Volledig scherm
Mandy in actie. © RV

Gentse dj Mandy Praet (21) breekt internationaal door: “Gestopt met school op mijn 15de en nog geen spijt van”

Op haar 15de besliste ze te stoppen met school om voluit voor haar muziekcarrière te gaan. Met succes, want de intussen 21 jarige dj Mandy Praet uit Gent gooit momenteel hoge ogen. Haar plaat ‘Raggadrop’ werd al 15 miljoen keer bekeken op Youtube, ze maakte een officiële remix van de wereldhit ‘Jackie Chan’ van dj Tiesto, trok naar de Alpen voor de eerste editie van Tomorrowland Winter en tekent present voor Nederlands grootste dancefestival Defqon.1. “Ik blijf dromen, van de mainstage van Tomorrowland bijvoorbeeld.” Achter de schermen begeleidt Platform uit Turnhout de jonge dj in haar muzikale carrière.

De hard dance scene in België is nog altijd vooral mannelijk getint, maar de ondertussen 21-jarige Mandy Praet brengt daar stilaan verandering in. Op dit moment is ze zowat de enige vrouw uit België die haar ‘mannetje’ staat in de wereld van de hard dance. Amper zes jaar geleden stond ze een eerste keer achter de draaitafels in bijvoorbeeld Cherry Moon. Het was de start van een carrière die alleen maar steil omhoog gaat. “Ik ben altijd wel wat met muziek bezig geweest en mijn vader was ook dj dus misschien zat het altijd wel wat in mijn bloed”, lacht Mandy. Ze is net terug van een weekend pendelen tussen Frankrijk, Nederland en thuishaven Gent. “Op mijn vijftiende ben ik gestopt met school en maakte ik bewust de keuze om vol voor de muziek te gaan. Evident was dat zeker niet op die leeftijd, maar ik wilde er vol voor gaan. En uiteindelijk heb ik het me nog geen seconde beklaagd.”

Volledig scherm
. © RV
Volledig scherm
Mandy Praet - Turnhout © Peter Vanderveken

Nachtleven

Zes jaar later heeft ze zowat de halve of bijna hele wereldbol al wel gezien. “Het went wel hoor dat vliegtuig in, vliegtuig uit”, lacht Mandy. “Vermoeiend, maar ik klaag niet. Ik zie het mezelf ook nog jaren doen. Ik maak volop mijn droom waar. Het is een heel ander leven omdat je vooral ’s nachts leeft, maar gelukkig heb ik de weekdagen om wat te recupereren. Het geeft ook telkens een enorme kick om voor zovele duizenden mensen te staan. Ik heb het gevoel dat het publiek ook telkens helemaal mee gaat. Ik ben ook iemand die niet meteen stilstaat achter de draaitafel. De mensen opzwepen en hen mee zien gaan in het verhaal: daar doe je het ook een beetje voor. Het liefst van al draai ik Spanje zoals in de gerenommeerde nachtclub Fabrik of het populaire festival Dreambeach. Een waanzinnig publiek is het daar. Vorige keer moesten we zelfs met de security naar buiten geloodst worden. Zalig.” Heeft ze nog een droom? Jawel. “Mainstages van Tomorrowland in Boom of het Nederlandse dancefestival Defqon.1, of eigenlijk alle mainstages wereldwijd. Daar hoop ik toch een keer te kunnen staan. Dat zou het helemaal afmaken.”

Volledig scherm
. © RV

Kempen

Mandy is al sinds haar beginjaren aangesloten bij wat nu Platform heet. Een agentschap dat startte met twee personen, maar ondertussen uit een tiental personeelsleden en vennoten bestaat. Het begon in een klein kantoortje in Tielen, maar ondertussen is Turnhout de uitvalsbasis geworden. Het bedrijf blijft maar groeien. “We zijn sterk gegroeid en zijn enorm trots op ons verhaal”, zegt Siemon Ariens. “We hebben ondertussen een vijftien gerenommeerde artiesten onder ons. Dat lijkt misschien niet veel, maar dat is ook een bewuste keuze. We willen niet zomaar iemand tekenen. Maar we zijn trots dat onze artiesten op grote evenementen als Tomorrowland staan of in gerenommeerde clubs over heel de wereld. Daar doen we het voor.”  

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Duurste stad van Vlaanderen

    Duurste stad van Vlaanderen

    ‘Bekende Gentse cinema Studio Skoop staat te koop’ las ik eerder deze week in deze krant. Ik werd er op slag nostalgisch van. De eigenaar wil met pensioen en dat is ’s mans goed recht, daar niet van. Maar als hij geen overnemer vindt, verdwijnt er alweer een klein stukje Gent. Van het Sint-Annaplein uit mijn jeugd schiet niet veel meer over. Ik kocht er mijn eerste vinyl singletje (Pass the Dutchie van Musical Youth) in Musikladen. De Musikladen is er al lang weg. Ik moest ooit mee met mijn ouders naar een trouwmis in de Sint-Annakerk. Dat gebouw staat er wel nog, maar is alle vioolmuziek ten spijt officieel geen kerk meer. Een straat verder, aan de Zuid, ging ondergetekende met ma en pa naar de Chinees. Weg. Of naar cinema Century en achteraf bij de Italiaan. Weg en weg.