Jan Vantoortelboom
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom © Camile Schelstraete

Traditie - dat is groepsdruk door de doden

column Jan VantoortelboomMensen die me een beetje kennen weten dat ik het niet zo op jagers heb. In van die matgroene, aftandse Volkswagenbusjes rijden ze traag en spiedend langs de akkers, jachtgeweren en honden tussen de belaarsde benen. Af en toe zit er een vrouw bij die ook van bloed houdt. Wellicht doen ze goed werk, die bejaarde jagers, want oud lijken ze meestal, en houden ze het wildbestand in evenwicht in een complex systeem. Maar het is de puberale gretigheid waarmee ze de trekker overhalen die me stoort, de diep weggestoken bloeddorst die op najaarsdagen met wettelijke goedkeuring de kop opsteekt. Alle hagel los, dan weer naar huis.

  1. Zaterdagavond (deel 2)
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Zaterdag­avond (deel 2)

    Voor wie de column vorige week miste, een korte samenvatting: schemering valt, hond gromt, hond slaat aan, man kruipt uit het water met grote afstandsbediening, man is op afstand bestuurbare boot kwijtgeraakt in dat water, man is ontroostbaar, man loopt achter voorbijrijdende auto aan in de hoop dat de bestuurder hem beter kan helpen dan dat ik dat kon. Daar hield voor mij het verhaal op, maar het ging nog verder, zo hoorde ik later.
  2. Dierenliefde
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Dierenlief­de

    Wie huisdieren neemt, is eigenlijk gek. In een poging om je leven “compleet” te maken, is er een “gezelschapsdier” nodig. Een wel erg rooskleurig beeld, als je het mij vraagt. Want naast de veelbesproken vriendschap, is het vooral zorgen, gedoe en overal haar. Geen weldenkend mens zou hier eigenlijk voor kiezen. Een soort permanente staat van ouderschap voor een baby is het. Of in dit geval: meerdere baby’s. Ieder extra dier , betekent meer zorgen en gedoe. Ik heb drie katten en een hond: boel gedoe.
  1. Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten
    PREMIUM

    Het jaar loopt ten einde. We spitten, we wachten

    Het grote wachten is begonnen. Bomen op de binnendijken zijn half, bijna heel van hun blad ontdaan. Beneden op de akkers brommen bietenrooiers van einder naar einder en laten verpulverd groen achter. De aardappelvelden bieden met het afgestorven loof al een doodse aanblik. Mais wordt met veel kabaal van het land gereden. Eindelijk, afgelopen maand is het grondwater weer enigszins op peil gekomen. Borden met ‘slik’ en 'modder’ geven aan waar je je op glad ijs begeeft.
  2. Er zijn weer zwarte zwanen in aantocht
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Er zijn weer zwarte zwanen in aantocht

    ,,Óók ik hoor vaak dat Rutte het nog zo slecht niet doet", bekende GroenLinkser Jesse Klaver tijdens de hoogmis van politieke junkies, de Algemene Politieke Beschouwingen. Wie donderdag het surrealistische schouwspel volgde, begreep waarom het leiderschap van ‘hi, zeg maar Mark’ brede waardering oogst. Ingetogen en bijna Merkeliaans geduldig, zelfs bij de tenenkrommende aanvallen van Wilders, probeert hij Nederland door ,,de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog” te loodsen. Zonder machtsmisbruik, zonder dictatoriale, digitale noodgrepen.

Columns