1. De documentaireserie FC United verdient een groot publiek
    PREMIUM
    COLUMN BARRY VAN DER HOOFT

    De documentai­re­se­rie FC United verdient een groot publiek

    Toen ik in december voor de eerste keer een deel van het nummer hoorde, kreeg ik letterlijk kippenvel. Waarom precies; ik weet het niet. Het moet door een combinatie van de stem van de zangeres, de tekst en de indringende muziek zijn gekomen. Welk nummer was dit? Een kleine zoektocht leverde helaas niets op. Het enige dat ik wist was dat het bij de nieuwe Belgische documentaireserie FC United hoorde.
  1. Toch viel ik als een blok voor ons tweewielige aanhangertje
    PREMIUM

    Toch viel ik als een blok voor ons tweewieli­ge aanhanger­tje

    Het is een vraag die dezer dagen nogal eens voorbij flitst. Wat betekent vrijheid eigenlijk? Tsja, denk ik dan. Daar sta ik echt niet zo vaak bij stil en ik heb er zeker geen pasklare definitie voor. Ik hoorde wel een mooi antwoord, ik geloof dat het van onze ‘Hello Goodbye’ Joris Linssen kwam. Vrijheid, zei hij, is de ruimte krijgen om fouten te mogen maken. Dat vind ik een mooie. Want ik weet zeker dat u en ik de plank met enige regelmaat misslaan. Wij allemaal. Gelukkig maar.
  2. Je buurman die bezwaar maakt tegen de aanbouw; je huisarts die vindt dat je gezonder moet leven: sensibiliseer ze
    COLUMN MAIKEL HARTE

    Je buurman die bezwaar maakt tegen de aanbouw; je huisarts die vindt dat je gezonder moet leven: sensibili­seer ze

    Eerlijk gezegd vind ik dat sensibiliseren echt een prachtig woord. Volgens mijn woordenboek betekent het ‘bewust maken’ maar in die betekenis is het eigenlijk niet bekend geworden. Voor onze inmiddels demissionaire regering houdt het vooral in dat iemand zijn mond houden, zich er niet mee moet bemoeien en moet doen wat ze zeggen. Kritische Kamerleden moesten immers worden gesensibiliseerd.
  1. Misschien moeten we sommigen gaan vaccineren met gezond verstand
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Misschien moeten we sommigen gaan vaccineren met gezond verstand

    Het is een korte feitelijke mededeling in de mail van een kennis: ‘ik sta op de wachtlijst voor een operatie’. Dat de operatie in kwestie noodzakelijk en urgent is, staat buiten kijf. Maar net als zovelen moet hij wachten en zijn ziel in lijdzaamheid bezitten. Mijn gedachten gaan uit naar hem en al diegenen van wie de operatie wordt uitgesteld. Voor sommigen betekent dat wat ongemak, als het bijvoorbeeld gaat om een knieoperatie, maar voor anderen is het een hachelijke zaak als het om kanker gaat. Het brengt nog meer onzekerheid in een onzekere situatie. De rij van wachtenden groeit.
  2. Totale openheid, dat is in de politiek onwerkbaar
    PREMIUM

    Totale openheid, dat is in de politiek onwerkbaar

    Koppensnellers als Wilders slijpen hun messen. De geur van wildebeesten stijgt opnieuw op. Het spektakel is dankzij knappe RTL-onthullingen over doelbewust misleiden van de Tweede Kamer alleen maar groter geworden. Stond er in de laatste voorstelling maar één gladiator in de Binnenhofse arena, volgende week zullen dat er zestien zijn. Uit de RTL-reconstructie van het Toeslagen-schandaal blijkt dat niet alleen de premier, maar alle ministers dé doodzonde der politieke doodzondes begingen: het parlement willens en weten niet volledig inlichten zoals Artikel 68 van de Grondwet dicteert.
  1. We hebben de loodgieter ‘s nachts stiekem begraven
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    We hebben de loodgieter ‘s nachts stiekem begraven

