1. Niets ruikt lekkerder dan de geur van gemaaid gras
    PREMIUM

    Niets ruikt lekkerder dan de geur van gemaaid gras

    Deze week was het zover. Hier had ik naar uitgekeken. De eerste keer dat ik weer gras kon maaien. Dat vind ik altijd een wonderbaarlijk moment, de sapstromen die weer op gang komen als aanloop naar de vroege lente. Niets ruikt lekkerder dan de geur van vers gemaaid gras. Of die van hooi en stro, beetje opgewarmd in zonlicht. Het zijn geuren die al duizenden jaren geroken worden, en misschien zijn ze zelfs onderdeel van ons DNA geworden.
  1. ‘t Goeng as rôôk deu de schouwe
    PREMIUM
    streektaal/audio

    ‘t Goeng as rôôk deu de schouwe

    ,,Kiek”, zeg ‘k tegen de buurman binst an me wat staon te praoten op gepaste afstand. ,,Kiek, die liester is bezig om wat eten op te snorren.” Me draoien ons alle twi nao de veugel die nèèstig bezig is onder d’aoge de blaoren om te kêêren. ,,Das ‘n wuufje”, zegt de buurman. ‘Oe, die dat weet ee? Da’s gêên vraoge wèèrd. Z’n ‘êêle leven weunende die in de polder. De leste jaoren noe in de binnen, mao dao gao gêên dag verbie of die is nie in de polder gewist.
  2. Ik lijk inmiddels op Dion Graus. Hier is sprake van een noodgeval!
    PREMIUM
    column willem van dam

    Ik lijk inmiddels op Dion Graus. Hier is sprake van een noodgeval!

    Nee, ik ga het niet hebben over de scheve schaats van CDA-minister Hoekstra; over minister De Jonge (óók CDA) die zich zonder mondkapje vertoonde in een winkel; over minister Grapperhaus (CDA) die zich op zijn bruiloft een slag in de rondte knuffelde; over D66-kopstuk Jetten die net deed alsof ie niet wist dat de sportscholen ook voor hém gesloten zijn; over onze vorst + gemalin + kroost die ondanks alle coronaperkingen doodleuk op vakantie gingen. Daarover is al genoeg gezegd en geschreven. En daarover zal in deze verkiezingstijd nog genoeg gezegd en geschreven worden.
  1. Hooguit complotdenkers worden vrolijk van een verdwijngat
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Hooguit complotden­kers worden vrolijk van een verdwijn­gat

    Zaterdag eind van de middag, vanuit Middelburg op weg naar Oostburg. Een noodzakelijk maar daarom niet minder vrolijk familiebezoekje, dat is het. We zitten nog ruim voor de avondklok. In de buurt van Biervliet staat er een eerste melding langs de weg: N61 richting Schoondijke afgesloten in verband met asfaltschade. We kijken elkaar aan. Asfaltschade? Heeft het zo hard gevroren dat je nu een complete autoweg moet afsluiten?
  2. Internetvrije week is een geschenk uit de hemel
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Internet­vrije week is een geschenk uit de hemel

    Net als de herders in de Andes en Mongolië, kortom bewoners van de ruigste streken ter wereld, hebben ook wij in de polders in onze provincie nog niet overal geweldig internet. Glasvezel waarlangs de kilobytes ongehinderd zoeven zodat u dat mailtje kan lezen of dat YouTube-filmpje kan bekijken, is niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig kwam ons Delta met een oplossing, onder de enigszins cryptische naam ‘vast-draadloos. '
  3. Mijn vakantiebusje is verkocht aan twee Marokkanen uit Amsterdam
    PREMIUM

    Mijn vakantie­bus­je is verkocht aan twee Marokkanen uit Amsterdam

    Mijn vakantiebusje is verkocht. Aan twee Marokkanen uit Amsterdam. Ja. In tegenstelling tot wat u nu misschien denkt, ging alles van een leien dakje. Zelfs de betaling. Bijzonder beleefde en eerlijke man, al ging ie net wat te lang door over het feit dat de olie wat gelig kleurde aan de rand van het dopje, dat de pook net iets te veel speling had en ook de twee blutsen aan de zijkant bleken de moeite van wat lange zinnen en onderhandelingspauzes waard.
  1. Knus en intiem, de mini-uitvaart als een nieuwe trend
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Knus en intiem, de mi­ni-uit­vaart als een nieuwe trend

    ,,Goh, zo’n mini-uitvaart wil ik misschien ook wel”, fluisterde mijn liefste tante, een gesoigneerde tachtiger, toen we in het Middelburgse crematorium afscheid namen van haar oudere zus, mijn 91 jaar geworden moeder. ,,Zo knus en intiem. Had ik met al dat ellendige coronagedoe niet verwacht”, recenseerde zij de uur durende plechtigheid. Niemand, want de coronadictaten in het begrafenis- en crematiewezen zijn streng: geen warme omhelzingen, geen strelend hand op een verdrietige rug, geen troostende knuffels en zo.
  2. Bij PostNL laten ze je wachten tot sint-juttemis
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Bij PostNL laten ze je wachten tot sint-juttemis

    Ik weet dat het niet erg chique is om op deze plek een privéruzie uit te vechten. Maar de kwestie zit me zo hoog, dat ik de verleiding niet kan weerstaan. Ik verkeer in staat van oorlog met PostNL. Dat is dat bedrijf met die oranje-witte busjes die door de straten scheuren. Het is dat bedrijf dat zijn bezorgers volgens de vakbond met een hongerloontje afscheept. Het is dat bedrijf dat pakketjes bij u en mij bezorgt – als het goed gaat tenminste, en dat gaat het niet altijd.
  1. Na masturbatietips en een pindabakjesprotocol komt de Rijksoverheid nu met een sneeuwbalreglement
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Na masturba­tie­tips en een pindabak­jespro­to­col komt de Rijksover­heid nu met een sneeuwbal­re­gle­ment

    Na weken van deprimerende nieuwsberichten, collectieve somberheid en grijzige uitzichtloosheid was daar eindelijk iets om naar uit te kijken: sneeuw! En dan niet van die zielige natte kledder, maar echte vlokken die het land zouden omtoveren in een sprookjesachtig winterwonderland. Sneeuwpoppen, sneeuwballen en misschien nog lekker schaatsen ook. Precies wat we nodig hadden.
  2. De postbode reed zichzelf op zijn scootertje kop over kloten
    PREMIUM
    COLUMN KAN VANTOORTELBOOM

    De postbode reed zichzelf op zijn scootertje kop over kloten

    Eergisteren reed de postbode op zijn scootertje zichzelf kop over kloten. Ik zat net voor mijn bureau, hier en daar lustig een stuk tekst weg te tikken en klikken toen ik een dreun hoorde. Zo’n scherpe knal van blikschade. De postbode reed frontaal tegen het voorwiel van mijn schoonvaders auto. Zowel auto als scooter kaduuk. De postbode had een fractie van een seconde voor postduif gespeeld, want hij had een duikvlucht over de motorkap gemaakt. En aan zijn postuur te zien zal hij niet als Spiderman zijn neergekomen, dat wist ik wel zeker. Maar gelukkig had ie niks, zag er alleen geschrokken, bevlekt, beverig en zweterig uit.