Hubert van den Hemel​.
Volledig scherm
Hubert van den Hemel​. © Boaz Timmermans

Uit de krant van 19 augustus 2017: Hubert van den Hemel moest het leven zelf ontdekken

uit het archiefNu het coronavirus iedereen aan huis bindt, duikt de sportredactie van de PZC in het rijke archief. Mooie verhalen uit het recente verleden komen nogmaals online. Vandaag: het bewogen leven van voetbaltrainer Hubert van den Hemel. ,,Mijn opa was mijn alles. Een gouden vent.”

TERNEUZEN - Hij loopt inmiddels weer redelijk soepel, nadat hij wekenlang weinig anders kon dan thuis op de bank liggen. Hubert van den Hemel kreeg begin juni een nieuwe rechterheup, omdat de pijn niet meer te verdragen was. Een versleten gewricht. Twaalf jaar geleden staken ze er aan de linkerkant al een nieuwe heup in. ,,Die eerste is van titanium, maar deze is van metaal. Daar kwamen ze op het vliegveld in Brussel ook achter.’'

Onderweg naar een vakantie in Spanje kwam hij onlangs niet zomaar langs de beveiliging. ,,Dat apparaat bleef maar piepen’', zegt hij lachend. ,,Ik heb zo’n kaartje waarop staat dat ik een nieuwe heup heb. Maar dat vonden ze niet zo interessant. Ik werd uitgebreid gefouilleerd en mocht daarna gelukkig verder.’'

Twee nieuwe heupen waarvan de eerste al op zijn 32ste; dat is wel erg vroeg toch?. ,,Ze hadden me als baby moeten onderzoeken op heupdysplasie en dan een tijdje in het gips moeten zetten. Dat is helaas niet gebeurd.’'

Vader

En zo is er in zijn jeugd wel meer gebeurd dat de meeste jonge kinderen niet hoeven mee te maken. Hij kwam op jonge leeftijd in een gastgezin en wist niet wie zijn vader was. Zijn opa, die ook Hubert heette, was zijn houvast maar daar kon hij als klein ventje niet wonen. ,,Ik heb vanaf mijn zesde jaar in drie, vier pleeggezinnen gezeten. Wel in Terneuzen, gelukkig. Vorig jaar bestelde ik hier op de Havenfeesten wat te drinken en die vrouw achter de bar was een dochter van de mensen van één van mijn pleeggezinnen. Dat was best vreemd en tegelijkertijd ook leuk. Ze wist nog best veel uit die tijd, waardoor weer wat zaken op hun plek vielen.’' Hij was geen makkelijk ventje. ,,Ik wilde altijd graag terug naar mijn eigen familie en dan vooral naar mijn opa. Dat kon niet. Hij werkte in ploegendienst en had na het overlijden van mijn oma ook een nieuwe vrouw leren kennen. In het weekend ging ik wel naar mijn opa en mijn moeder kwam daar dan ook naartoe. Daarna had ik wel weer twee dagen nodig om in het gareel te komen, heeft één van de dochters van een pleeggezin me eens verteld.’'

Rond zijn twaalfde gaat hij toch bij zijn opa wonen. ,,Als hij in de middag zat, maakte ik zelf mijn eten. En soms sliep ik ‘s nachts alleen als hij moest werken. In die pleeggezinnen had ik het echt niet slecht, maar bij mijn opa voelde ik me het beste.’'

Vrijheid

Hubert van den Hemel ontdekt de wereld en heeft veel vrijheid. Zo reist hij op zijn twaalfde bijvoorbeeld in z’n eentje met het openbaar vervoer naar Rotterdam, om naar het AD-toernooi van zijn club Feyenoord te gaan. ,,Na afloop pakte ik de metro naar mijn oom, die in Rotterdam woonde. Ik bleef dan bij hem slapen.’' In 1999 overlijdt zijn opa. Hubert van den Hemel is dan 26. Het is een flinke klap. ,,Mijn opa was mijn alles. Een gouden vent. Een dag na zijn overlijden had ik met HVV’24 tegen mijn oude club Terneuzen moeten voetballen. Ik kon het niet opbrengen en ben met zijn honden naar de zeedijk gegaan. Daar hoorde ik het gejuich van het voetbalveld. Het kippenvel stond op mijn armen.’'

Soms denkt hij: hoe zou mijn leven zijn gelopen als ik een beetje meer begeleiding had gehad, als ik een betere opleiding dan de lts had afgerond? ,,Ik heb in het leven veel zelf moeten ontdekken. Ik werk nu in ploegendienst op Dow en dat is een prima baan. Maar misschien had er wel iets meer ingezeten voor me. Een dochter uit één van de pleeggezinnen heeft me verteld dat ik best een pienter ventje was. Ik had misschien wel meer gekund dan de lts. Daar ging ik naartoe omdat mijn vrienden er naartoe gingen. Achteraf gezien niet zo handig, maar dat bepaalde ik zelf.’'

