Volledig scherm
Didier Boschmans - Didi - van het tv-programma Don't Worry Be Happy (VIER). © Jan Aelberts

Didi (35) uit Don’t Worry, Be Happy werkt met daklozen, junkies en jongeren: “Als ik wakker word in de natuur, ben ik intens gelukkig. Life is good, man”

Acht jaar lang loopt Didier Boschmans (35) - zeg maar Didi - als straathoekwerker door de Antwerpse wijken van Berchem en Sint-Andries. Hij werkt met daklozen, junkies en jongeren. Vandaag heten zijn klanten Rakker, Kenzo en Boef. Niet de jongste lading nederhop, wel een roedel van tien honden groot in het zog van die kerel met blote bast en dreadlocks. “Dit is Didi’s Doggies”, zegt de man. “Ravotten met de honden, maar ook discipline kweken. En vrijheid, man. Elke dag de natuur in. Léven, aan honderd per uur.”

Hij heeft er net tien kilometer opzitten met zijn pack als we Didi tussen de honden ontmoeten in een wei naast wat terecht de Hemelweg heet. We zijn in Nijlen, een schoon groen stuk Rivierenland, ver weg van stad en ratrace. Toch is het daar waar het ware leven van Didi begint, in Antwerpen.

“Ik ben opgegroeid in Kessel met twee hardwerkende ouders in de arbeidersklasse. Mijn papa was heel sportief, mama heel sociaal. En dan krijg je mij. Na mijn middelbaar studeer ik maatschappelijk werk. Ik wil de straat op, mensen helpen en een kant van het leven zien die ik niet ken. Na anderhalf jaar in fabrieken te fakken ga ik aan de slag in Berchem. Daar werk ik als straathoekwerker vooral met allochtone jongeren. Mijn eerste border collie,Nilmo, is er dan al altijd bij. Ik wil hem zoveel mogelijk in mijn leven hebben. En het is een heel goeie werkmakker. Het is fantastisch om te zien hoe jonge gastjes van 10, 11 jaar in het begin schrik hebben van Nilmo en er na een paar weken mee aan het sjotten zijn. Ook mensen die in een isolement leven smelten voor hem. Ik ga er op vrijdagavonden mee wandelen, we drinken samen iets in het buurthuis en voor je het weet durven ze daar alleen heen gaan en verdwijnt de eenzaamheid langzaam aan. Heel schoon om te zien.”

“Op een bepaald moment zit ik aan het einde van een doodlopende weg in het bos met mijn hond. Er komt een gast op ons af in volle, rode waas. Hij brult, roept, tiert, breekt takken van de bomen, een vat vol woede. Nilmo duikt ineen van angst. We zijn allebei onder de indruk. Ik kijk naar mijn hond en zeg tegen die kerel: ‘Mijn hond wordt keibang van u, we kunnen praten, een sigaretje roken, maar stop alstublieft met zo te flippen. En dat hielp. We hebben een uur gepraat. Later heeft hij nog een tekening gemaakt voor mij en Nilmo.”

Quote

Weet je wat een machtig moment is? Als ik met vijftien honden naast de weg sta en er komt een oud vrouwtje met haar hondje voorbij. Al mijn honden zijn muisstil, ze verroeren zich niet, terwijl die kleine keffer zenuwach­tig blaffend komt snuffelen aan mijn roedel

Didier Boschmans

Mensen houden van honden alsof het kinderen zijn. Soms zelf méér. Toch heb ik nooit iemand zó lyrisch over die getemde wolf horen praten als jij.

“Ik ben de hond superdankbaar. Hij heeft me heel veel over mezelf geleerd en nu nog leer ik elke dag hoe ik een betere leider kan zijn. Daarom is Didi’s Doggies ook zo belangrijk. Ik krijg de kans om honden op een goeie manier in de maatschappij te plaatsen door hen op te leiden. Weet je wat een machtig moment is? Als ik met vijftien honden naast de weg sta en er komt een oud vrouwtje met haar hondje voorbij. Al mijn honden zijn muisstil, ze verroeren zich niet, terwijl die kleine keffer zenuwachtig blaffend komt snuffelen aan mijn roedel. Dan ben ik trots op wat ik bereikt heb en wat ik voor die honden én hun bazen kan betekenen.”

