Volledig scherm
Clubheld Toon aan 'zijn' bar bij Kloetinge. © Mechteld Jansen

Clubheld Toon Vermeulen: 'Plezier staat centraal'

CLUBHELDKLOETINGE - Tot de C-pupillen voetbalde Toon Vermeulen (54) bij Kloetinge. Hij ruilde destijds zijn voetbalschoenen in voor de wielrenfiets. Jaren later keerde hij terug bij de plaatselijke vereniging, toen zoon Tim voor de balsport koos. Direct zette Vermeulen zich in als vrijwilliger. ,,Iedereen zou dat moeten doen."

Het woord 'spijt' staat niet in het woordenboek van Toon Vermeulen. Op z'n veertiende stopte hij met voetballen. Vermeulen koos voor wielrennen. ,,Als je iets goed wil doen, moet je kiezen." Tot zijn 35ste kon hij - zoals hij zelf zegt - mee in het peloton. ,,Ik had geen zijwieltjes nodig", lacht de inwoner van Kloetinge. ,,Af en toe koerste ik om de prijsjes."

Achteraf constateert Vermeulen dat zijn hart eigenlijk meer bij voetbal ligt. Zoon Tim zette ongeveer achttien jaar geleden zijn eerste stapjes op de grasvelden van Kloetinge. Sindsdien is de oud-wielrenner steevast op het Wesselopark te vinden. Hij en zijn vrouw Erica beheren al enkele jaren de kantine. Ook zoon Tim en dochter Bo dragen geregeld hun steentje bij.

Trainen

De vrijwilligersactiviteiten van Vermeulen begonnen met de verkoop van koffie en worst rondom duels van het eerste elftal. Ook gaf hij training aan zijn zoon. ,,Pas toen ze niemand konden vinden, zei ik 'ja'. Het is lastig om je zoon of dochter te trainen. Zowel voor ouder als kind. Je mag je zoon niet voortrekken en niet achterstellen."

Door de jaren heen bekleedde Vermeulen verschillende taken als vrijwilliger. Het is geen uitzondering dat hij op zaterdag van 7.15 tot 22.00 uur rondloopt op het sportpark. Ook doordeweeks is hij dagelijks op de club te vinden. Zijn taken variëren van het openen en sluiten van de velden en kleedkamers tot biertjes tappen, wedstrijden fluiten en vlaggen, de velden sproeien in de zomermaanden en schoonmaken.

Losse veters

Het meest geniet hij van de jonge kinderen 's morgens vroeg. ,,Zij houden echt van het spelletje. Niemand gaat het veld in met de gedachte: ik ga iemand onderuit trappen. Het is geweldig om enkel te hoeven fluiten bij losse veters."

De kantinebeheerder ziet zichzelf als één van de gezichten van de club. ,,Je dient altijd netjes te zijn naar tegenstanders toe." Plezier staat bij Vermeulen centraal. ,,Ik vraag nooit aan iemand: 'Wat hebben jullie gedaan?'. Ik zeg altijd: 'Heb je lekker gevoetbald?'.''

Door de jaren heen ging Vermeulen steeds meer van de voetbalclub houden. ,,Ondanks dat de vereniging erg groot is, voelt het toch als een 'clubje'. Na elk seizoen twijfel ik om door te gaan in de kantine. Door vermoeidheid spelen kleine irritaties op. Maar na drie weken Frankrijk is dat gevoel alweer verdwenen. Dan mis ik het 'houten kotje' en vooral de mensen weer."

Lees alle verhalen over de Clubhelden van 2017 hier.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement