Volledig scherm
De familie Franken uit Bergen op Zoom schrijft om beurten over het wel en wee op hun fruitteeltbedrijf. © Tonny Presser/Pix4Profs

‘Allemaal tegelijk op vakantie, dat gaat bij ons niet’

Van 't LandAangezien het niet zo handig is als wij met het gezin allemaal tegelijk op vakantie gaan in de zomer, moeten wij onze vakanties altijd op elkaar afstemmen. Dit jaar overlapten de vakanties van Irene en mij een week, dus tijdens een vergadering kwam dat ter sprake. Hoe konden we dat oplossen? Gelukkig reageerde mijn broertje vanuit Berlijn via FaceTime dat hij toch al had gepland die week vrij te nemen om thuis te komen werken. Hoewel het natuurlijk krom klinkt dat je vrij neemt om te gaan werken, was het voor Irene en mij wel een mooie oplossing.

Voordat we echt kunnen vertrekken richting een vakantieadres, werken we eerst nog een hele to-do-lijst af. En we zetten op papier wat de 'achterblijvers' echt niet mogen vergeten. Maar eindelijk op het vakantieadres, krijg je toch nog appjes en belletjes vanaf het bedrijf met vragen of stuur je zelf nog wat appjes om te checken hoe alles erbij staat en of ze toch echt niet willen vergeten de kersenvliegvallen te controleren. Of je moet op vakantie je column nog schrijven, omdat je daar voor je vakantie echt niet meer aan toe was gekomen... Dit leidt soms tot grote frustratie bij mijn man, maar ik denk dat iedereen met een eigen bedrijf snapt dat het werk nooit ophoudt.

Volledig scherm
Caroline Franken. © Tonny Presser/Pix4Profs

Als wij vroeger met mijn ouders op vakantie gingen, kon mijn vader ook zomaar een afslag nemen. Dan stonden wij plots bij een veld met selderijplantjes midden in Spanje of Frankrijk. Als soort van rare beroepsdeformatie herkende hij de kleur groen op zo'n veld van een paar kilometer afstand. En dan móest ie even gaan kijken. In de auto zaten dan altijd vijf anderen die wat minder blij waren met die beroepsdeformatie, want zij wilden toch echt liever naar het strand in plaats van naar een veld knolselderijplantjes kijken.

Nu wij volwassen zijn, zijn we hetzelfde geworden als onze vader, en ook onze moeder doet nu mee. We appen elkaar foto's van pluktuinen of rare groentesoorten als we in het buitenland zijn.

Gelukkig zijn mijn kinderen nu nog altijd blij als we bij een pluktuin stoppen. Mijn man zucht meestal eerst even diep, maar plukt daarna altijd gezellig mee. En zodra we thuis zijn en de auto uitgeladen is, weet hij dat ik sta te trappelen om naar het bedrijf te rijden om te zien hoe alles erbij staat. Maar voor nu, eerst vakantie!

Caroline Franken