Volledig scherm
Alain in de tuin van z’n ouderlijke woning. © Benny Proot

‘Bomenvriend’ weigert ouderlijk huis te verkopen, na dwangsommen van meer dan 300.000 euro: “Niet in staat om op straat te leven”

Een jarenlange burenruzie in de Vondelstraat in Assebroek heeft vrijdagvoormiddag een zoveelste episode in de Brugse rechtbank beleefd. Hoofdrolspeler Alain De Coessemaeker (52) vecht de beslissing aan van de arbeidsrechtbank, die hem eind vorig jaar dwong zijn ouderlijke woning te verkopen. Met de opbrengst zou de bomenvriend de torenhoge dwangsommen kunnen betalen die zijn buren eisen.

De procedureslag van Alain De Coessemaeker tegen zijn buren duurt nu al meer dan vijf jaar. Alles draait om vier esdoorns, vier kerselaars, een wilg en een pruimelaar in de tuin van de ouderlijke woning van Alain. De enorme bomen stonden te dicht bij de aanpalende huizen en blokkeerden de zon in de tuin van zijn buren. Als bomenvriend weigerde Alain de bomen te kappen. “Dat zou hetzelfde zijn als een moord plegen”, vertelde hij daarover. In december 2014 en januari 2015 liet de man dus een speciale firma komen om esdoorns, de wilg en de pruimelaar te verplanten. Met wortel en al werden de bomen uit de grond getrokken en met een kraan over het huis getild. Ze werden later in een natuurgebied in Zedelgem opnieuw aangeplant. De vier kerselaars verplantte Alain vorig jaar. 

Quote

Aanvanke­lijk was er sprake van bedragen hoger dan 800.000 euro, al zou dat later bijge­schroefd zijn naar 300.000 euro. Zeker is dat Alain dat bedrag niet op tafel kan leggen. Momenteel heeft de man nog geen 70 euro op z’n rekening staan

De hele operatie gebeurde evenwel té laat. In de loop van 2014 had de rechter Alain al verplicht de bomen te verplaatsen. Elke dag dat hij die beslissing niet zou naleven, zou dat hem 1.000 euro kosten. Jaren later is de discussie rond de dwangsommen nog steeds bezig. Het gaat zelfs zo ver, dat niemand precies weet hoe hoog die nu precies oplopen. Aanvankelijk was er sprake van bedragen hoger dan 800.000 euro, al zou dat later bijgeschroefd zijn naar 300.000 euro. Zeker is dat Alain dat bedrag niet op tafel kan leggen. Momenteel heeft de man nog geen 70 euro op z’n rekening staan. Hij vroeg dan ook een collectieve schuldenregeling aan. Om de dwangsommen te kunnen afbetalen, stelde de schuldbemiddelaar een verkoop voor van de ouderlijke woning van Alain. De arbeidsrechtbank goot die verkoop in december vorig jaar in een vonnis. Alain legde zich niet neer bij die beslissing en tekende beroep aan bij het arbeidshof. 

Nooit gereageerd

Vrijdagvoormiddag las hij in de Brugse rechtbank voor een zoveelste keer een emotionele brief voor. “Deze hele zaak is een opeenhoping van misverstanden. Mijn buren wilden nooit communiceren. Ik mag daar toch niet het slachtoffer van zijn? Ik kamp met osteoporose en ben niet meer in staat om de wereld rond te trekken met m’n rugzak en op straat te leven. Ik heb m’n ouderlijke woning dus nodig.” 

Voor de buren van Alain mag de jarenlange procedureslag stoppen. “Wij hebben nooit gewild dat hij z’n huis moest verkopen. Twee jaar geleden deden we Alain zelfs een voorstel om de dwangsommen te herleiden naar 20.000 euro, zodat onze gerechtskosten zouden gedekt worden. Hij heeft er nooit op gereageerd”, vertelt het koppel dat rechts van de man woont. 

Hun oudere buurvrouw die aan de andere kant van het huis woonde, is intussen overleden. De advocate van Alain vroeg het arbeidshof om de dwangsommen - naar analogie met de faillissementswet - uit de collectieve schuldenregeling van haar cliënt te halen, zodat z’n ouderlijke woning niet moet verkocht worden. Het arbeidshof velt daarover op 18 oktober een arrest.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement