Volledig scherm
PREMIUM
Xander De Rycke. © Jelle Vermeersch/Working Class Heroes

Vader comedian Xander De Rycke ligt op sterven: “Ik denk niet dat ik afscheid van hem ga nemen”

In oktober opent Xander De Rycke (31) opnieuw het jachtseizoen op bekend Vlaanderen. Met woord en powerpoint schiet hij richting acteur, regisseur en presentator in zijn conference ‘Houdt het voor bekeken’. Ondertussen ligt het echt leven op de loer. “Mijn vader ligt op sterven. Wat moet je daarmee? Afscheid nemen? Moet je salut zeggen tegen een gast die nooit goeiedag gezegd heeft?”

Voor wie hem de laatste tien jaar niet gevolgd heeft, is Xander De Rycke ongetwijfeld nog altijd die chagrijnige puber die in 2006 voor het eerst een podium bestormde. Hij is amper 19 jaar dan en al stevig gedebuteerd in de comedy, boos blaffend richting een wereld die tot dan toe altijd bozer had teruggeblaft. Opgegroeid in het kille nest van een alcoholische moeder en een afwezige vader, zonder middelbaar diploma, is humor zo ongeveer het enige waarvoor een mens nog uit zijn bed kruipt. De klimaatjeugd heeft in die tijd nog nooit een klaslokaal gezien, laat staan verlaten. Gespijbeld wordt er in de kroeg. Boven de urinoirs hangt de flyer van De Ryckes eerste zaalshow ‘Uw Zoete 666’.

“De show waar ik het minst trots op ben. Online is ‘Mijn Zoete 666’ nog altijd populair bij de pubers van nu. Alles wat ik in de jaren ervoor had geschreven, van mijn 16 tot mijn 18, kwam naar buiten. Veel jongeren herkennen zich nog in die woede, maar die ben ik kwijt. Je ziet me ouder en dikker worden in mijn eigen shows.”

Het schuim op de bek is ondertussen ingeruild voor dat van een latte macchiato in één van de honderden koffiebars van Antwerpen. Om maar te zeggen: hij komt van ver. De Rycke is rustiger vandaag, vond liefde in ’t Stad en haalde eindelijk een rijbewijs, zij het een voorlopig.

Quote

Mijn vader ligt op sterven. Wat moet je daarmee? Afscheid nemen? Moet je salut zeggen tegen een gast die nooit goeiedag gezegd heeft?

Xander De Rycke

“Ik bén er nog niet, maar mijn leven is oneindig veel beter dan vijftien jaar geleden. Aan dat ruwe verleden komt ook stilaan een einde. Mijn vader ligt op sterven. Wat moet je daarmee? Afscheid nemen? Moet je salut zeggen tegen een gast die nooit goeiedag gezegd heeft? Mensen hebben nu meer compassie met mij omdat mijn biologische vader stervende is dan wanneer hij er nooit was. Goed, hij heeft nu een excuus om er nooit te zijn, maar heel groot is het verschil niet. Ik denk niet dat ik afscheid zal nemen van hem.”

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Lichtere straffen voor verkrachting van Nederlandse vrouwen na nachtje stappen in Antwerpen

    Lichtere straffen voor verkrach­ting van Nederland­se vrouwen na nachtje stappen in Antwerpen

    Het Antwerpse hof van beroep heeft Lamine N. (21) en Tijani D. (21) iets lichtere straffen gegeven voor het verkrachten van twee jonge Nederlandse vrouwen, die vorig jaar een weekendje in Antwerpen doorbrachten. Ze kregen vijf jaar cel, waarvan drie jaar effectief. In eerste aanleg bedroeg het effectief gedeelte nog 45 maanden. Eliel B. (22) werd vrijgesproken van de verkrachting, maar kreeg wel zes maanden cel met uitstel voor diefstal.