1. We hebben de loodgieter ‘s nachts stiekem begraven
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    We hebben de loodgieter ‘s nachts stiekem begraven

    Soms, heel soms, neemt mijn zwarte kat een spitsmuis mee naar binnen. Levend, maar enigszins gehavend. Eenmaal los uit de greep van de kat, vlucht het muisje onder de kast of achter het bed of ergens op een van de oneindig veel andere stoffige vierkante centimeters waar zowel de honden als de katten niet kunnen komen. Daar gaat het dan ongegeneerd lopen sterven. De geur is niet te harden en álles moet op zijn kop. En álles is veel hier. Als ik dan eindelijk het lijk gevonden heb, denk ik: ik moet echt kleiner gaan wonen. Maar niet té klein: er moet wel plaats zijn voor de twee herders, het clubje katten en ach, soms een spitsmuisje.
  2. Zonder contrast zouden we gek worden
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Zonder contrast zouden we gek worden

    Ik hou van blauw. Van die lange, oneindige lentelucht waarin ik kan blijven kijken en wegdromen en de gedachten onwillekeurig terug gaan naar vervlogen lentes en zomers, van de blauwe schittering van de Middellandse Zee, het blauw dat ik zojuist zag blinken boven de bek van een eend die stil naast me in de diepe sloot op het water dreef, van de blauwe schittering van het dak van een schuur, van het diepe donkere blauw van een plek op het lichaam die herinnert aan verdwenen pijn. Blauw is zacht, blauw is rust, blauw is ruim.
  3. Mannen sta op!
    PREMIUM
    Column Maikel Harte

    Mannen sta op!

    Tijdens zo’n pandemie leer je nog eens wat. Nu er bij de vaccins van AstraZeneca en misschien ook bij die van Janssen een verhoogd risico is op trombose, worden er vergelijkingen gemaakt met andere risico’s op trombose. Zo heb ik nooit geweten dat je door in een vliegtuig te zitten trombose kon krijgen en wist ik evenmin dat je door het slikken van de anticonceptiepil trombose op kon lopen. Nu hoeft mijn vrouw die niet meer te slikken, maar ik heb dochters die waarschijnlijk ook ooit het vrijerspad opgaan (ik hoop vanaf hun dertigste) en dan zal de pil wel aan de orde gaan komen.
  4. ‘Stop met de Molukkers in een slachtofferrol te duwen’
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    ‘Stop met de Molukkers in een slachtof­fer­rol te duwen’

    De eerste keer dat ik pisang goreng at, was in Woonoord Koudekerke ofwel een Ambonezen-kamp. Mijn vader, geboren op Sumatra als planterszoon, ging daar buurten vanuit ons vakantiepension. Als Maleis sprekende totok werd hij warm ontvangen. Van de oorlogstrauma’s en boosheid van de Molukse KNIL-militairen en hun families over de ijskoude ontvangst en de vernederingen was niets te merken. Er was die dag een gezellig feest aan de gang.
  1. Ze rijden zo de vouwen uit je broek
    PREMIUM
    column jan van damme

    Ze rijden zo de vouwen uit je broek

    Ja, driewerf ja knikte ik gisteren bij het lezen van de ingezonden brief. Er wordt inderdaad veel te hard gereden op de doorgaande weg in Sint Laurens. Verkeersborden, matrixborden, afwisseling van asfalt en klinkers, het is allemaal verspilde moeite. Ook de sinds de herinrichting veranderde voorrangsregel wil niet landen. Binnen de bebouwde kom gaat rechts voor. Maar pas op als je vanaf rechts de weg opdraait, je loopt het gevaar midscheeps te worden geramd.
  2. Het zou zo de setting van een detective kunnen zijn
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Het zou zo de setting van een detective kunnen zijn

    Het Nederlandse voorjaar is in volle gang. Sneeuw, hagel, regen, woeste wind en af en toe een zonnetje. Het zonnetje schijnt helaas vaak wanneer ik binnen aan het werk ben. Het verlangen om buiten de zon op je gezicht te voelen is groot. Niet alleen bij mij, omdat de meesten van ons op dit moment toch min of meer een kluizenaarsbestaan leiden. Dat is ook zichtbaar als het weer dan een enkele keer mooier is. De parken in de steden veranderen dan in speeltuinen voor volwassenen en bieden tevens ruimte voor luide ontevredenheid.
  1. Ik stak de loftrompet en ze bloeide open voor mijn ogen
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Ik stak de loftrompet en ze bloeide open voor mijn ogen

