Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Getty Images/iStockphoto

De rust bewaren

blogNa mijn heftige run in een Brabants bos heb ik een week rust gehouden voor mijn rechter enkel. Eens zien of het nare gevoel, dat ik er nu iets meer dan een maand heb, minder zou worden. Maar nee, mijn enkel werd eerder stijver... Ik wilde eigenlijk zaterdag al zelf een rondje lopen (het bootcampen was afgelast i.v.m. de Kustmarathon), maar daar kwam het toch niet van. Ik wist dat ik maandagavond weer niet bij de recreantentraining van AV'56 kon zijn, dus stond ik eind van de ochtend braaf in de startblokken bij mijn eigen voordeur.

Ik begon met wandelen, zo'n zevenhonderd meter. Eerst eens aanvoelen hoe dat zou gaan. Omdat mijn enkel zo stijf voelde begon ik een stukje van een paar honderd meter te joggen, om vervolgens weer een klein stukje te wandelen. Toen ik een heuvel op was, begon ik dan echt. Maar al na een halve kilometer merkte ik dat het toch wel zwaar begon te worden. Was mijn conditie nu al verminderd? Shit hee... Ik wandelde weer een meter of twintig en zette weer aan.

Irritatie

Zo ging het door tot ik mijn training van 5,78 kilometer totaal met zes intervallen volbracht. Ik raakte ook geïrriteerd van mijn telefoon die de muziek telkens een paar seconden zacht afspeelde, om vervolgens weer op normaal volume door te gaan. Even zacht, en weer normaal. En opnieuw. Potverdorie, zo kwam ik toch niet in mijn 'hardloopzen'!?! =/

Het laatste stuk leek ik op stoom te komen en denderde ik lekker door. Ik had de irritatie losgelaten. Toch breidde ik mijn rondje maar niet uit. Misschien zou de rekening achteraf nog komen... Ik had van tevoren gehoopt op een rustige run met een gemiddeld tempo, dus erg tevreden was ik niet. Maar toen ik thuis was voelde het toch heel fijn dat ik weer gegaan was. Ik zag dat ik zelfs een stuk 9,25 kilometer per uur had gelopen. Huh? Dan is het ook niet zo gek dat ik het zwaar vond. (Mijn normale tempo is zo'n 8 tot 8,5 kilometer per uur.) Al met al was het geen geweldig rondje, maar ik ben weer gegaan en daar gaat het om.

Oefeningen

De volgende dag sprak ik collega Miriam, die jaren fanatiek heeft hardgelopen. Zij legde me oefeningen uit om mijn enkels sterker te maken. Misschien helpt het. Ik ga die eerst eens twee weken proberen. En voel ik mijn rechter enkel dan nog, dan stap ik toch maar eens binnen bij de fysiotherapeut. Ik wil wel fit aan de start van de Zakloop verschijnen natuurlijk!

Toen ik twee dagen later weer op pad ging, poging twee voor mijn duurloop, was ik beter voorbereid. Ik had een ander apparaat mee om muziek op te luisteren en had me voorgenomen om een goede warming-up te doen en echt mijn tempo vooral rustig te houden. Daar ging ik weer, de eerste zevenhonderd meter wandelde ik opnieuw terwijl ik mijn armen los draaide en kleine stukjes jogde om vervolgens weer een stuk te wandelen.

Rust 

Bovenaan de heuvel ademde ik diep in en uit en zette ik weer aan. 'Rustig', zei ik tegen mezelf. Ik probeerde met een tempo te starten dat het zo sloom voelde dat ik net zo goed kon wandelen. Dat bleek achteraf wel mee te vallen. Mijn tempo was de hele run tussen de 8,3 en 8,7 km/u. Constant tempo: check! Ook lukte het me de hele ronde te blijven joggen. Dus duurloop: check! Het was wel maar 4,5 kilometer aan een stuk. Maar dat wat me twee dagen eerder niet lukte had ik nu toch mooi volbracht.

Ik was op een paar seconden na even lang weg als maandag, maar heb wel tien keer lekkerder gelopen. Onderweg merkte ik dat ik deze keer ook meer van de omgeving kon genieten. Een man een een vrouw kwam ik twee maal tegen op de fiets. Toen ze me de tweede keer herkenden lachten ze me toe. Ook werd ik getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Ik heb er geen foto van gemaakt omdat ik de duurloop écht wilde volbrengen. Een paar seconden stilstaan voor een mooi plaatje was er deze keer niet bij.

Kijk ook op: JoggenDoorZuidBeveland en Hardlopen in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs