1. The greatest show
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    The greatest show

    Het najaar strooit nog een paar mooie dagen onze kant op. Droog en zonnig weer met mistflarden op het water in de ochtend en roze luchten in de ochtend- en de avondstond. Op een eilandje in de kreek, vlak voor ons huis, is een vijftiental grote witte reigers aangeland. Toen we hier kwamen wonen, waren het alleen blauwe reigers die we hier zagen. Maar sinds een paar jaar hebben zich daar de kleine witte reiger en even later ook de grote witte reiger aan toegevoegd.
  1. Huttentut
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Huttentut

    Zaterdagmiddag, geen parkeerplaats te vinden in het stadje Hulst. De markt en alle aanpalende straten staan vol. Gelukkig ken ik een geheim parkeerplaatsje. Het ligt verscholen tussen eeuwenoude stadsmuren en als je het niet kent, ben je er al voorbij gereden voordat je het weet. Ik vraag me af welke festiviteit ik nu weer gemist heb, kijkend naar de drommen mensen. Dan lees ik: “Iedere eerste zaterdag van de maand gratis parkeren”. Om me heen zie ik slechts Belgische nummerplaten. Want hoewel de Zeeuwen de naam hebben, zijn de Belgen in alle eerlijkheid echt op de penning.
  2. ‘Soms maak ik me zorgen, zo dun is ze’
    PREMIUM
    Column Ondine

    ‘Soms maak ik me zorgen, zo dun is ze’

    In Tholen is op Wereld Veganismedag de vegan vlag uitgestoken. Met de V van Victory, want vegan is in opkomst. ,,Een vlag voor vegans. Wist jij dat?”, vraag ik aan R., die in mijn Indonesische kookboeken snuffelt. Zijn dochter is vegan en binnenkort jarig. Kan pappie misschien een veganistische rijsttafel bereiden? Maar natuurlijk. Hij heeft het al helemaal bedacht. Het wordt rijst met tumis tjampur taotjo, sambal goreng tahu peteh, tempeh ketjap en atjar ketimun met taugé en maïs.
  3. We spraken er schande van, een vlag hoort hoog op de toren
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    We spraken er schande van, een vlag hoort hoog op de toren

    Niet zo lang geleden zat ik bij Piet op de koffie. Hij woont aan de Markt van Groede. We keken naar boven. Daar kun je de vlaggenstandaard nog zien, wees hij. Al jaren niet meer in gebruik, voegde hij eraan toe. Als er iets koninklijks te vieren valt, wordt er nu een vlag geplant in het gemeenteplantsoen aan de Traverse. Op de begane grond. Het beklimmen van de toren zou te lastig of te gevaarlijk zijn.
  1. Appelstroop van open vuur, alleen voor de zondag
    PREMIUM

    Appel­stroop van open vuur, alleen voor de zondag

    Hij hangt chagrijnig op de bank. Mondhoeken omlaag. ,,Was het niet leuk op school?”, vraag ik. Jawel, gromt mijn zoon. ,,Er is niks te eten in huis. Er is hier nooit iets.” Dat, weet ik met zekerheid, is onzin. In de broodtrommel ligt stevig zwartbrood uit Limburg, er is kaas in de koelkast en een keur aan smeersels. ,,Je bedoelt zeker: er is geen witbrood en geen hagelslag?”, repliceer ik. ,,Wat is er mis met pindakaas of jam? We hebben trouwens nog elf potten appelstroop. In Limburg doen ze een moord voor zwartbrood met oude kaas en stroop. Als die op is, krijg je witbrood met hagelslag. Beloofd.” Het helpt niet. Zijn mondhoeken gaan alleen nog verder naar beneden. ,,Elf potten?”, kreunt hij. ,,Dat is toch niet normaal?! Waarom? Waarom heb ik geen normale moeder?”
  2. Vloek een keer, zeg een keer sorry, drink een pint en kom terug met twee Rides!
    PREMIUM
    Column Maikel Harte

    Vloek een keer, zeg een keer sorry, drink een pint en kom terug met twee Rides!

    De Ride voor de Roses gaat in Zeeuws-Vlaanderen misschien niet door volgend jaar. Dat zal toch niet? Het is een te mooi evenement om in schoonheid te laten sterven. Het is echter herrie in de tent en deze krant staat er al weken vol mee. Dat hoort eigenlijk niet bij een evenement waar het goede doel centraal staat. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet eens precies weet waar het over gaat.
  1. Rondje
    PREMIUM
    Column Maikel Harte

    Rondje

    We schrokken er in Huize Harte eigenlijk ook wel van: zo’n gezin dat jarenlang in een kelder van een boerderij in Ruinerwold verscholen zit, zonder dat de rest van de wereld van het bestaan weet. Ieder jaar komen we wel in Ruinerwold omdat er schoonfamilie in de buurt woont. Bij Café De Kastelein, alwaar de 25 jarige zoon van het bewuste gezin zondagavond een biertje kwam drinken, zitten we wel eens op het terras. Vanwege de verwarde toestand van de jongeman belde de kastelein de politie en de rest is geschiedenis.