Volledig scherm
John Terras aan de Reep © Wannes Nimmegeers

Nieuw aan de Reep: John Terras

John Terras, dat is een leuke zaak, op een prachtige locatie, met een naam met een hoek af, net zoals de uitbaters zelf. An Gyselinck en Gerald Claes houden de zaak aan de Reep de komende vijf maanden open. “De focus ligt op lekker, huisgemaakt eten en drinken, vooral op apero.”

Gerald van de Charlatan, en An die vroeger een interieurzaak had in de Bennesteeg, zijn intussen getrouwd. “En we hadden zin om eens iets samen te doen. Daarom is er nu John Terras. Die naam is gewoon een ‘running joke’. Zoals steeds nemen we wat we doen heel serieus, maar de communicatie errond, dat moet met humor zijn.”

An, die ook fotografe is, richtte de zaak in als een donkere kamer, met oog voor detail. Binnen hagen foto’s van ogen, allemaal eigen werk. En de keuken, die doet An ook zelf. “Alles, behalve de kroketten, is huisgemaakt. En ons brood komt van de Superette.”

Vakantiehuis

Dat ze John Terras maar vijf maanden open gaan houden, verklaren ze logisch. “We wilden niet direct een overeenkomst voor 9 jaar. Na die vijf maanden zien we wel. Maar eigenlijk is dit de aanloop naar een ander project dat we samen doen. We openen binnenkort namelijk een vakantiehuis met 11 kamers in Flobecq.”

In afwachting dus snel genieten van John Terras, dat open is van woensdag tot en met zondag, telkens vanaf 15 uur. De zaak kijkt uit op de opengelegde Reep, en is dus sowieso een nieuwe hotspot in Gent.

Volledig scherm
John Terras aan de Reep © Wannes Nimmegeers
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Verwondering

    Verwonde­ring

    Ik heb de eerste dag van de Gentse Feesten ingezet op een terras in de Hoogpoort. Mijn band stond pas geprogrammeerd om tien na middernacht op de Groentemarkt en ik zat al rond half vijf ’s namiddags met een mocktail – alcoholvrij doch feestelijk – de geleidelijk aanzwellende menigte gade te slaan. Het gevoel dat me overheerste, kan ik het best omschrijven als gelukzaligheid. Het enige wat mijn plezier nog had kunnen vergroten was een afstandsbediening met een pauze- en terugspoelknop om de veelheid aan passanten nauwkeuriger te kunnen bekijken. Mijn vermoeden dat er aan het begin van de GF een blik mensen wordt opengetrokken dat de rest van het jaar gesloten blijft, werd groter en groter. Toeristen sleurden rolkoffertjes achter zich aan, zoekend naar hun hotel of B&B, laverend tussen de mensen die de straat aftuurden naar diegenen waarmee ze hadden afgesproken. Het terras waar ik zat, bleek het trefpunt voor een steeds groter wordende groep Nederlanders. Mocht de stad Gent belastingen heffen op het gebruik van het woord ‘gezellig’, dan hadden die Hollanders serieus mogen dokken en was onze stad uit de schulden. Toen ik enkele muzikanten van de geniale Die Verdammte Spielerei met hun blaasinstrumenten richting Duveltent zag zeulen, wist ik het: ’t is begonnen, de GF 2019 zijn een feit. Hoe bont dat allegaartje aan GF-bezoekers ook was, allemaal hadden ze diezelfde blik in hun ogen, eentje van verwondering en verwachtingen. De blik die je bij kinderen ziet als ze een pretpark binnenwandelen, en van pubers die voor het eerst de weide van Werchter opstormen. Een blik die zegt: “hier ben ik, ik geef me volledig over, verras me.” Als ik al die gelukkige gezichten zie, weet ik zeker dat dit heel mooie Gentse Feesten zullen worden. Wat zit u daar thuis nog te doen?