Een vader had hem wellicht een duwtje in de juiste richting gegeven. Maar tot net na zijn veertigste wist Van den Hemel niet wie zijn pa was. ,,Het aparte was dat veel mensen in Terneuzen er theorieën over hadden. ‘Dat is je vader’, zeiden ze dan.’'

Een jaar of vier geleden oefende hij druk uit op enkele familieleden en kreeg hij eindelijk een naam. ,,Wat denk je? Bleek hij hemelsbreed een kilometer van mijn werkplek ook op Dow te werken. Ik ben op een dag naar zijn kantoor gelopen, heb gevraagd of hij even tijd voor me had en gezegd dat hij volgens mij mijn vader was. Dat zou wel kunnen kloppen ja, zei hij.’' Van den Hemel maakt meteen duidelijk dat hij verder niets van de man verwacht. ,,Ik had hem veertig jaar niet gezien. Ik voelde niet de behoefte opeens op een verjaardag van hem te zitten.’'

Halfbroer

Hij merkte wel dat zijn biologische vader openstond voor contact. Tot een echte vader-zoon relatie komt het echter niet, want in de eerste maanden van 2016 overlijdt zijn biologische vader. ,,Ik heb daarna wel over hem gesproken met familieleden van hem, die ik weer bleek te kennen.’' En Van den Hemel blijkt een halfbroer te hebben. Hij laat een foto zien. ,,Ik heb contact met hem gezocht en met hem afgesproken. We hebben in Antwerpen iets gegeten en gedronken en vier uur zitten praten. Nu appen we af en toe.’'

Al die ervaringen hebben ervoor gezorgd dat hij het zelf als vader anders wil doen. Samen met Kim heeft hij twee dochters, Kelsey (15) en Deveney (12). ,,Ik wil er voor ze zijn. Kim en ik willen onze meiden kansen bieden die wij allebei niet hebben gehad. Als het om school gaat zitten we er bovenop. Soms zullen ze daar echt wel eens moe van worden. Maar ik hoop dat ze over een jaar of tien begrijpen waarom we dat deden. Als ze straks willen studeren, dan moeten wij ervoor zorgen dat dat ook kan en moeten ze er zelf vol voor gaan. Daar heb je de rest van je leven profijt van. Ik weet ook wel dat ik best een beschermende vader ben. Dat is dan maar zo.’'

Doodziek

Zijn dochters waren hun vader in december 2015 bijna kwijt. Van den Hemel werd ineens doodziek en lag kantje boord. ,,Af en toe komt er nog wel eens een flits van binnen. Soms praat ik erover, maar liever alleen met bekenden.’' Als mensen er naar vragen doet hij ook vaak alsof het weinig heeft voorgesteld. ,,Maar toen ik laatst aan mijn heup werd geopereerd waren er daar mensen die het er meteen over hadden. Het had ook slecht kunnen aflopen. Dan weet je weer dat het toen best ernstig was.’'

Met de kerstdagen in aantocht kreeg hij ineens heftige pijn in zijn buik. Het bleek - achteraf - om een acute blindedarmontsteking te gaan, die niet werd herkend. Echtgenote Kim nam uiteindelijk het besluit om hem naar het ziekenhuis te brengen. ,,Dat is mijn redding geweest.’' In het ziekenhuis bleek dat de blindedarm al was gesprongen en dat het lichaam van Van den Hemel hem aan het vergiftigen was. Een spoedoperatie redde zijn leven. ,,Van de geur in een ziekenhuis breekt het zweet me nu uit.’'

Voetbalveld

Hij herstelde en pakte zijn leven weer op. Dat betekende ook dat hij weer drie keer per week als trainer op het voetbalveld staat. ,,Voetbal zit van kleins af aan in mijn bloed. Het is altijd mijn uitlaatplek geweest en nog steeds.’' Van den Hemel voetbalde tot zijn 38ste en werd daarna meteen trainer. Hij haalde zijn diploma’s, promoveerde in zijn eerste jaar met Zaamslag en vertrok na drieënhalf jaar door de voordeur. Met Breskens promoveerde hij ook meteen in zijn eerste seizoen. ,,Ik kan als trainer echt mijn ei kwijt. Ik vind het heerlijk om met een groep te werken en samen beter te worden.’'

Inmiddels zit hij midden in de voorbereiding op een nieuw seizoen. Dankzij zijn nieuwe heup kan hij weer fatsoenlijk bewegen en zelfs tegen een bal trappen. Hij is na jaren ook weer voorzichtig aan het sporten. De littekens op zijn lichaam herinneren hem soms aan wat achter hem ligt, maar Van den Hemel kijkt het liefst vooruit en blijft ook relativeren. ,,Er zijn mensen die nog veel meer hebben meegemaakt dan ik.’'