    Soms, heel soms, neemt mijn zwarte kat een spitsmuis mee naar binnen. Levend, maar enigszins gehavend. Eenmaal los uit de greep van de kat, vlucht het muisje onder de kast of achter het bed of ergens op een van de oneindig veel andere stoffige vierkante centimeters waar zowel de honden als de katten niet kunnen komen. Daar gaat het dan ongegeneerd lopen sterven. De geur is niet te harden en álles moet op zijn kop. En álles is veel hier. Als ik dan eindelijk het lijk gevonden heb, denk ik: ik moet echt kleiner gaan wonen. Maar niet té klein: er moet wel plaats zijn voor de twee herders, het clubje katten en ach, soms een spitsmuisje.
  2. Zonder contrast zouden we gek worden
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Zonder contrast zouden we gek worden

    Ik hou van blauw. Van die lange, oneindige lentelucht waarin ik kan blijven kijken en wegdromen en de gedachten onwillekeurig terug gaan naar vervlogen lentes en zomers, van de blauwe schittering van de Middellandse Zee, het blauw dat ik zojuist zag blinken boven de bek van een eend die stil naast me in de diepe sloot op het water dreef, van de blauwe schittering van het dak van een schuur, van het diepe donkere blauw van een plek op het lichaam die herinnert aan verdwenen pijn. Blauw is zacht, blauw is rust, blauw is ruim.
  3. Mannen sta op!
    PREMIUM
    Column Maikel Harte

    Mannen sta op!

    Tijdens zo’n pandemie leer je nog eens wat. Nu er bij de vaccins van AstraZeneca en misschien ook bij die van Janssen een verhoogd risico is op trombose, worden er vergelijkingen gemaakt met andere risico’s op trombose. Zo heb ik nooit geweten dat je door in een vliegtuig te zitten trombose kon krijgen en wist ik evenmin dat je door het slikken van de anticonceptiepil trombose op kon lopen. Nu hoeft mijn vrouw die niet meer te slikken, maar ik heb dochters die waarschijnlijk ook ooit het vrijerspad opgaan (ik hoop vanaf hun dertigste) en dan zal de pil wel aan de orde gaan komen.
  4. Ze rijden zo de vouwen uit je broek
    PREMIUM
    column jan van damme

    Ze rijden zo de vouwen uit je broek

    Ja, driewerf ja knikte ik gisteren bij het lezen van de ingezonden brief. Er wordt inderdaad veel te hard gereden op de doorgaande weg in Sint Laurens. Verkeersborden, matrixborden, afwisseling van asfalt en klinkers, het is allemaal verspilde moeite. Ook de sinds de herinrichting veranderde voorrangsregel wil niet landen. Binnen de bebouwde kom gaat rechts voor. Maar pas op als je vanaf rechts de weg opdraait, je loopt het gevaar midscheeps te worden geramd.
  1. Het zou zo de setting van een detective kunnen zijn
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Het zou zo de setting van een detective kunnen zijn

    Het Nederlandse voorjaar is in volle gang. Sneeuw, hagel, regen, woeste wind en af en toe een zonnetje. Het zonnetje schijnt helaas vaak wanneer ik binnen aan het werk ben. Het verlangen om buiten de zon op je gezicht te voelen is groot. Niet alleen bij mij, omdat de meesten van ons op dit moment toch min of meer een kluizenaarsbestaan leiden. Dat is ook zichtbaar als het weer dan een enkele keer mooier is. De parken in de steden veranderen dan in speeltuinen voor volwassenen en bieden tevens ruimte voor luide ontevredenheid.
  2. Ik stak de loftrompet en ze bloeide open voor mijn ogen
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Ik stak de loftrompet en ze bloeide open voor mijn ogen

    Van de week ging ik weer eens mijn erf af om een reis te maken naar Het Groene Woud, een leslocatie van de Hogeschool Zeeland in Middelburg. Een erg mooie naam, vind ik dat, temeer omdat er een paar bomen in de buurt staan. Op de reis ernaartoe zag ik uit het niets twee gigantische zuilen van zonnestralen het aardoppervlak bereiken, net als de benen van een driehoek waarvan het snijpunt verholen lag in een dik wolkenpak. Maar tussen die benen, precies in het midden, lag een boerderij. De symboliek ervan deed me mijmeren over het leven in die boerderij: tussen licht en geluk in?