    Van de week ging ik weer eens mijn erf af om een reis te maken naar Het Groene Woud, een leslocatie van de Hogeschool Zeeland in Middelburg. Een erg mooie naam, vind ik dat, temeer omdat er een paar bomen in de buurt staan. Op de reis ernaartoe zag ik uit het niets twee gigantische zuilen van zonnestralen het aardoppervlak bereiken, net als de benen van een driehoek waarvan het snijpunt verholen lag in een dik wolkenpak. Maar tussen die benen, precies in het midden, lag een boerderij. De symboliek ervan deed me mijmeren over het leven in die boerderij: tussen licht en geluk in?
  2. Alsof het ‘onvoorstelbare, onvoorspelbare’ nooit meer kan gebeuren
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Alsof het ‘onvoor­stel­ba­re, onvoorspel­ba­re’ nooit meer kan gebeuren

    Tristan haatte God omdat ‘Hij’ de mensen laat lijden. De gevoelig ogende jongen schoot daarom tien jaar geleden zes van ‘Zijn Schepselen’ en daarna zichzelf dood. Alphen aan den Rijn werd op die stralende dag in 2011 Columbine aan den Rijn. Het ‘onvoorstelbare, onvoorspelbare’ laat zich nooit helemaal verklaren, verzuchtte Willem Kolkman, de nauw bij Tristans familie betrokken familierechercheur, in Op1. Maar in de knappe, ijzingwekkende reconstructie van het leven van ‘een jongen die boos was op God en de wereld’ komen de AD-journalisten Carla van der Wal en Marco Gerling toch heel dichtbij.
  1. De popiejopies van het schoolplein willen liever niet dat de juf erachter komt als ze dingen fout doen
    PREMIUM
    Column Maikel Harte

    De popiejo­pies van het school­plein willen liever niet dat de juf erachter komt als ze dingen fout doen

    Als ik dat politieke schouwspel in Den Haag aanschouw, is het net of ik naar een schoolplein met spelende kinderen zit te kijken. Je hebt Mark, die was jarenlang de populairste jongen van de klas, hij mocht altijd als eerste kiezen met wie hij wilde spelen. Je hebt Wopke, die eigenlijk niet zo populair is, maar wel heel graag bij Mark wilde horen. Sigrid, het kakmeisje dat zegt het voor iedereen op te willen nemen, hoort sinds kort bij de popiejopies. Lillian en Jesse hoorden vroeger ook bij de populaire kids, maar hun clubjes zijn niet meer zo in.
  2. Laten we Cody Gakpo niet te veel hypen
    PREMIUM
    COLUMN BARRY VAN DER HOOFT

    Laten we Cody Gakpo niet te veel hypen

    Wat hebben Davy Klaassen, Karim Rekik, Jean-Paul Boëtius en Quincy Promes gemeen? Het antwoord: ze debuteerden allemaal op dezelfde avond in Oranje, op 5 maart 2014 in Saint-Denis. Het Nederlands elftal, onder leiding van Louis van Gaal, had daar niets te vertellen tegen Frankrijk. Het werd 2-0 voor De Haantjes en de bondscoach koos mede naar aanleiding van dat duel voor het 5-3-2-systeem, dat op het WK in Brazilië een uitkomst bleek.
  1. Ik voel me een beetje als de fazant als het gaat om corona
    PREMIUM

    Ik voel me een beetje als de fazant als het gaat om corona

    We hebben sinds kort een nieuwe bewoner. Hij is enigszins wild en jaagt de katten angst aan. Als ze hem zien, maken ze zich uit de voeten. De gast is een beetje een dommerik, luidruchtig en opzichtig gekleed. Persoonlijk houd ik wel van dat opzichtige, maar ik ben dan ook geboren in de jaren zestig, waarin psychedelische kleuren overal je netvlies bereikten. Het is een fazantenhaan, die waarschijnlijk op zoek is naar een vrouwtje.
  2. ‘Klein gatje, nie diep’ zei de Spaanse tandarts
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    ‘Klein gatje, nie diep’ zei de Spaanse tandarts

    Tandartsen zijn de schrik van menig kind. Ik was er ook zo een. Dat had alles te maken met een tegen zijn pensioen aanhikkend heerschap met een indrukwekkende haardos uit zijn oren en een bril die zijn ogen twee keer zo groot deed lijken. Op een mooie zaterdagmorgen ging hij eens een tand trekken, overschatte zijn trekkracht schromelijk, kreeg die kies er dus niet goed uit, begon te wrikken, en ik die lag te kronkelen en hij die met zijn tang langs het glazuur schraapte omdat hij de grip verloor (dat geluid vergeet ik nooit meer) en ik die hem dan weer spastisch een knietje in zijn kruis gaf. Met andere woorden: het was er niet gezellig; het was een moderne martelkamer.
  3. Ik zat met mijn kinderen te kijken, maar ik heb weg gezapt
    PREMIUM
    column maikel harte

    Ik zat met mijn kinderen te kijken, maar ik heb weg gezapt

    Moet je altijd alles op televisie uitzenden of moet je soms mensen tegen zichzelf in bescherming nemen en opnames juist niet gebruiken? Ik heb het idee dat deze vraag te weinig gesteld wordt. In mijn jeugd had je Jerry Springer op televisie: een Amerikaanse talkshow waarin voor publiek en camera ruzies werden uitgesproken. Nou ja uitgesproken: het werden vaak ordinaire scheldpartijen met hier en daar een handgemeen. Ik had toen altijd het idee dat zoiets alleen in Amerika kon gebeuren, maar inmiddels weet ik beter.
  1. Zijn het geen zeldzame padden die de bouw vertragen, dan zijn het omwonenden
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Zijn het geen zeldzame padden die de bouw vertragen, dan zijn het omwonenden

    ‘NEE. Tegen bebouwing’, schetteren de tientallen affiches die de bewoners van de Vlissingse wijk Lammerenburg achter de ramen van hun keurige huizen hebben geplakt. Op een avontuurlijk tripje naar de Gamma stuit je zo waar op een volksoproer in een buurt met onder architectuur gebouwde stadsvilla’s. Mikpunt van het burgerprotest blijkt het plan te zijn om op een lege akker vlakbij een van de grootste complexen voor arbeidsmigranten in Nederland te bouwen. En dat voornemen is weer een onderdeel van het plan om de circa 1000 van de 2000 Oost- en Zuid-Europeaanse arbeidsmigranten in de opverende havenstad eindelijk een keer fatsoenlijk te huisvesten. Hoezo is Zeeland een schrale nieuwsakker?
  2. Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren
    PREMIUM
    COLUMN JAN VAN DAMME

    Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren

    Het was en is mijn vaste loopje. ’s Avonds om een uur of 10, 11 even snel naar buiten omdat huisgenoot Dibbe zo nodig nog eens moet. Zonder er erg in te hebben stapte ik elke keer in een kooi van omgevingsgeluiden. Vliegtuigen hoog boven mijn hoofd brommend op weg naar zonniger oorden, in de verte op de rondweg opschakelende vrachtwagens met containers uit de haven van Rotterdam, op mijn Noordweg late feestgangers en familiebezoekers.
  3. De waanzin op afstand houden
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    De waanzin op afstand houden

    Kappen, nu! Dat denk ik, als ik weer wat hoor over het platteland, de regio, over een krimpgebied. Waar ik enige weken geleden nog genegeerd werd door flyerende BBB-ers, hoor ik nu dat ene Caroline mij opeens vertegenwoordigt in Den Haag. Wie maakte haar burgemeester van De Regio, toen ik even niet oplette? Als haar wijze van arriveren op het Binnenhof een metafoor is voor de komende jaren, houd ik mijn hart vast. De besturing aan een ander overlaten, de deur niet open kunnen krijgen en ondertussen een boel spektakel maken.
  1. Hoe emir Tamim bin Hamad al-Thani het grootste sportevenement ter wereld kocht, is onthutsend
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Hoe emir Tamim bin Hamad al-Thani het grootste sportevene­ment ter wereld kocht, is onthutsend

    Als Freek - ‘Bloed aan de paal’ - de Jonge je vanaf de cover van Voetbal International met priemende ogen aanstaart dan weet je meteen dat er rumoer over een potje voetbal in een of ander onfris land op tilt is. WK Argentinië 1978 revisited , dacht ik gelijk toen ik VI uit het schap plukte om alles te lezen over Oranje dat vandaag wordt geselecteerd door coach Frank de Boer en Fifa Worldcup Qatar 2022. Een WK dat plaatsvindt op een van de heetste plekken op aarde in acht schitterende, luchtgekoelde stadions die met al even luchtgekoelde metro’s zijn verbonden met luchtgekoelde hotels. Sciencefiction in de woestijn.