Volledig scherm
Evert van Dilst maakt het vlees klaar boven het smidsevuur middenin de zaak. © Marieke Mandemaker

Eten wat het seizoen schaft bij d'Ouwe Smisse

recensieProeflokaal d’Ouwe Smisse is een bar, een jazzclub en een biologisch restaurant. En lid van Euro-Toques, een vereniging van chefs die duurzaam koken met streek­producten.

Zeeland telt zeven restaurants die aangesloten zijn bij Euro-Toques Nederland. Een vereniging die gezond koken promoot, met respect voor natuurlijke cycli en duurzaamheid. Seizoensgebonden eten, liefst uit de streek, om verspilling en onnodige vervoerskilometers tegen te gaan. Dat vinden wij machtig mooi en daarom reizen we af naar Zonnemaire, naar d’Ouwe Smisse. Ooit was hier daadwerkelijk een smederij, nu is het een klein, maar sfeervol restaurant. Met eenvoudige houten tafeltjes en stoelen, een grote bar versierd met dikke stompkaarsen. En heel, heel veel flessen drank overal. 

We krijgen een tafeltje aan een raampje, maar kijken liever naar de mensen: het is gezellig druk op deze vrijdagavond. We luisteren naar gesprekken en accenten en denken dat er veel locals zitten.

Staartje

Volledig scherm
Van Dilst is chefkok én gastheer. © Marieke Mandemaker

Het afluisteren neemt een bijzondere wending als we de uitroep horen van een stelletje achter ons. ,,Kijk, chef komt weer onder de tafel liggen.’’ We proberen discreet te gluren en zien dan een wapperend staartje. Het blijkt niet te gaan om chef, maar Sjef: een vriendelijke spaniël. Tafeldame knuffelt gezellig met Sjef, zij vindt dit ultiem huiselijk. Als allergiepatiënt vind ik het minder prettig. Toch heb ik er geen last van. Misschien omdat de receptoren in mijn neus nog druk bezig zijn met de rookgeur. Van het haardvuur middenin de zaak, dat ik dan wel weer huiselijk en gezellig vind. In het smidsevuur gloeit houtskool en daar worden lekkere dingen op gegaard, zoals hele makreeltjes. ,,Deze kleren kun je vanavond niet meer aan’’, grapt gastvrouw Jos van Leeuwen. Ach, we geven graag een outfit op voor een goed maal.

Aan de kwaliteit van het brood kun je afleiden hoe de rest van het maal zal zijn. Op een soundtrack van Louis Armstrong-klassiekers kruimelen we vrolijk de hele tafel onder: superbrood, met een knisperkorst en een zacht binnenste, plus goudgele roomboter. Dat smaakt naar meer. En kiezen was zo gedaan, van de kleine kaart: drie voorgerechten, drie maal vis, drie maal vlees en één dessert. Een seizoensmenu, dat dagelijks kan wisselen. Voor vegetariërs en veganisten wordt iets speciaals klaargemaakt met wat er in huis is: tofu, bonen, biologische groenten.

Zuurkool

Volledig scherm
© Marieke Mandemaker

Leerling-kok Joris brengt een diep bord met stukjes wild zwijn en schenkt er met zorg bouillon omheen. Dit is echt herfstsoep, diep en hartig. Getrokken van het karkas. Restjes vlees die niet in de soepborden gingen, zijn verwerkt tot bitterballen. Ik neem even een minuutje om te fantaseren hoe die zouden hebben gesmaakt. Mijn tafeldame koos het enige visvoorgerecht: zalm, met zuurkool. Een combinatie die je misschien niet vrijwillig zou kiezen. Maar de smaken verbazen: een dikke moot huisgerookte zalm, sappig en gul. Bovenop een zuurkoolstamppotje met de allerboterigste botersaus. Het is fris, romig en heerlijk bij elkaar, de vette zalm en de kruidige zuurkool. Beide bordjes zijn versierd met scheuten van de erwtenplant, uit eigen kruidentuin.

We krijgen dorst van die weelde aan flessen om ons heen. Eigenaar Evert van Dilst is liquorist en heeft een assortiment van vrijwel elk distillaat. Met 70 verschillende whisk(e)y’s en gin uit Bruinisse, van Meindert Kampen. Wij drinken de fruitige rode huiswijn Nature de Roubié, van twee broers die al decennia lang biologische wijn maken. En daarna nog een Nero d’Avola uit Sicilië: intens, kruidig, met bramen en kersen. Lekker ook bij de shortrib, mijn hoofdgerecht.

Ik ben niet echt een carnivoor, maar gastvrouw Jos wist het me toch te verkopen: de fikse homp vlees valt van het bot af en neigt lichtjes naar draadjesvlees. Mijn tafeldame heeft een halve schol die op de graat gebakken is. Ze heeft een beetje moeite om de vis van de graat te schuiven, hij is ver doorgegaard. Maar de smaken zijn prima en de groenten stelen toch de show: zoete worteltjes, peterseliewortel, spruitjes en paarse aardappel. Vrolijke knaloranje puree van bataat. En we smullen vooral van blaadjes gesmoorde andijvie. Wat een smaak.

Glazen kistje

Het dessert is voor iedereen hetzelfde: chocolademousse met framboos. Op een mooi, grijs bord dat net niet helemaal perfect rond is en daardoor extra charmant oogt. Toefjes chocolademousse liggen om en om met dikke frambozen. Erbij zit een fris en feestelijk schuimzeetje van limoen en wodka. We sluiten af met koffie, waar chocolaatjes en geleitjes in een mooi glazen kistje bij komen.
We moeten wel bekennen dat we na ons bezoek aan Zonnemaire door de McDrive heen zijn gereden. Niet voor eten, want wie wil er lauwe slappe fabriekshamburgers als je net gedineerd heb met liefdevol klaargemaakte streekproducten? We zijn meer dan voldaan, maar hadden wel enorme dorst, van al het kwistig rondgestrooide grove zeezout en van de straffe koffie. Daar zat trouwens wel een glaasje water bij, maar een karaf hadden we ook opgedronken. Ach, met zo'n vriendelijke sfeer en zo’n bescheiden rekening komen we gewoon snel terug. Om veel meer te proeven en te drinken. Maar dan wel met een BOB.

Volledig scherm
© PZC
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement