de verte. Dat gaf me een fijn gevoel. Na een paar honderd meter begon ik weer met joggen. Ik had inmiddels zo'n 6 kilometer afgelegd. Een kilometer verderop had ik weer een paar meter wandelen nodig. Daarna jogde ik weer een stuk. 

Mijn nicht kwam ik weer tegen toen ik de zeven kilometer gepasseerd was. Tijd voor uitwandelen. "Jij bent snel, ik dacht dat ik je een stuk verderop pas zou tegenkomen." Ze was ervan uitgegaan dat ik alleen zou wandelen vanaf het moment we uit elkaar gingen, maar ik legde uit dat ik het grootste gedeelte daarna nog wel had gejogd. Ik vroeg haar of ze het vervelende groepje wandelaars ook was gepasseerd, maar zij was de eikeltjesbrigade niet tegengekomen zei ze. 

Toen we terug waren bij het huisje had ik volgens Runkeeper mijn langste hardlooptraining ooit voltooid. Nou zo voelde hij ook. ;-) De ronde was zo'n 7.75 kilometer, daarvan had ik er 6.25 gejogd met een gemiddeld tempo van 8 kilometer per uur. Netjes, al zeg ik het zelf. Maar ik moet nog wel even door trainen tot ik die 7,5 aan één stuk kan joggen. We oefenen rustig verder... (Hopelijk zonder blaren.)

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs