Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol © Joost Hoving

Van ellende moest het cadeau doormidden, want delen willen mijn kinderen niet

columnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

De afgelopen dagen verbleef ik op IJsland, samen met een vriend. Sinds ik vader van twee kleine kinderen ben, weet ik dat ik nooit uit het buitenland kan terugkeren zonder een kleinigheid voor mijn kroost, al zijn het maar nietszeggende knuffels, bijvoorbeeld uit een dertien-in-een-dozijn-souvenirwinkel.

Het is vooral belangrijk om alles in tweevoud te kopen, want onze dochter annexeert alles wat haar broertje krijgt en inmiddels werkt het andersom op precies dezelfde manier.

In een winkel met harde muziek sloeg ik wat prul in: twee speelgoedwalvissen, shirtjes, koelkastmagneten en één veelkleurige mok, opgedirkt met afbeeldingen van orkaatjes, zeehondjes en papegaaiduikers. Dat laatste was niet zo slim, bedacht ik in het vliegtuig op weg naar huis, want die zouden ze onmogelijk met elkaar willen delen.

  1. Knallende ‘crematie’ van traditie
    PREMIUM

    Knallende ‘crematie’ van traditie

    Het verkeer op de Westduinweg kan aan het begin van de zondagmiddag niet meer voor- of achteruit. Mannen, jongens, en zelfs een kind, springen uit de auto, halen spandoeken te voorschijn. De capuchons van hun zwarte hoodie ver over hun hoofd getrokken. Sommigen van hen zijn nog extra beschermd tegen herkenning door een doek voor hun gezicht. Ze schreeuwen, trekken vast een blikje bier open. Her en der klinken harde vuurwerkknallen. Af en toe leegt iemand zijn blaas in een brandgang.