In het weekend is John Bosch fotograaf van allerlei evenementen. Hier in de Noordstraat bij het beeld van Frank Koulen, oprichter van jazzclub Porgy en Bess.
Volledig scherm
In het weekend is John Bosch fotograaf van allerlei evenementen. Hier in de Noordstraat bij het beeld van Frank Koulen, oprichter van jazzclub Porgy en Bess. © Camile Schelstraete

Doordeweeks lost John crisissen op, in het weekend trekt hij er met zijn camera op uit

doordeweeks-in het weekendTERNEUZEN - Normaal gesproken zou John Bosch uit Terneuzen bij de Strao op Schouwen, een wielerevenement ergens in de buurt of een optreden in cultuurpodium Porgy en Bess zijn geweest. Of staan te trappelen om in mei het foodfestival Van die dingen die gebeuren in zijn woonplaats te bezoeken. Nu heeft hij een enkele fotoshoot, maar zijn de weekenden maar stilletjes voor de amateur-fotograaf.

Op zijn werk daarentegen is het razend druk. De coronacrisis houdt ook de coördinator crisisbeheersing bij GGD Zeeland - tevens hoofd informatie van de geneeskundige zorg bij de Veiligheidsregio - in zijn greep. Hoewel, anderen binnen de GGD-organisatie doen nu het ‘zware’ werk, haast hij zich te zeggen. 

John Bosch op zijn thuiswerkplek in de huiskamer.
Volledig scherm
John Bosch op zijn thuiswerkplek in de huiskamer. © Camile Schelstraete

De oud-verpleegkundige (52) staat al jaren niet meer aan het bed, dat zou hij niet eens meer kunnen: hij mist de actuele kennis van de verpleegkundige handelingen. Maar op zijn manier draagt hij nu ook zijn steentje bij om de huidige coronacrisis te beteugelen. John gaat calamiteiten zoals deze ‘aan de voorkant’ te lijf. Een grote brand waarbij asbest vrij komt, een milieuramp of een infectieziekte: John zorgt ervoor dat de collega's goed voorbereid zijn, dat ze goed getraind en opgeleid zijn en dat alle processen goed beschreven zijn. En als tijdens of na afloop psychosociale hulp nodig is, dan weten de GGD-hulpverleners wat hen te doen staat, dankzij de nauwkeurige procesbeschrijvingen van John.

Tegelijkertijd kijkt hij in zijn werk ook al vast vooruit naar de tijd ná deze crisis. ,,Medewerkers zijn weggehaald van hun dagelijkse werkzaamheden, teams zijn ontmanteld. Welke activiteiten liggen nu stil, welke moeten doorgaan? En hoe pak je straks de draad weer op?”

John werkt zoals de meeste mensen momenteel thuis. Vanachter de laptop in zijn woonkamer kan hij veel dingen regelen. ,,Ik was al gewend om thuis te werken. Meestal werkte ik twee dagen per week thuis. Dat scheelt me weer twee ritjes naar Goes.”

De Brabander ontdekte hoe mooi Zeeland is

In zijn vorige baan moest hij heel de provincie door. ,,Ik deed bijvoorbeeld inspecties in kinderdagverblijven of controles op de hygiëne in schepen. Ik kwam op plekken waar ik nog nooit was geweest en ontdekte - als Brabander - hoe mooi Zeeland eigenlijk was. Mijn camera had ik altijd achterin de auto liggen om onderweg even te stoppen en te fotograferen.”

Aanvankelijk fotografeerde John vooral de zee, fraaie dorpsgezichten en de bedrijvigheid in de Zeeuwse havens. Of historische steden tijdens vakanties. ,,Ik hield er niet van als er mensen op de foto stonden. Ik wachtte net zo lang tot ze uit beeld waren”, lacht hij. Hoe anders is dat nu. ,,Nu wil ik het liefst mensen op de foto. En maak ik zelfs shoots!” 

Quote

Ik hield er niet van als er mensen op de foto stonden. Ik wachtte net zo lang tot ze uit beeld waren.

John Bosch

Die omslag kwam toen hij vrijwilliger werd bij Porgy en Bess in Terneuzen en de communicatie ging verzorgen voor de jazzclub. Het was zijn idee om de muzikanten en schrijvers op het podium consequent te gaan fotograferen. John begon ‘mensen’ steeds leuker te vinden. En dan het liefst niet geposeerd, maar ‘in het moment’, tijdens evenementen, zoals carnaval en de viering van 75 jaar vrijheid, bij sportwedstrijden of muziekfestivals. Als hij geen piketdienst heeft, is hij elk weekend op pad. ,,Ik registreer alleen en ensceneer niets. Als het even kan fotografeer ik buiten, want ik houd van natuurlijk licht. Ik flits nooit.”

Voor zijn project Faces of music zet hij lokale artiesten op de foto ,,Ik maak dan 2 foto’s:  één van de mens achter de artiest en één van de muzikant met zijn of haar instrument.” 

Hoe fotograaf je een snel paard?

John heeft nooit een fotocursus of opleiding gevolgd. ,,Ik heb het me allemaal zelf aangeleerd. Hoe? Door heel veel foto's te bekijken van anderen. Op fotosites kun je vaak zien met welk diafragma een foto is gemaakt. Daar leer je van. En ik ga nooit onvoorbereid op pad. Als ik bijvoorbeeld naar de Strao ga, dan zoek ik van tevoren op: hoe fotografeer je een snel paard?”

De fotografie is voor hem pure ontspanning, naast het drukke bureauwerk bij de GGD en de Veiligheidsregio. Stiekem droomt hij er wel eens van om van zijn hobby zijn beroep te maken. Hij komt uit een echte ondernemersfamilie, dus het kriebelt soms wel. ,,Maar wat ik écht zou willen doen, komt voort uit mijn wens als kind om archeoloog te worden. Geschiedenis en vooral de oudheid interesseren me enorm. Ik zou heel graag opgravingsfotograaf willen worden. Alles documenteren wat er wordt gevonden, maar ook het hele proces er om heen. Ik heb al eens een hele dag als vrijwilliger mee geholpen en daarna alles gefotografeerd. Daar mijn werk van maken, dat lijkt me geweldig.” 

  1. Inger zag na maanden gehandicapte Rosan weer: ‘Ik moest mijn eigen dochter ontlopen’
    PREMIUM
    video

    Inger zag na maanden gehandicap­te Rosan weer: ‘Ik moest mijn eigen dochter ontlopen’

    HEINKENSZAND - Dan lacht ze, dan weer huilt ze, dan wordt ze 's nachts wakker en schreeuwt om mama en papa. Rosan Ouwerkerk uit Heinkenszand is 27 jaar maar heeft het ontwikkelingsniveau van een peuter en kan niet praten. Leg dan maar eens uit waarom papa en mama al maanden niet meer op bezoek mogen komen vanwege een sluimerend virus dat rondwaart in de samenleving. ,,Ik moest de tas met ijsthee en chips voor haar aan het hek hangen, want ze mocht ons echt niet zien", vertelt moeder Inger.