Volledig scherm
Didier - Didi - Boschmans (35). © Jan Aelberts

Didi’s Doggies is een succes. Bazen en honden staan op de wachtlijst. Het lijkt allemaal vanzelf te gaan.

“Vergeet het. Ondertussen loopt het goed, maar het begin was moeilijk, man. Enfin, het is begonnen met één hond, een scheper, waar ik af en toe mee ging crossen. In ruil kreeg ik van zijn baasje een cake of iets anders wat ze gebakken had. Uiteindelijk heb ik toch beslist om er vol voor te gaan omdat het voor mij de manier was om de hele dag samen met mijn hond, ondertussen Sticky, opnieuw een border collie, te kunnen werken. Maar het begin was chaos. Ik wist nog niet goed wat ik deed, nam elke hond die werd aangeboden mee. Eén hond ben ik in die beginperiode verloren. Hij liep weg en kwam onder een trein terecht. Dood. Verschrikkelijk. Dat was mijn verantwoordelijkheid. Ik had te weinig hondenkennis. Ondertussen weet ik waarmee ik bezig ben. In één opslag weet ik met wat voor hond ik te maken heb en waar we aan moeten werken. Ook financieel was het begin een catastrofe. Door administratieve fouten zat ik ineens zo’n 20.000 euro in de schulden. Een harde test, maar ik klom eruit. En dat is ook schoon: op zulke momenten naar jezelf kijken, toch je enige werkinstrument, en zoeken naar een oplossing.”

Quote

Het is fantas­tisch om te zien hoe jonge gastjes van 10, 11 jaar in het begin schrik hebben van Nilmo en er na een paar weken mee aan het sjotten zijn.

Didier Boschmans

Je valt op. En niet enkel dankzij je passage in het programma Don’t Worry, Be Happy (VIER). Hoe reageren mensen op die vrolijke hippie met zijn dreadlocks en stoet honden achter zich aan?

“Veel mensen vragen zich af wie die nonchalante gast in zijn blote bast is. Ondertussen weten ze hier in de buurt wel wie ik ben en ook de rest van Vlaanderen kent me sinds dat programma beter. Er zijn zelfs mensen van aan de kust die hun hond naar mij willen brengen. Ik ben vooral heel fier op wat ik bereikt heb.”

“Nadat ik de eerste aflevering van Don’t Worry Be Happy zag, maakte ik me wel zorgen. Ik voelde me niet echt thuis tussen de mensen die geportretteerd werden. Dat programma ging voor een groot deel over kansarmoede, daar hoor ik niet bij. Je doet daarmee ook afbreuk aan mensen die het écht moeilijk hebben en elke dag moeten knokken om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik verdien goed mijn brood, maar leef niet voor geld. Als ik sneakers van 140 euro koop doe ik dat om mijn knieën te beschermen, maar ik kom niks tekort, geloof me. Wel probeer ik ecologisch te leven. Groenten en fruit koop ik lokaal en ik heb een samentuin opgericht, waar mensen voor een vrije gift groenten kunnen halen. En mijn vrijheid is één van de belangrijkste zaken in mijn leven. Die wil ik ook vasthouden. Ik ben ambitieus, maar Didi’s Doggies mag niet opnieuw de ratrace worden waarvoor ik gevlucht ben.”

Je bent de hele dag alleen op pad. Een eenzaam bestaan?

“Ik ben altijd wel een loner geweest. Iedereen is welkom om een stukje mee te lopen op mijn pad, maar ik ga daar niet van afwijken om bij mensen te zijn, ook al ben ik heel sociaal. En sinds een jaar heb ik een zoontje, onze monkey, Mano eigenlijk, maar hij is zo’n vrolijke aap dat we hem monkey noemen. Uit een vorige relatie heb ik nog een dochtertje van drie jaar en ook dat gaat heel goed. Weet je, vrijheid vinden in deze samenleving is niet simpel, maar het kàn. En als ik ’s morgens wakker word in de natuur ben ik intens gelukkig. Life is good, man. Echt.”

We geloven het. Bedankt voor dit gesprek.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement