Volledig scherm
© Joost Hoving

Bucket list

Column Barry van der HooftOf ik even aan de Koreaanse man wilde uitleggen wat de supporters van Tottenham Hotspur nou eigenlijk precies zongen. 'Come On You Spurs!', deed ik voor. Hij bedankte me vriendelijk en gilde het even later uit, toen zijn held Son Heung-min scoorde. De aanvaller uit Zuid-Korea, die nog veel meer landgenoten naar de tribunes had getrokken, schoot namens Tottenham Hotspur fraai de verdiende 1-1 binnen.

Het was mijn eerste keer op Wembley, het stadion dat ik altijd al eens wilde bezoeken. Toen de stadsderby tussen de Spurs en West Ham United werd verzet van oudjaarsdag naar 4 januari zag ik mijn kans schoon. Daar wilde ik bij zijn. Vier kaarten bleken wel te regelen en dus reden vriend Jean, zijn zoon en die van mij donderdagochtend naar Londen. Voor de Spurs heb ik altijd wel een zwak gehad, door spelers als Hoddle, Gascoigne, Lineker, Ginola en Iversen.

Eén van de eerste voetbaltenues van mijn zoon, was dat van de Spurs. Martin Jol gaf het in januari 2007 aan me na een interview op het trainingscomplex in Chigwell. Daarna zag ik hem training geven, aan Berbatov, Keane, Defoe, Jenas en Davids. Ik gaf mijn ogen de kost.

Tottenham Hotspur heeft zich de afgelopen jaren sterk ontwikkeld en wordt meer en meer een topclub. Stadion White Hart Lane moest na 118 jaar plaatsmaken voor een nieuwe voetbaltempel, die straks 61.000 plaatsen heeft. Duizend stoeltjes meer dan het stadion van rivaal Arsenal.... Dat is ook een vorm van voetbalhumor.

Zouden beide stadions kunnen tippen aan Wembley? Qua omvang zeker niet. Qua sfeer misschien weer wel, want het nationale stadion moet eigenlijk vol zitten om het optimaal te kunnen beleven. De Spurs spelen er dit seizoen iedere thuiswedstrijd en donderdagavond zat er ruim 50.000 man. Er kunnen er 90.000 (!) in. Toch vond ik het een heerlijke avond, in een prachtig stadion, vlak naast de fanatieke, vocaal ijzersterke en bijzonder originele fans van West Ham.

Vrijdagochtend, tijdens de stadiontour, was Wembley verlaten en werd het gras door vier man met handmaaiers bijgewerkt. We wandelden door de kleedkamer, zaten even op het ereterras en leerden waarom het dak boven Wembley niet helemaal dicht gaat. ,,De mensen van de bond vinden dat voetbal in de open lucht moet worden gespeeld'', vertelde onze gids. ,,De weersomstandigheden horen erbij, zo moet het spel gespeeld worden.''

Het oude Wembley ademde historie (remember 1966!), het nieuwe Wembley past weer bij deze tijd. Als u er eens naartoe wilt, dan is dit seizoen uw kans. Het is zelden uitverkocht. En ik weet zeker dat u er geen spijt van krijgt.