Volledig scherm
Ykannick Ekangamene uit Congo bij SC Waarde. © Johan van der Heijden

Waarde koestert zijn jeugdinternational uit Congo

WAARDE - Als jeugdinternational van Congo vluchtte Yannick Ekangamene naar België. Nu speelt hij zijn duels in de vierde klasse van het zaterdagvoetbal bij Waarde, maar de wens om prof te worden is er nog altijd.

Op sportpark Keizershoofd is amateurvoetbal wat amateurvoetbal hoort te zijn. Een kantine vol elftalfoto's en vaantjes, het geluid en de geur van de druppende koffiepot en de snoepzakken die achter de bar liggen te wachten tot de vroege zaterdagochtend, de ochtend van het pupillenvoetbal. Nostalgische taferelen voor een Nederlandse voetballiefhebber.

Maar voor Yannick Ekangamene (21) is het allemaal nog nieuw. De defensieve kracht van Waarde was in zijn jeugd niet bezig met de snoepzak die na de wedstrijd voor hem klaar lag. Hij voetbalde in de Democratische Republiek Congo, waar hij geboren en getogen is, en hij had maar één doel voor ogen: prof worden.

,,In de jeugd ben ik gescout door AS New Soger, toen een tweededivisionist. Daar ben ik voor gaan spelen'', vertelt hij in het Frans, terwijl hij vanuit de bestuurskamer van Waarde naar buiten kijkt en zijn ploeggenoten al naar het trainingsveld ziet lopen. ,,Ik deed het er goed en werd na een tijdje opgeroepen om interlands te spelen met Congo Onder 20.''

Prof-droom
Drie keer komt Ekangamene namens de jeugdploeg in actie, tegen Mauritius en tijdens beide wedstrijden in een tweeluik met Kameroen. Zijn carrière raakt in een stroomversnelling en de prof-droom lijkt werkelijkheid te worden. Maar aan diezelfde droom komt ook bijna net zo snel weer een einde.

Het is 2013 als de Spelen van de Francofonie op het programma staan, een groot sportevenement voor alle Franstalige landen. Ekangamene wordt geselecteerd en vliegt met alle Congolese atleten naar Nice, waar het toernooi wordt gehouden. ,,Ik keek er erg naar uit om mijn land daar te mogen vertegenwoordigen'', blikt hij terug. ,,Ons was bovendien een mooi hotel beloofd en flink wat geld. Tienduizend euro per atleet om precies te zijn.''

Loze beloftes

Aangekomen op de bestemming blijken het allemaal loze beloftes. ,,Er was helemaal geen hotel. We sliepen in een oud schoolgebouw, waar wat matrassen op de grond waren gelegd'', legt hij zichtbaar geëmotioneerd uit. ,,Geld was er ook niet. Zelfs voor eten en drinken was niet gezorgd, we hadden de eerste dag helemaal niets.''

Samen met een aantal andere atleten komt hij in opstand. ,,We zijn naar de leiding van de equipe gegaan en zeiden: 'Als er niets wordt geregeld dan boycotten we het evenement'. Wij vonden dat we recht hadden op wat ons was beloofd. Als we dat niet kregen, zouden we niet meer trainen en ook de wedstrijden niet spelen.''

Weggegaan

Als er een dag later nog steeds nagenoeg niets is geregeld, is de maat vol voor Ekangamene en een deel van zijn mede-atleten. Met een groep - bestaande uit voetballers, maar ook basketballers - verlaat hij het basiskamp. ,,We hebben onze paspoorten gepakt en zijn weggegaan. Ze hebben de politie gebeld, maar die kon niets doen. We hadden onze documenten meegenomen en konden gaan en staan waar we wilden.''

Wanneer er een telefoontje komt vanuit het kamp met het bericht dat iedere atleet tweeduizend euro heeft gekregen, besluit een deel van de groep terug te keren. Ekangamene niet, hij vertrouwt het niet. Terecht, zo blijkt achteraf. ,,De rest van het beloofde geld hebben ze nooit gekregen.''

Bedreigd

De voetballer besluit voor zichzelf te kiezen en trekt naar België, waar zijn oom woont. Niets kan hem nog tegenhouden, zelfs een verontrustend belletje van zijn moeder niet. ,,Ze was bedreigd in Congo, omdat ik de leider van de opstand zou zijn geweest en ben weggegaan.'' Het haalt hem niet over terug te gaan. Het wantrouwen groeit juist en daarmee de drang om verder te reizen. Wetende wat hij allemaal achterlaat.

,,Mijn familie, vrienden en het voetballen voor mijn land'', somt hij op. Dat laatste raakt hem de laatste tijd nog meer, door de goede prestaties van Congo de afgelopen weken op de Afrika Cup. Het land strandde pas in de kwartfinales. ,,Natuurlijk ben ik heel trots. Maar het geeft ook een dub-bel gevoel. Met een aantal van die jongens heb ik samengespeeld, het waren mijn vrienden. Het is best zwaar om hen daar te zien en zelf hier te zitten.''

Eenmaal in België besluit Ekangamene zich niet te focussen op wat hij niet meer heeft, maar juist de nadruk te leggen op wat hij wél kan: voetballen. ,,Ik heb stage gelopen bij drie profclubs: KVC Westerlo, Sint-Truiden en Royal Antwerp FC.''

Keer op keer laat hij een goede indruk achter. Maar telkens stuit de jongeling op hetzelfde probleem: zijn verblijfstatus. ,,Ik ben nog geen Belg, sta momenteel geregistreerd als een Congolees. Clubs moeten me daarom een salaris geven voor spelers van buiten de Europese Unie en dat maakt me te duur.''

Hij laat het profvoetbal even voor wat het is en gaat spelen in een vriendenteam, een ploeg die enkel bestaat uit voetballers uit Congo. ,,Ik wilde gewoon graag voetballen, al was het maar voor mijn plezier.'' Dan komt Frank Waterman, elftalleider van Waarde, de bestuurskamer binnenlopen. Zijn timing kan niet beter. Hij is namelijk degene geweest die bij het vriendenelftal in België is gaan kijken en de contacten heeft gelegd.

,,Er voetbalt bij ons een aantal Belgen en zij zeiden: 'Er speelt in Antwerpen een heel goede voetballer zonder club, dat kan wel eens iets voor ons zijn'. Wij hadden namelijk geen super brede selectie'', legt Waterman uit. ,,Ik ben toen eens bij die ploeg gaan kijken en het was me meteen duidelijk over wie ze het hadden. Die jongen kan heel goed voetballen, dat zag ik meteen.''

Na het duel nodigt hij Ekangamene en zijn neef Ilowa uit om eens bij Waarde te komen kijken. Dat doet het tweetal. ,,Het voelde meteen fijn toen ik hier kwam'', zegt Ekangamene over zijn eerste afspraak bij de club. ,,De mensen zijn hier allemaal heel aardig, ik ben erg goed opgevangen en voel me thuis.''

Waterman: ,,Yannick is een goede voetballer, maar vooral ook een mooi persoon. We zijn blij dat we hem erbij hebben. Hij speelt natuurlijk onder zijn niveau, maar is heel bescheiden. Daarmee dwingt hij respect af. En we weten dat de kans groot is dat hij vertrekt zodra hij de juiste papieren heeft. Maar dan zijn wij vooral trots dat we hebben kunnen bijdragen aan het waarmaken van zijn droom.''

Die droom - profvoetballer worden - is nog altijd levend, hoewel Ekangamene nu in de kelder van het standaardvoetbal speelt. Neef Charni, de broer van Ilowa, geldt als inspiratiebron. De 22-jarige middenvelder staat onder contract bij NAC Breda. ,,Maar het liefst kom ik nog verder dan hij'', lacht de verdediger.

Zijn gedachten dwalen af en de dromen nemen de overhand. ,,Ooit hoop ik in de Champions League te spelen. Dat is mijn absolute doel'', vertelt Ekangamene. Dan moet hij de kou in. De kou op sportpark Keizershoofd. Het amateurvoetbal ademende sportpark van Waarde, een bescheiden vierdeklasser. Maar wel een vierdeklasser met een international.

Volledig scherm
Ykannick Ekangamene uit Congo bij SC Waarde © Johan Van Der Heijden