Vaarwel Lein, we zullen je nooit vergeten

VIDEO/POLLVerslaggever Maurice Steketee liep vijf keer de Kustmarathon, schreef er over in de krant en maakte ook boeken namens de PZC over het evenement. Een persoonlijke herinnering aan Lein Lievense. 

ZOUTELANDE - ,,Ik ga toch niet als een zielig vogeltje nog meedoen. Dan zijn ze de dranghekken al aan het opruimen en dan komt Lein nog eens over de finish. Daar begin ik niet aan.’’

Poll

Lein Lievense verdient een standbeeld

  • Eens (59%)
  • Oneens (41%)
2707 stemmen

Het is augustus 2012, op een terrasje in Zoutelande. Grote pul bier op tafel, een nog grotere glimlach schittert in het glas. Het gaat uiteraard over de Kustmarathon, hoe kan het ook anders.

Och, wat had je zelf graag die Kustmarathon eens willen lopen toen het evenement stond als een huis. Maar je lichaam protesteerde. Versleten kraakbeen in je knie. Je had een nieuwe knie kunnen krijgen, maar daarover was je duidelijk: ‘Je denkt toch nog niet dat ik een nieuwe knie neem om op m’n zestigste nog een beetje achteraan te kunnen joggen.’ Op wilskracht had je jouw marathon vast binnen de 6 uur voltooid, maar je wilde niet op handen en voeten over die eindstreep komen als het publiek al naar huis is en de avond gevallen. Hardlopen ging niet meer, dus ging je maar organiseren. Dat ging je goed af, al liep het soms een beetje uit de hand. Na triatlons en stratenlopen kwam je aanzetten met een marathon over duinen, dijken en strand. Het moest zwaar worden: ‘Hoe zwaerder, hoe beter’. Laat ze het snot maar voor de ogen lopen en helemaal naar de gallemiezen gaan, was je motto.
Zoals in die memorabele editie van 2009 bijvoorbeeld, toen de contactlenzen uit m’n ogen waren gewaaid en ik je bijna niet herkende op dat laatste hoopje zand in Zoutelande. Je ving me op zoals je dat bij iedereen deed, van nummer één tot de nummer laatst bleef je staan in de regen. Allemaal kregen we een ferme handdruk, allemaal een schouderklopje. Wat voelde ik me een winnaar na een heroïsche tocht, net als al die andere uutlopers dat voelden. Kippenvel op je armen, adrenaline tot achter je oren, net als het zand trouwens.

Volledig scherm
Lein Lievense in 2017 © Frank Husslage

Vervloekt

Maar oh wat heb ik je ook regelmatig vervloekt. Als ik het zand weer eens langs m’n benen voelde schuren tijdens een zuidwesterstorm bijvoorbeeld. Of kotsmisselijk naar huis reed na de finish in ‘m’n vijfde’. Maar ook toen ik een week na de Kustmarathon nog steeds zandkorrels aantrof in het doucheputje. Want welke idioot of sadist verzint nou zoiets?, beet ik je regelmatig toe. Die onheilspellende duinen, het maanlandschap van Vrouwenpolder waar het zand continu aan je schoenen zuigt of die ellendige dijk van Westkapelle waar de wind als een elastiek aan je benen trekt. Wie dat verwerkt in een marathon is niet goed snik, zei ik dikwijls tegen je.

Het enige wat mijn tirade teweegbracht was een enorme grijns op je gezicht. Want je had het toch maar mooi voor elkaar. Samen met steun en toeverlaat Lenie en al die andere vrijwilligers die op de achtergrond je veel werk uit handen namen. Je zette Zeeland op de kaart, je kreeg luie Zeeuwen, rokende Zeeuwen, dikke Zeeuwen en - ja - zelfs sporthatende Zeeuwen in beweging.

Zwemmarathon

Je plannen werden in de loop der jaren steeds wilder. ‘Ik zit te denken aan een zwemmarathon’, vertrouwde je me een paar maanden voor de 10e editie toe. ‘Mag ik dat in de krant zetten?’, vroeg ik voorzichtig. ‘Ja, geen probleem.’ Later begreep ik dat Lenie helemaal niet van dat idee af wist, laat staan het comité. Ze moesten het in de krant lezen. Of die keer dat we het hadden over een paardenmarathon, een soort eventing.

De zwemmarathon en eventing kwamen er niet maar de marathon groeide en groeide. En er kwamen boeken over de Kustmarathon, twee documentaires, een hardloopblog, live tv-uitzendingen van Omroep Zeeland, een immens schoenenhart en reuzenrad. Je nodigde de NOS uit om eens een kijkje te komen nemen bij het grootste sportevenement van Zeeland, maar in Hilversum liepen ze er niet warm voor. Maar tijd om daarover te treuren was er niet. Er was immers genoeg werk aan de winkel.

Jouw derde kindje nam je dag en nacht in beslag. Soms had je er wel eens een slapeloze nacht van en transformeerde je kindje in een zeurende huilbaby. Zoals toen die Duitse hardloper rond 18.30 uur kwam vragen wanneer hij met de bus werd teruggebracht naar Burgh-Haamstede, waar hij eerder op de dag was gestart. ‘Dan neem je de streekbus maar hoor, ik ga nu een biertje nemen.’ En weg was je.

Ja, je kon soms bot en eigenwijs zijn, maar wel rechtlijnig; een man een man, een woord een woord. Toen ik een week voor je allerlaatste Kustmarathon een mailtje van je kreeg was je enorm boos.  Hoe je over een aantal zaken dacht, liet niets aan duidelijkheid te wensen over. De letters in kapitalen sprongen van het beeldscherm. Maar een paar dagen later was de storm weer gaan liggen en belde je vanuit het ziekenhuis in Gent op om te benadrukken dat het echt niks persoonlijks was. Je knapte nog wat op en kwam naar de boekuitreiking van het Kustmarathonboek, een eerbetoon aan jou wat honderden atleten zullen koesteren.

Lein, je bent en blijft onlosmakelijk verbonden met de Kustmarathon. We zullen je nooit vergeten.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Zeeuws kampioenschap Ringlopen is school voor de toekomst’
    PREMIUM
    video

    Zeeuws kampioen­schap Ringlopen is school voor de toekomst’

    GRIJPSKERKE - Jasper Brasser hoopt volgend jaar mee te doen aan de wedstrijden van de Zeeuwse Ringrijders Vereniging. De twaalfjarige inwoner van Serooskerke maakt daar misschien wel direct een kans om tussen de betere rijders te eindigen. Want tijdens het Zeeuws kampioenschap Ringlopen liet hij maandag zien dat hij een vaste hand heeft en goed kan steken. ,,Ik heb zes ringen uit acht beurten”, zegt hij als de wedstrijd ruim anderhalf uur bezig is.