Volledig scherm
PREMIUM
De kist met daarin de romp van Miranda Zitman, in de kapel van begraafplaats Sint Barbara in Amsterdam © Maarten Brante

Zonder dat iemand het wist, kreeg Miranda Zitman een waardig afscheid

Naar nu blijkt, werd de romp van de 52-jarige Miranda Zitman drie weken geleden begraven op begraafplaats Sint Barbara in Amsterdam. Dertig mensen deden hun best om de toen nog onbekende vrouw een waardig afscheid te geven. Verslaggever Sander van Mersbergen was er bij.

Drie weken geleden keek ik in een kapelletje in Amsterdam naar een kist. Schuin voor me zat mevrouw Jacott, die even daarvoor verteld had waarom ze hier was. ,,Ik wil dat ze weet dat ze niet vergeten wordt.”

Wie ‘ze’ was, dat wisten we toen niet. Of mensen die begraven worden nog dingen weten, was een vraag die ik niet aan mevrouw Jacott durfde te stellen. Zelf twijfelde ik aan het antwoord.

Alle aanwezigen – alles bij elkaar waren het er ongeveer dertig – deden hun best om er een waardig afscheid van te maken, en zich daar ook naar te gedragen. Stil zijn, voorzichtig kuchen, zachtjes over het grindpad lopen. Voor ons uit een kist met een anonieme romp, op weg naar een anoniem graf, niet ver van het spoor.

In de kapel vroeg ik me af of dit nou zin had. Als mensen na hun dood niets meer weten, dacht ik, als ze niets meer zien en niets meer horen, dan is het eigenlijk een toneelstukje waarin we zitten. Dan doen we het voor onszelf, en niet voor de mevrouw in de kist.

Niemand in de kapel had herinneringen aan haar. We moesten het met onze verbeelding doen. Ik stelde me voor dat het een vrouw was die graag naar musea ging, en dat ze dan naar schilderijen keek. Maar naar welke schilderijen? Het gedachtespoor liep dood.

Ik besloot dat ik dit ritueel dan maar moest zien als een teken van beschaving. Een signaal dat ieder mens op deze wereld tijd en aandacht verdient als het leven net is afgelopen. Ook als niemand weet wie dat mens precies is, en juist als aan dat leven een bruut en onvrijwillig einde is gekomen.

Het was misschien een mooie gedachte, maar hij stelde niet gerust. Alles aan deze dag was onaf en onvolledig, hoezeer iedereen ook zijn best deed.

  1. Ethisch dilemma: mag je knutselen aan het dna van baby's?
    PREMIUM

    Ethisch dilemma: mag je knutselen aan het dna van baby's?

    De knapste koppen van Nederland vertellen deze zomer over ontwikkelingen in hun vakgebied in de Zomeruniversiteit. Vandaag deel 2: De nieuwste gentechnologie brengt mogelijkheden in beeld die lang sciencefiction leken. Biomedisch ethicus Guido de Wert beantwoord vragen als: Hoe ver zijn we nog verwijderd van nare ziektes uit te schakelen in ons dna, baby’s met blauwe ogen op bestelling en voortplanting van twee mensen van hetzelfde geslacht?