Illustratiefoto.
Volledig scherm
Illustratiefoto. © Photo News

Gentse artsen klagen besparingen aan in open brief: “Zorgpersoneel trekt al jaren aan alarmbel. Dit geeft het applaus cynisch randje”

Naar aanleiding van de Wereldgezondheidsdag op 7 april schrijven vier huisartsen uit de Gentse wijkgezondheidscentra een pleidooi voor een sterke sociale zekerheid en voor goede werkomstandigheden en structurele investeringen in de zorgsector. U kan hun open brief hieronder integraal lezen.

Het is zes uur ‘s avonds. Als laatste patiënt op het corona-spreekuur, strompelt Pablo mijn consultatieruimte binnen. Hij hoest al een paar dagen en heeft lichte koorts. Zijn longen klinken nog normaal, maar dat sluit een infectie met het coronavirus niet uit. Testen kunnen we niet. Pablo is niet ziek genoeg om opgenomen te worden, maar hij heeft geen dak boven zijn hoofd. De nachtopvang voor daklozen is zijn enige toevluchtsoord. Zijn vriend Louis steunt hem door dik en dun en ze zijn altijd samen. Hij heeft geen klachten. Nog niet.

“Vannacht blijf ik in de nachtopvang slapen, dokter. Gelukkig hebben we afzonderlijke kamers en kunnen we er onze handen ontsmetten,” mompelt Pablo. De nachtopvang nam gelukkig al enkele belangrijke maatregelen.

Toch kan Pablo daar de komende dagen niet blijven. De kans op transmissie van het virus naar andere gasten is te groot. De volgende ochtend bel ik met de nachtopvang. Of Pablo ergens in isolatie kan gaan voor een week. Of er al een oplossing is voor dakloze mensen met vermoeden van een corona-infectie. Ik word doorverwezen van de éne naar de andere sociale dienst. Een oplossing komt er niet voor Pablo en zijn vriend, maar in de nachtopvang mogen ze niet meer binnen. Louis en Pablo, die nog altijd koorts heeft, moeten vannacht buiten slapen.

Quote

Zoals in haast elke crisis zijn het de meest kwetsbare mensen in onze samenle­ving die het hardst getroffen worden.

Hun verhaal is verre van uniek. Net als Pablo zijn er mensen zonder papieren, mensen in armoede, mensen die hun job verliezen, die hun interimcontract niet verlengd zien. Veel gezinnen die met één inkomen overleefden, zullen de komende weken op de rand van de armoede balanceren. Veel oudere mensen die alleen wonen, vergaan van de eenzaamheid. Zoals in haast elke crisis zijn het de meest kwetsbare mensen in onze samenleving die het hardst getroffen worden. Overal in het land weerklinken verhalen als die van Pablo en Louis.

In een aantal steden zijn er voorzorgen genomen, maar vaak zijn de voorzieningen niet voldoende en vallen nog steeds mensen uit de boot. In Antwerpen en Brussel zagen Artsen zonder Grenzen, Dokters van de Wereld en het Rode Kruis zich genoodzaakt om opvang te bieden aan daklozen en vluchtelingen. We tonen ons graag solidair met helden. Het geeft onze eigenwaarde een boost en het applaus bij valavond bezweert ook de eigen angsten. Maar wat met de rafelige rand van de samenleving? Daar blijkt solidariteit minder evident.

Solidariteit zet je niet in lockdown. Zeker nu niet. We zien veel mensen die uit spontane bezorgdheid en mededogen maskers naaien, voedsel en geld inzamelen voor mensen die het moeilijk hebben. We kunnen dit alleen maar toejuichen. De neiging om te zorgen voor elkaar zit in ons allemaal. Daar hoef je geen zorgverlener voor te zijn. Op een hoger maatschappelijk niveau krijgt deze solidariteit gestalte in onze sociale zekerheid. Wie gezond en welvarend is, draagt mee de lasten voor wie zorgbehoevend is. Het is dankzij de sociale zekerheid dat een miljoen Belgen nu kunnen terugvallen op een uitkering voor tijdelijke werkloosheid door overmacht. Dankzij de sociale zekerheid zijn er ziekte-uitkeringen voor wie een infectie oploopt, betaalt de mutualiteit de dure ziekenhuisrekeningen terug en zijn er werkloosheidsuitkeringen voor wie zijn job verliest. Zonder deze vangnetten zouden nu anderhalf miljoen Belgen in de armoede belanden. Onze sociale zekerheid is het belangrijkste wapen dat we hebben tegen het virus.

Quote

De huidige Vlaamse regering verkondigt met de glimlach dat ze verder gaat met het politieke project van ‘snoeien om te bloeien’.

Toch is het op deze sociale zekerheid dat opeenvolgende regeringen de afgelopen decennia miljarden hebben bespaard. De huidige Vlaamse regering verkondigt met de glimlach dat ze verder gaat met het politieke project van ‘snoeien om te bloeien’. Hoewel er vandaag nog geen echt nieuwe federale regering uit de bus is gekomen, maakt men ons ook op dat niveau al een tijdje wijs dat verder besparen op de sociale zekerheid noodzakelijk zal zijn om de rekeningen op orde te krijgen.

Ondanks de schijn van spaarwoede raken de begrotingen sinds de bankencrisis niet meer in evenwicht. Dat mag niet verwonderen. Opeenvolgende regeringen ontzien telkens weer de sterkste schouders, staan toe dat fortuinen in belastingparadijzen eindigen en eisen niet langer dat ook zij bijdragen aan de sociale zekerheid. In een ander jargon heet dat ‘zuurstof aan de economie geven’. Toch stikken de mensen. De kinderarmoede neemt al jaren toe, mensen met een beperking dreigen steeds vaker uit de boot te vallen, als ze al niet ergens op een ellenlange wachtlijst verdwalen. Er is een tekort aan kinderopvang. De huidige woningnood is een welvaartstaat onwaardig. Jongeren in kwetsbare opvoedingssituaties, mensen in eenzaamheid, mensen met psychische moeilijkheden. Er tonen zich steeds grotere scheuren in de sociale vangnetten.

Applaus met cynisch randje

Ook besparen op de zorg is bij ons al lang geen taboe meer. Openbare ziekenhuizen, en bij uitbreiding de hele sector van de gezondheidszorg, worden door opeenvolgende regeringen rentabiliteitscriteria opgelegd en beoordeeld op hun kosten-efficiëntie. Een ziekenhuisdirecteur is in de eerste plaats een CEO. De kwaliteit van de zorg en de werkomstandigheden van het personeel komen op de tweede plaats. Verpleegkundigen, zorgkundigen, vroedvrouwen en assistenten moeten met steeds minder steeds meer werk verzetten. De verschillende reportages over de zorg en de werkomstandigheden in private rusthuizen liggen nog vers in het geheugen. Bij de verdeling van nieuwe persoonlijke beschermingsmiddelen zoals maskers en schorten, werden de vroedvrouwen botweg over het hoofd gezien. Ze moeten zich maar behelpen. Bij ons, maar ook in heel Europa trekt het zorgpersoneel al jaren aan de alarmbel. Op 20 jaar tijd werden in Italië in totaal 120.000 bedden weggespaard. Die rekening krijgt het land nu gepresenteerd.

Dit alles geeft in onze ogen het applaus voor de helden van de zorg een cynisch randje.

Wie vanavond dinsdag 7 april, op Wereldgezondheidsdag, uit het raam of vanop het balkon ons een applaus toebedeelt, vragen we deze keer ook voor onze sociale zekerheid een strijdbare ovatie. Applaudisseert u vooral voor de talloze verpleegkundigen, zorgkundigen, assistenten, vroedvrouwen, onderhouds- en onthaalmedewerkers die onderbetaald, overwerkt en vaak niet voldoende beschermd het vuile werk opknappen. We hopen vooral dat uw blik en applaus niet verslappen eens het virus van de voorpagina’s verdwijnt. Wij houden ons hart vast voor de nasleep van deze crisis. Zal de economische schade, net als na de bankencrisis in 2008, ook nu weer op, ons belastingbetalers, verhaald worden terwijl de sterkste schouders gespaard zullen blijven? Zal men hetzelfde recept hanteren en met ijzeren hand verdere besparingen op openbare diensten en sociale vangnetten decreteren? De komende jaren zullen we moeten vechten om onze sociale zekerheid te verdedigen. Om te ijveren voor een sterke, kwaliteitsvolle en toegankelijke gezondheidszorg. Voor Pablo en Louis, voor de rafelkant van de samenleving, maar ook voor u en mij. De COVID-19 epidemie leert ons dat gezondheid of ziekte geen rang of stand kent. Onze gezondheidszorg is van iedereen. Wij hopen dat uw solidariteit niet in lockdown gaat, eens u er zelf terug uit mag.

Doris Vandenbossche – huisarts

Lucie Blondé - huisarts

Egmont Ruelens – huisarts

Winfried Huba – huisarts

Tom Meeuw – Vereniging van Wijkgezondheidscentra

  1. Laura is op zoek naar motard die mama Karlien aanreed en vluchtte: “Wie stapt nu af en vertrekt dan weer?”
    PREMIUM

    Laura is op zoek naar motard die mama Karlien aanreed en vluchtte: “Wie stapt nu af en vertrekt dan weer?”

    Laura Praet (27) is op zoek naar de dader die vrijdagmiddag haar mama Karlien Clabots (56) met de motor aanreed aan de Nieuwe Vaart in Gent en vervolgens vluchtmisdrijf pleegde. Haar mama werd met spoed geopereerd aan een open scheenbeenbreuk en werd ook vandaag opnieuw geopereerd om haar verbrijzelde been te redden. “Wie zoiets doet, is geen mens maar een beest”, zegt Laura woest.
  2. Verpakkingsloze winkel OHNE pakt Oost-Vlaanderen in: “Ons loon? 1.200 euro per maand, voor het geld doen we het niet”
    PREMIUM
    REGIO

    Verpak­kings­lo­ze winkel OHNE pakt Oost-Vlaanderen in: “Ons loon? 1.200 euro per maand, voor het geld doen we het niet”

    In volle coronatijd opende in Nevele vorig weekend de vijfde verpakkingsvrije voedingswinkel OHNE zijn deuren, vijf jaar na de eerste winkel in de Gentse Steendam. In tussentijd kwam er nog een vestiging bij in Gent en zijn ook Zwalm en Aalst een OHNE rijker. “Het idee dat stedelingen meer open zouden staan voor het verpakkingsvrije concept dan mensen uit een kleinere gemeente, klopt niet.”
  3. Leerkracht (34) veroordeeld voor verkrachting leerling: “Hij werd hier op handen gedragen”
    PREMIUM

    Leerkracht (34) veroor­deeld voor verkrach­ting leerling: “Hij werd hier op handen gedragen”

    In de Gentse rechtbank van eerste aanleg is een leraar van Don Bosco in Sint-Denijs-Westrem veroordeeld tot vier jaar celstraf, waarvan 30 maanden met uitstel. De 34-jarige man uit Wetteren stond er terecht voor aanranding van eerbaarheid en verkrachting van twee leerlingen. De middelbare school liet de leerkracht preventief schorsen. “S.D.B. heeft ons vertrouwen beschaamd”, zegt afgevaardigd bestuurder Bart Decancq. “Deze hele zaak is een regelrechte slag in ons gezicht.”
  1. Hafsa

    Hafsa

    Het is geen geheim dat het al eens rommelt in het Gentse stadhuis. De oppositie legt de meerderheid het vuur aan de schenen en binnen de coalitie komt het ook wel eens tot een echtelijke twist. Politiek voer je door te discussiëren en dus zal er in de interne keuken van de partijen ook wel eens met het servies gegooid worden. De afgelopen week was het van dattum bij Groen. Die partij zette bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen Hafsa El-Bazioui op haar lijst. Hafsa heeft Marokkaanse roots en draagt een hoofddoek. Zoiets staat chique op de lijst van een progressieve linkse partij, zal men bij Groen gedacht hebben. Dat Hafsa bijzonder intelligent is en zowat de enige in de partij met een sappig Gents accent, was ook mooi meegenomen. Hafsa haalde een hoop stemmen en zal vanaf 2022 schepen worden, tot zover klopte het Groene plannetje als een bus. Dat Hafsa ook een mening heeft, daar hadden ze bij Groen géén rekening mee gehouden. Via Facebook liet ze vorige week haar ongenoegen blijken over de aanpak van de burgemeester in de Brugse Poort. Als bewoonster van die wijk heeft ze recht van spreken, maar dat zagen ze bij Groen anders. Hafsa stuurde haar kat naar het Brugse Poort-debat op de gemeenteraad en daaruit maakte de oppositie op dat ze het zwijgen was opgelegd door boegbeeld Filip Watteeuw. Wat volgde, was een oorlogje op Twitter tussen Tom De Meester van PVDA en Filip Watteeuw. Watteeuw schold De Meester zelfs uit voor strandjutter. U ziet het, aan de Botermarkt gaat het om de inhoud. Een kennis van mij – eveneens van de Brugse Poort, met Marokkaanse roots en met een hoofddoek - denkt luidop dat de stad haar hele wijk wil laten verkommeren om er nieuwe, dure appartementen te bouwen. Of dat klopt weet ik niet, maar het zegt veel over het vertrouwen in de gemeentelijke politiek.