Elodie Kint.
Volledig scherm
PREMIUM
Elodie Kint. © Boaz Timmermans/Fos Fotografie

Nieuwe columniste Elodie Kint: ‘Ik wil iets losmaken bij mensen’

Journaliste Elodie Kint (27) reist het liefst de wereld over, met de laptop in haar koffer. Maar haar thuis, dat blijft Hulst. Vanaf deze week geeft Elodie als nieuwe columnist PZC-lezers een kijkje in haar leven. ,,Ik voel me ambassadeur van Zeeland.”

  1. En anders kan Sigrid Kaag altijd nog Jacques Suurmond bellen
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    En anders kan Sigrid Kaag altijd nog Jacques Suurmond bellen

    Ik werkte een jaar of vier bij de krant toen ik door mijn chef naar de begrotingsraad van de gemeente Vlissingen werd gestuurd. Ik verstijfde. In mijn prille loopbaan had ik van alles gedaan: rienkriej-reportages, interviews met jubilerende echtparen, wethouders aan de tand gevoeld over gevaarlijke kruispunten, de plaatselijke PvdA ondersteboven gekeerd; het lukte allemaal, maar financiële stukken liet ik steevast aan me voorbij gaan. En dan moest ik, die op het vwo economie inruilde voor Latijn en een gat in de lucht sprong met een 2,8 voor wiskunde (A, natuurlijk) omdat ik zo nét een vijf haalde en ternauwernood mijn diploma binnen had, naar de begrotingsraad en het nog uitleggen aan onze lezers ook? Meester Pijs zou zich de ballen uit zijn broek lachen.
  2. Hopelijk gaat Slob’s opvolger wél met ‘elan’ aan de slag
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Hopelijk gaat Slob’s opvolger wél met ‘elan’ aan de slag

    Er moet voor alle scholen een ‘Deltaplan Schone Lucht’ komen, zei een hoogleraar in Nieuwsuur. ‘Dat is een kwestie van nationaal belang, voor alle kinderen’. En natuurlijk voor leraren, ouders en grootouders die met een mengeling van opluchting en onrust de heropening van de basisscholen tegemoet zien. Tegelijkertijd braken mijn klompen. Het is gênant dat het nieuws mij ontgaan was, maar het is niet minder gênant dat de luchtkwaliteit in een derde van alle Nederlandse basis - en middelbare scholen nog steeds niet deugt.
  3. Niks zo erg als papiertjes prikken in een villadorp
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Niks zo erg als papiertjes prikken in een villadorp

    Ooit was ik pikkelateur. Dat is iemand die met een prikstok in parken en plantsoenen jaagt op rondslingerende fritesbakjes, kauwgumpapiertjes, chipszakken, sigarettenpeuken en ander vullis; geen functie die je met hoofdletters in je cv vermeldt. Ik zal een jaar of zestien zijn geweest, toen ik met zo’n prikker de lanen en dreven van het deftige Bloemendaal schoonhield, terwijl mijn leeftijdgenoten op hun Puch (de jongens) en Mobylettes (de meiden) vrolijk naar het strand bromden, waar ze zich klem zopen en Sunny Afternoon uit hun transistorradiootjes klonk.
  1. Online-bagger is duizend maal giftiger dan PFAS in de Westerschelde
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Online-bag­ger is duizend maal giftiger dan PFAS in de Wester­schel­de

    Op hoop van geboosterde zegen verlaten we het kerkgebouw in Vlissingen waar de GGD Zeeland vooruit kijkt naar omikron en daarom omziet naar ons. De sfeer is ondanks zwartgallige virologische voorspellingen ontspannen. Het tempo van heel opmerkelijk maar één prikker ligt hoog. Een wijze commentator constateerde deze week dat in de GGD-prikstraten de stille meerderheid in Nederland het anti-vaxers-rumoer op indrukkende wijze overstemt. Hoezo tweedeling. Dat beeld klopt in Vlissingen en wordt een paar uur later bevestigd in het Rotterdamse Erasmus MC. In de hoofdstraat van deze stad in de stad is een omvangrijke vaccinatiehoek ingericht. Wie bang is, kan een virtual reality-bril opzetten om een afleidend reisje naar een zonnig oord te maken, terwijl de prik wordt gezet.
  2. Vooral besneeuwde landschapjes sieren onze bijzettafel
    PREMIUM
    column jan van damme

    Vooral besneeuwde landschap­jes sieren onze bijzetta­fel

    Bof ik even. Niemand die mijn handschrift kan lezen. Ze zeggen wel eens dat dokters over een onleesbaar handschrift beschikken, nou, dan hebben ze het mijne nog nooit gezien. Dat begon al op de lagere school, toen ik met een kroontjespen mijn eerste woordjes moest schrijven. Een zooitje was het. Schots en scheef dansten de letters door mijn schriftje. Hoe ik mijn best ook deed – puntje van de tong uit mijn mond geperst - voor schoonschrijven haalde ik nooit een voldoende.

Columns