1. Melis Stoke kwam van Zierikzee
    PREMIUM

    Melis Stoke kwam van Zierikzee

    Van Arnemuiden tot en met Zwin, maar vooral Zierikzee, heel veel Zierikzee. Alleen heet de stad nooit zo bij Melis Stoke, hij heeft het over Cyrixe, Zerixze en nog een heleboel varianten. Melis Stoke is bijna een fabelfiguur. Zijn naam ontdekte men pas laat op een stuk perkament dat achter een ander boek was ingenaaid. De jaartallen zijn ook ongewis, maar aan het begin van de veertiende eeuw produceerde hij de ‘Rijmkroniek van Holland’, tegelijk een kroniek over het Zeeland van weleer. Over zijn geboorteplaats bestaat eveneens onduidelijkheid, maar vanwege alle vermeldingen gaan de gedachten vooral één kant op.
  2. Verliezers verkiezingen: klimaat en vluchtelingen
    PREMIUM

    Verliezers verkiezin­gen: klimaat en vluchtelin­gen

    Het bruiste, het gonsde, klokken luidden onder meer in Oostkapelle en een krant schreef: ‘Christenen sluiten aan bij het klimaatalarm: De verkiezingen spelen een rol: dit is het moment iets te doen.’ En het ging als een lopend vuur door Nederland, manifestaties werden aangemeld, goedgekeurd en gehouden. In Middelburg keken twee agentes toe bij een ‘wake voor een humaan vluchtelingenbeleid’. Een weerzien van bekenden uit kerkelijke kring.
  1. Boze boeren en de kerk
    PREMIUM

    Boze boeren en de kerk

    Vorige maand zat ik tijdens een busrit van Vlissingen naar Amsterdam naast een akkerbouwer uit Zeeuws-Vlaanderen. Eén enkele reis bleek onvoldoende te zijn om een beeld te krijgen van de problemen waar de agrarische sector in Nederland tegenaan loopt. De vrouw vertelde dat boeren het water tot aan de lippen staat. De woorden stroomden in rap tempo uit haar mond. Ik hoorde over maatregelen die ingevoerd en afgeschaft worden, maar die steevast tot extra kosten en een groeiende papierwinkel leiden. En dat de overheid wispelturig beleid voert en voorbij lijkt te gaan aan de vakkennis van boeren. ‘Dát steekt’, aldus mijn reisgenote. ,,Als je een boer niet meer hoort klagen, dan gaat het echt fout”, vertrouwde ze me toe. Ik ging opgelucht verzitten. Maar een Malieveld vol boze boeren, dat moet imposant zijn.
  2. Cultuuragenda prachtpodium voor religie
    PREMIUM
    Monnikenwerk

    Cultuur­agen­da prachtpodi­um voor religie

    ,,Gelukkig ze gaan erop vooruit”, riep iemand opgelucht door het auditorium bij het Catharijneconvent in Utrecht. Maar een paar rijen verderop klonk er gezucht, betrokken de gezichten en werd die mening beslist niet gedeeld. Ik illustreerde de ontwikkeling van reformatorische cultuur met verhalen van vrouwen. Deze vrouwen sprak ik in 2005 voor hun middelbare schoolexamen, opnieuw na hun studietijd en nu als dertigers.
  1. Over paaseieren en feestdagen gesproken
    PREMIUM
    monnikenwerk

    Over paaseieren en feestdagen gesproken

    Heeft u ’m gelezen? De column van Nynke de Jong in de PZC van 19 april 2019? Ze had het over The Passion, verstopeieren en daaraan gekoppelde angst voor verlies van Nederlandse cultuur en feestdagen. Zij schreef: ,,Tegen die hardnekkige groep die bang is dat onze feestdagen op de tocht staan, zou ik daarom willen zeggen: leer van The Passion. Vind je dat een bepaalde feestdag nogal stiefmoederlijk behandeld wordt? Zorg er dan voor dat je het verhaal van die feestdag spectaculair kunt vertellen.” In dat laatste geef ik haar gelijk.
  2. Een dichtende Zwollenaar aan het Zwin
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Een dichtende Zwollenaar aan het Zwin

    ‘Zwollenaar aan het Zwin’ noemde Rogier de Jong een van de zeven Zeeuwse gedichten die hij mij liet lezen. ‘Naar/ dit land deze zee ben ik/ verhuisd dit is mijn erf dit is/ mijn deel nu dit is mijn thuis’, concludeert hij, tegenwoordig inwoner van Aardenburg, maar hij is dus van ver gekomen. In de oudste poëzie die ik van hem vond, in een aflevering uit 1972 van het literaire tijdschrift ‘Tirade’, was hij nog verder uit de buurt. Het gaat om een cyclus gesitueerd in Tomi, aan de Zwarte Zee, het oord waarheen Ovidius werd verbannen en waar hij tweeduizend jaar geleden stierf. De Jong liet de Romeinse dichter spreken: ‘Een zee zwart als/ inkt wat een/ troosteloos oord.’
  1. Vloeken in de kerk
    PREMIUM
    MONNIKENWERK

    Vloeken in de kerk

    Deze week sprak Piet van Sterkenburg, emeritus hoogleraar lexicologie, bij het Zeeuws Erfgoed over politiek correct taalgebruik. Het aardige is dat taal iets zegt over de identiteit van de gebruikers. Het geeft aan wat zij acceptabel vinden en wat te vermijden, wat ze taboe vinden. Nederland is een land van polderen, waar mensen steggelen en uiteindelijk tot overeenstemming komen. Wanneer politieke partijen met uiteenlopende ideeën samen willen regeren, kunnen de zaken vooraf maar beter niet al te scherp worden gesteld. Politiek correct taalgebruik kwetst daarom anderen niet en verhult wat erg gevoelig ligt. Het past dus bij Nederland.