Jan Vantoortelboom
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom © Marja Jansen

Bij de konijnen af!

column jan vantoortelboomOoit had ik het dikke boek in mijn kast staan van J.W. Hofwijk, pseudoniem voor Willy Kint, een man die geboren en getogen is in Ossenisse. De titel van dat boek was: Bij de konijnen af! Ik heb het boek destijds aan iemand uitgeleend en het bijgevolg nooit meer teruggezien. Erger is dat ik het nog niet gelezen had. 

  1. Voor de zot (ge)houden
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Voor de zot (ge)houden

    Magneetvissen. Dat is waar mijn jongste twee nu verzot op zijn. En ze zijn er zo verzot op omdat ik het spelletje buiten hun weten om manipuleer. We gaan magneetvissen bij het vissershuisje van een vriend, gelegen aan de grote plas de Vogel in Hengstdijk. Rondom dat vissershuisje blijkt een bodem aan onuitputtelijke schatten te liggen. Telkens als we ernaartoe gaan vindt mijn tweeling er bouten, moeren, schroeven, trampolineveren, ringen, zelfs een stuk ketting. Maar waar ze het meest op kicken, zijn oude munten uit vreemde landen.
  2. Mijn grote broere bleef plakken aan ’n schone Slowaakse
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Mijn grote broere bleef plakken aan ’n schone Slowaakse

    Het is van augustus 2019 geleden dat ik mijn ‘grote broere’ nog heb gezien. Hij woont al bijna dertig jaar in Bratislava, Slowakije. Daar is hij destijds na zijn studies biologie aan de Universiteit Gent naartoe gereisd met een beurs van de Vlaamse Gemeenschap. Hij zou er negen maanden verblijven en meewerken aan een project van de universiteit aldaar om de territoria van wolven, beren en lynxen in het Tatragebergte in kaart te brengen. Hij heeft die dieren nooit live gezien, maar vond wel de sporen in de sneeuw.
  3. Lustige Linda dacht dat ze zwanger was
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Lustige Linda dacht dat ze zwanger was

    Ik heb er een weekje Frankrijk op zitten: zon, zee, strand, 36 graden en lustige Linda. Dat was buitengewoon aangenaam. De heen- en terugweg reisde ik op de traditionele manier: in een zeventien jaar oude Suzuki Ignis, niet meer dan 110 km/u, geen airco (het lampje brandde wel, maar ik ontdekte op het verkeerde moment dat het ding niet functioneerde), open ramen dus, en de heuvels op en af schakelen als een gek.

Columns