Volledig scherm
De bewuste brief met chocolade. © RV - PeopleImages

Guy (65) deelt op laatste werkdag chocolaatjes en afscheidsbrief uit aan fietsende pendelaars: “Nooit gedacht dat er zoveel respons zou komen”

Een hartverwarmend verhaal uit het Brugse: op het fietspad tussen Zedelgem en Assebroek hield een man de voorbije dagen voorbijgangers tegen... om hen te bedanken met een brief en twee chocolaatjes. De man, Guy Callens (65) uit Assebroek, doet dat omdat hij met pensioen gaat en veel minder op die plaats zal passeren.  “Zo weten ze dat alles goed met mij gaat en ik wilde hen ook met een chocolaatje bedanken voor de fijne jaren. Door hen vond ik het fietsen bijna net zo prettig als het werken zelf”, reageert hij.

Sinds 1983 fietste Guy Callens met zijn ligfiets tussen Assebroek en CNH in Zedelgem. Vandaag woensdag deed hij dat met de wagen, maar niet zonder alle fietsers te bedanken, met een briefje en twee chocolaatjes. Het traject is een kleine 13 kilometer lang en ondertussen kregen al heel wat mensen de brief.  Ook op onze redactie stroomden de reacties binnen. “Staat daar een man te zwaaien met een envelop. Ik stop beleefd en berg de envelop op in mijn binnenzak”, schrijft één van de gelukkigen op sociale media. “Waarschijnlijk wil die man ergens tegen protesteren ofzo... zonder veel na te denken fiets ik verder naar mijn werk waar ik de envelop open maak. Twee mercitjes (chocolade, red.), en een hartverwarmende brief die me deugd doet in deze kille tijden.” 

Quote

Een klein knikje. Meer is niet nodig, en dat maakt zo’n pendel­tocht met de fiets veel prettiger

Guy Callens

Briefschrijver Guy schrijft zijn gevoel poëtisch neer.  “Wekenlang, maandenlang, jarenlang en voor sommigen zelfs decennialang hebben onze wegen elkaar gekruist”, staat te lezen in de brief. “’s Morgens of ’s avonds na het werk. Ook al kenden we mekaar niet, we zijn mekaar beginnen groeten. Het begon me snel op te vallen dat ik altijd dezelfde mensen kruiste. Ik vond dat tof en groette iedereen. Heel simpel: gewoon m’n hand opsteken of eens een goedemorgen of een goede avond. Er waren er die vrolijk glimlachten en ook mij begonnen te groeten. Er waren er die eerst niks zegden, maar nadat ik bleef volhouden, mij toch ook begonnen terug te groeten en op den duur al van ver begonnen te zwaaien. Er waren er ook die nooit enige reactie hebben gegeven, maar ook die mensen ben ik altijd blijven groeten.”

Handvol seconden

“Na een kleine veertig jaar zijn dat natuurlijk heel wat mensen. Niemand van hen heb ik echt persoonlijk leren kennen: als je elkaar kruist is dat een handvol seconden. Maar toch lijkt het alsof ik die pendelaars toch wel ken. Het gebeurde dat ik jarenlang een blonde man of een een vriendelijke vrouw had gegroet en dan opeens niet meer zag. Mensen verhuizen natuurlijk wel eens, of ze verliezen hun werk. Of ze worden ziek of gaan met pensioen. Maar ik vond dat altijd spijtig wanneer ik iemand niet meer zag en dan zat ik daar wel een paar weken aan te peinzen. Daarom had ik me voorgenomen om op mijn laatste werkdag mijn collega-fietspendelaars toch te laten weten dat ik voortaan het traject Assebroek-Zedelgem ’s morgens en ’s avonds niet meer zal fietsen. Zo weten ze dat alles goed met mij gaat en ik wilde hen ook met een chocolaatje bedanken voor de fijne jaren. Door hen vond ik het fietsen bijna net zo prettig als het werken zelf.”

Eindigen doet hij met een wens. “Het grootste plezier dat pendelfietsers mij kunnen doen is: voortaan elke mens even groeten die ze tegenkomen op het fietspad. Een klein knikje, meer is niet nodig en dat maakt zo’n tocht voor iedereen véél prettiger.”

Als we hem opbellen op zijn werk in Zedelgem is Guy nogal overdonderd. “Ik wou eigenlijk gewoon mijn collega-pendelaars bedanken”, zegt hij. “Ik had nooit gedacht dat hier zoveel respons op ging komen.”

Betere fietspaden

Guy heeft ook goed nieuws. “De fietspaden zijn veel beter dan vroeger. In de jaren tachtig lag er nog veel glas op fietspaden omdat er zelden goed werd opgeruimd na een aanrijding, maar dat is allemaal veel beter. De laatste jaren heb ik zelden nog lek gereden. Ik ga het wel missen. Twee ligfietsen heb ik de voorbije 36 jaar versleten, maar ik ga natuurlijk blijven fietsen. Af en toe zal ik nog weleens naar m’n vroegere werk rijden, maar dat zal niet meer ’s morgens vroeg zijn. 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Brugse politie zet meer mensen in om cybercriminaliteit aan te pakken

    Brugse politie zet meer mensen in om cybercrimi­na­li­teit aan te pakken

    De Computer Crime Unit van de Brugse politie wordt de komende jaren uitgebreid tot vijf medewerkers. Aanleiding is het stijgend aantal aangiftes van informaticacriminaliteit. “Intern komen er ook bijkomende opleidingen en de nodige specialisaties zodat we dat fenomeen beter kunnen opvangen”, zegt korpschef Dirk Van Nuffel. Ook de aanpak van inbraken, uitgaansoverlast en drugs blijven de komende jaren een prioriteit.