Annemarie van de Vreugde.
Volledig scherm
PREMIUM
Annemarie van de Vreugde. © Lex de Meester

Tripje grote stad als middel tegen wereldvreemdheid

column annemarie van de vreugdeLaatst ging ik een weekend uit logeren met een vriendin in Den Haag. Toen de trein station Holland Spoor binnenreed, dacht ik aan mijn moeder. In de jaren negentig gingen we tweejaarlijks met de trein naar een grote stad om nieuw ‘goed’ te kopen. Hoe verder de trein van Zeeland verwijderd raakte, hoe strakker de knuistjes van mijn moeder zich om haar tas balden en hoe schichtiger haar blik werd.

  1. Romantiek op het vakantiepark
    PREMIUM
    column annemarie van de vreugde

    Romantiek op het vakantie­park

    Dit jaar besloten we onze vakantie te vieren in Nederland. Voor het warme weer hoef je tenslotte niet meer naar het buitenland en we zagen een treinreis meer zitten dan een Schipholdrama. We gingen naar de Veluwe. Toen we nog met z’n tweeën waren hadden we niet meer nodig dan een lekker bed en een goede douche. Tegenwoordig sjouwen we twee kinderen mee. Die zijn lief, maar veranderen bij vlagen in mokkende hoopjes mens. Zeker als ze hun zin niet krijgen.
  2. Als Google Maps het zegt, dan gáát hij ook
    PREMIUM
    COLUMN ANNEMARIE VAN DE VREUGDE

    Als Google Maps het zegt, dan gáát hij ook

    Vanuit ons huis kijken we uit op een fietspad naar Middelburg. Het hele schooljaar crossen de groepen scholieren uit de dorpen met hun ligsturen en enorme schooltassen voorbij. In de vakantie maken de pubers plaats voor stromen toeristen. De bewegwijzering in onze straat is niet erg duidelijk en menig toerist fietst de afslag richting het centrum voorbij. Dat resulteert regelmatig in bosjes verdwaalde en verdwaasde fietsers bij ons op de stoep.
  3. Vrijwillig natregenen op het Abdijplein
    PREMIUM
    column annemarie van de vreugde

    Vrijwillig natregenen op het Abdijplein

    Na deze zondag was het echt klaar. Afgelopen. Uit. Mijn vriend sloeg voor de laatste keer de voordeur achter zich dicht en vertrok huppelend naar een vriend. ’s Avonds zou hij weer thuis komen. De oogjes klein en vol verdriet. Een mistige blik. Omdat Max Verstappen de race weer had gewonnen en niet zijn geliefde Lewis Hamilton. Het was dit jaar in ieder geval de laatste keer dat ik hem terugkreeg na een middag gevuld met pitstops, crashes en ander oninteressant gezever. Dat ellendige Formule 1-seizoen was bijna voorbij.