Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom © Camile Schelstraete

Mijn haantje is te perfect

column Jan VantoortelboomDe schoonheid van een dier ontroert me, of het nu de zwartfluwelen wintervacht is van een mol, het imposante gewei van een edelhert of de kracht van een haaienkaak. Ze zijn door een lange evolutie tot in de perfectie ontwikkeld en daar heb ik alleen maar bewondering en respect voor. Ook mijn haantje ontroert me: zijn parmantige tred, de lellen die dieprood en vol zijn, de stand van zijn sikkelveren, uitwaaierend in de wind en zijn onbuigzame sporen. 

Ik kreeg hem in de lente en voedde hem zelf op, mijn haantje. Wel drie keer per dag bracht ik hem kuikengraan en brood met water. Hij smulde vooral van kaasrandjes en ham. Ik betuttelde en liefkoosde hem en zette het diertje, nog vol in het dons, op de schoot van mijn kinderen. Ik nam foto’s en kreeg er een brok in de keel van.

  1. Zo uitgerekt zag ik mijzelf zelden
    PREMIUM
    COLUMN JAN VAN DAMME

    Zo uitgerekt zag ik mijzelf zelden

    Boven me was het voor het eerst in dagen strak blauw. In het verre oosten lag een wolkenband die voorlopig van geen wijken wist. De opkomende zon zat er om een uur of acht ‘s morgens nog achter verscholen. Tot ik op het Brigdamse padje mijn dagelijkse uitje eindig verklaarde en met onze viervoeter op huis aan stevende. Zonnestralen piepten over de wolkenband heen en opeens liep ik achter mijn eigen schaduw aan. Een donker silhouet van zo'n drie meter lang. Zo uitgerekt zag ik mezelf zelden.
  2. Mo verdient het om bovenaan op een lijstje te staan
    PREMIUM
    COLUMN BARRY VAN DER HOOFT

    Mo verdient het om bovenaan op een lijstje te staan

    Een oud-spits, inmiddels de vijftig gepasseerd, vertelde me laatst dat hij eigenlijk nog wel een keer zijn voetbalschoenen aan zou willen trekken. Inschrijven bij een club, even meetrainen, invallen bij het eerste en dan uiteraard scoren. Niet zozeer vanwege het euforische gevoel dat automatisch bij zo’n treffer naar boven komt, maar eigenlijk vooral om nog iets te kunnen stijgen op het fraaie lijstje van ‘oudste doelpuntenmakers’ in Zeeland.
  1. In een vitrinekast liggen de herinneringen van de schrijver
    PREMIUM
    column Jan Vantoortelboom

    In een vitrine­kast liggen de herinnerin­gen van de schrijver

    Er wordt wel eens beweerd dat schrijvers visionaire kwaliteiten hebben en kunnen inschatten waar in de toekomst kansen of problemen opduiken. Ik denk onmiddellijk aan de Engelse schrijvers Aldous Huxley en George Orwell die in hun respectievelijk dystopische toekomstromans Brave New World (1932) en 1984 (1949) een angstaanjagende maatschappelijke realiteit beschrijven die veel lijkt op de hedendaagse werkelijkheid.
  2. Situatie normaal: alles verkloot
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Situatie normaal: alles verkloot

    ,,Situatie normaal: alles verkloot’’ is de vertaling van het Engelse letterwoord snafu: situation normal: all fucked up. Deze Amerikaanse mariniersuitdrukking voor aanhoudend geblunder zoemde door mijn hoofd tijdens het bloedeloze toneelstukje in de Tweede Kamer gisteren. Ruim voor de lunch werd de geregisseerde uitkomst van dat mariniersdebat duidelijk. Restte na de plaspauze alleen een knievalletje van de emotieloze staatssecretaris en de ‘bedrogen en belogen Zeeuwen’ konden de bussen weer in. Met lege handen en vage beloften.

Columns